Categorie: allerlei (Pagina 1 van 20)

Wat mij heeft geïnspireerd om te doen wat ik doe

Sinds mijn Ierland-loslaat-avontuur is begonnen, en ik de eerste maanden amper online was, stuur ik ongeveer eens per maand een persoonlijke mail met mijn ervaringen. Mijn laatste mail kreeg zoveel enthousiaste reacties dat ik delen eruit hieronder deel. Meld je hier aan als je mijn mails ook in je mailbox wilt ontvangen.

Veel mensen vragen me vaak hoe ik tot de plannen kom die ik heb. Hoe ik keuzes maak. Hoe ik soms ineens zo helder weet wat ik (niet) ga doen.

Zolang als ik me kan herinneren vind ik het belangrijk om naar mijn hart te luisteren. Dat is soms best lastig, maar ik streef er wel altijd naar. Er naar luisteren is een ding om jezelf aan te leren, er naar handelen is een volgende stap. En dat gaat met vallen en opstaan. Oefenen, proberen, leren, ontdekken. En stapje voor stapje gaat het dan steeds makkelijker. Vele mensen, boeken, cursussen en sites hebben mij geïnspireerd op mijn pad. In deze mail zal ik er een aantal delen.

bij being yourself

Bij deze, compleet onvolledig en in enorm willekeurige volgorde, een lijst vol dingen die mij geïnspireerd hebben in mijn leven:

Enkele boeken:

  • Alles van Herman Hesse
  • Je kunt je leven helen – Louise Hay
  • De kracht van het nu – Eckhart Tolle
  • Het oneindige verhaal + Momo – Michael Ende
  • Een cursus in wonderen
  • Terugkeer naar liefde – Marianne Williamson
  • Het geheim van genialiteit- Tijn Touber
  • Dazzled by daylight – Peter Cornish
  • Anatomie van de ziel – Caroline Myss
  • Boeken van Neale Donald Walsch
  • Boeken van Esther & Jerry / Abraham Hicks
  • Bekijk meer aanraders in mijn Pinterest lijst

Verdere mensen en sites:

Ook heb ik mezelf beter leren kennen door onder meer de module filosofie tijdens mijn studie, mijn 3ejaars stage bij Loesje, de energetische behandelingen die ik ooit heb gehad, de zweethutceremonies die ik heb bijgewoond, het reïntegratietraject van Erica Brinkman, theater(sport)-cursussen, Durftevragen, Vipassana, de NLP-trainingen die ik heb gevolgd en vele interessante gesprekken met mensen.

Uiteindelijk gaat het er volgens mij om in hoeverre je bereid bent om naar jezelf te luisteren en jezelf echt te zien. Volgens mij wordt de aarde namelijk een nog fijnere en leukere plek als mensen de tijd nemen om naar hun hart te luisteren, hun interesses en talenten serieus nemen en dat doen wat goed voelt. Met zorg voor zichzelf, anderen en de wereld. Met minimaal een vleugje humor, zelfkennis, openheid en bereidheid tot leren.

En daarom ga ik nu verder met mijn loslaatavontuur, op weg naar de volgende plek in Ierland om vrijwilligerswerk te doen. Omdat ik voel en weet dat deze manier van leven me op dit moment laat leren wat ik nodig heb.

En heb je mijn Engelstalige blog al bekeken? Happy without reason.

Terugblik op het eerste half jaar loslaten

Een halfjaar geleden ben ik meer dan ooit gaan loslaten. Ik had mijn huur opgezegd, veel spullen weggedaan en ging naar Ierland om daar vrijwilligerswerk te doen tegen kost en inwoning bij verschillende projecten. Ik begon begin augustus bij het boeddhistisch retraite centrum Dzogchen Beara. In ieder geval de eerste maanden wilde ik niet op social media, veel meer offline zijn en ook koos ik ervoor om mijn smartphone niet mee te nemen.

Ik ben ontzettend blij dat ik deze keuze heb gemaakt.

Heb geen seconde spijt gehad van mijn beslissing om veel los te laten en weg te gaan van mijn woonruimte, omgeving, spullen, mensen en gewoontes. Van te voren wist ik niet precies hoe lang ik weg zou blijven. Een half jaar kon sowieso, daarna zou ik (in ieder geval even) naar Nederland moeten gaan in verband met dd reisverzekering en om wat praktische dingen te regelen. Verder had ik niet vastgelegd hoe lang ik op die specifieke plek zou blijven. Of waar ik verder allemaal naartoe zou gaan. Ik gaf mezelf de ruimte en vrijheid om te ervaren wat per moment goed en passend zou voelen.

Uiteindelijk ben ik 5 1/2 maand op dezelfde plek gebleven.

Twee maanden was van tevoren afgesproken en als het aan twee kanten zou bevallen kon het langer worden. Het beviel me heel goed: het mindful schoonmaken, de schitterende natuur, de goede energie, het dagelijks mediteren, de leuke mensen, de lieve katten, het heerlijke vegetarische lunchbuffet, het grotendeels offline zijn (er was weinig mobiele telefoon bereik, geen wifi voor gasten en beperkte internetmogelijkheden voor vrijwilligers), de goede gesprekken en de retraites waar ik grotendeels aan mee mocht doen. Andersom waardeerden zij mijn inzet, opmerkzaamheid, verantwoordelijkheidsgevoel, schoonmaakkwaliteiten (blijk ik daar gewoon best goed in te zijn als ik me er toe zet), heldere communicatie en humor.

Binnen 2 maanden voelde ik duidelijk dat ik er nog langer wilde blijven, op deze bijzondere en leerzame plek. Dat kon. En ergens in oktober waren er verschuivingen en schoof de assistent-manager op naar manager accomodatie. Zij was 2 dagen in de week weg voor haar deeltijd studie en ze vroegen of ik die dagen veel van haar taken wilde overnemen. Dat besloot ik te doen en daarmee maakte ik meteen de keuze om daar tot eind januari te blijven.

Dat was even schakelen, van werken met mijn handen naar meer werken met mijn hoofd.

Tegelijkertijd besloot ik ergens in die tijd ook om mijn smartphone naar me op te laten sturen. Alles samen voelde het ineens veel drukker allemaal. Ik ben erg blij dat ik dat allemaal ervaren heb terwijl ik nog op die serene plek was, in een omgeving met dagelijkse meditatie. Dat maakte het mogelijk om bewuster op te merken wat het met me deed en hoe ik daar mee om wilde gaan.

Mijn schrijversbloed begon ook weer op te borrelen en omdat ik al maanden in het Engels las, praatte en dacht, ben ik toen een Engelstalige blog begonnen: happy without reason. Daarnaast verstuurde ik al vanaf mijn vertrek ongeveer een keer per maand een Nederlandstalige mailupdate (en dat blijf ik doen, aanmelden daarvoor kan via hier.)

Mijn avontuur gaat namelijk verder.

Eind vorige week ben ik terug naar Nederland gegaan (omdat ik wat praktische dingen te regelen had en vanwege de 180 dagen regeling die bij mijn gekozen doorlopende reisverzekering zat) en maandag vertrek ik weer. Terug naar Ierland. Naar een andere plek om vrijwilligerswerk te doen. Op een plek waar ze zich bezighouden met ecotoerisme en waar ze veel in en met de natuur leven. Ik kijk er naar uit om te ervaren hoe dat voor me is. En weer nieuwe dingen te leren. Ik blijf daar in ieder geval een maand. Misschien ook weer langer. Ik heb geen idee hoe het loopt.

Wat ik wel weet, is dat deze manier van loslaten, leven en ontdekken nu goed bij me past.En dan merk ik al doende wanneer het tijd is om iets anders te gaan doen, of meer vastigheid te zoeken, of juist meer los te laten.

Zolang ik goed naar mijn hart en gevoel blijf luisteren en handelen, wordt de volgende stap steeds vanzelf duidelijk.

Meer zien? Bekijk mijn foto’s op Flickr en Instagram.

 

 

 

Nieuwe Engelse site

Mijn schrijversbloed kruipt waar het niet gaan kan en omdat ik al maanden in het Engels praat, denk, lees en schrijf, heb ik een nieuwe Engelse site voor erbij:

Happy without reason.

Ik ben nog steeds amper op social media te vinden, dus als je interesse hebt, meld je dan daar vooral aan om een automatische mail te ontvangen zodra ik een nieuwe blog heb gepost.

Op den duur zal ik vast ook weer in het Nederlands gaan bloggen, maar voor nu ben ik voorlopig alleen in het Engels te lezen dus.

aftellen

Over een week vertrek ik

Dan pak ik mijn rugzak en ga ik op weg naar het onbekende in Ierland. Ik ben er veel mee bezig, maar kan me er nog niet echt een voorstelling van maken. Weet wel dat ik er veel zin in heb.

De afgelopen weken ben ik vooral bezig geweest met alles rondom mijn spullen.

Toen ik deze keuze ruim 2 maanden geleden maakte, had ik geen idee dat ik daar zoveel tijd mee kwijt zou zijn: kiezen wat te verkopen, wat weg te geven, wat weg te gooien, wat te bewaren en wat mee te nemen. Vervolgens gaat daar nog meer tijd in zitten: spullen online zetten, afhaalafspraken maken met alle mensen die iets komen kopen of ophalen, vervoer regelen voor alles dat naar een opslagplek of naar de Milieustraat gaat.

Zo nu en dan waren er ineens zorgen of ik alles wel kwijt zou raken. Zoals mijn bank en grote tafel, die ik gratis weggaf en begin deze week nog niet kwijt was. Ik kreeg het er benauwd van, want ze passen niet in een vuilniszak en met alle mogelijke ophaaldiensten kon ik pas volgende week een afspraak maken. Te laat, omdat ik aankomend weekend uit mijn huisje verhuis. Gelukkig zijn inmiddels ook deze laatste grote spullen op weg naar een nieuwe eigenaar. Zoals met alles rondom dit avontuur waren deze zorgen voor niks.

Het is lang geleden dat ik ergens in mijn leven zo zeker van ben geweest. 

Eerder had ik wel eens de wens om weg te gaan en los te laten, maar voelden alle onzekerheden als een reden om het toch niet te doen. Nu is het verlangen zó sterk, dat dit voelt als het enige logische dat ik op dit moment kan doen. Ik heb geen idee waar ik allemaal naartoe ga, wanneer ik precies terug ga komen, waar ik ga wonen als ik terugkom. Alles staat open. En dat voelt goed en kloppend. Bevrijdend. De energie stroomt.

Ik kies er voor om grotendeels offline te gaan.

Zo wil ik in ieder geval de eerste maanden niet op social media en zal ik geen blogs posten. Ik neem in plaats van mijn smartphone een gewone mobiel mee. Een tijdje zonder de afleiding van WhatsApp en ‘even een foto plaatsen op Instagram’. Ik heb wel de intentie om een keer per week mijn mail te bekijken. En ongeveer een keer per maand een avontuur-mailing te sturen.

Ik wil weer eens ervaren hoe het is, het leven zonder al die online en sociale afleidingen. Iets ten volle ervaren, in plaats van het verder te delen. Wat vaker voor me uit staren en laten komen wat er komt, in plaats van steeds vooruit te kijken en te regelen.

En ja, ik vind het allemaal ook spannend.

Zo’n avontuur, alleen op pad, dat heb ik nog nooit gedaan. Ik heb ook nog niet zo vaak gevlogen, dus het idee dat ik over een week land en dan mijn weg moet vinden, een paar uur te overbruggen heb voordat mijn bus vertrekt (die ik ook zeker niet wil missen, de volgende rijdt namelijk pas twee dagen later), dat vind ik best spannend. En neem ik de goede spullen mee, heb ik wel goed bedacht wat ik echt nodig heb, heb ik alles wel goed geregeld en waar begin ik allemaal aan? Die gedachten gaan ook door mijn hoofd.

Ik weet diep van binnen ook dat het allemaal goed komt en dat er niks mis kan gaan. En dat ik eenmaal onderweg met de minuut meer ervaren word. Dat het ontspullen en onthaasten me iets gaat brengen wat ik anders niet zo snel zou krijgen. Ik kan er alleen maar een rijker mens van worden, in alle opzichten.

Over een week start mijn loslaat-avontuur en ik heb geen idee wat er allemaal gaat gebeuren, maar ik ben er klaar voor!

mensen die haast hebben

 

Wandelen

Samen met vrienden was ik de Nijmeegse vierdaagse wandelaars aan het aanmoedigen. Een bont gezelschap van mensen kwam voorbij. Ontroerend vind ik dat altijd, al die mensen, van alle leeftijden en uit zoveel landen, samen en naast elkaar aan het wandelen. En die bijzondere sfeer in de stad, bij de wandelaars, kijkers, helpers en iedereen die op wat voor manier dan ook bijdraagt aan het geheel.

Een vriend van een vriend van een vriendin van mij stond naast me. Met de waterspuitjes ter verkoeling voor de wandelaars in onze hand stonden we even in de schaduw te kijken naar al die mensen die in deze tropische hitte kilometers aan het wandelen waren. Ik moest er zelf niet aan denken, ik vind het al snel te heet. De vraag: ‘Zie jij dat jezelf doen, een paar dagen achter elkaar zoveel wandelen?’ kwam naar boven en ik slikte de vraag snel weer in.

Hij was namelijk een maand of 9 geleden gevlucht uit Syrië. Ik zag ineens al die mensen voor me, die huis en haard achterlieten. Veel daarvan hadden kilometers lopend afgelegd. Misschien was hij er wel een van. Het leek me ineens even zo banaal, wandelen voor je lol, terwijl anderen wandelden voor hun leven.

Even later ging ik er met hem over in gesprek. Ik vond het nogal wat om te vragen hoe hij in Nederland gekomen is, welke weg hij heeft afgelegd en hoe, dus dat heb ik niet gedaan. Hij vertelde waarom hij weg was gegaan. Ik realiseerde me dat we het maar goed hebben in Nederland. Ik vroeg hoe het voor hem was, om weg te zijn gegaan uit zijn eigen land waar zoveel strijd en gevaar is, en dan nu in het feestgedruis te staan. Het contrast leek me zo groot. Hij vertelde dat hij dankbaar was dat hij hier nu was en enorm kon genieten van alles.

Ik keek om me heen en kreeg een grote glimlach: de mens is toch maar een veerkrachtig wezen. Ik zag het in hem. En iets verderop aan al die wandelaars, die zwoegend doorstapten op weg naar de finish van die dag.

Als de energie stroomt

De lijst met mensen die ik een kaartje ga sturen tijdens mijn maanden in Ierland groeit gestaag. Het is een hele bijzondere lijst: het staat vol namen en adressen van mensen die mijn hartenwens ondersteunen. Mijn plan om de huur op te zeggen, veel spullen weg te doen en voor een aantal maanden (einddatum staat niet vast) vrijwilligerswerk in Ierland te doen spreekt ze zo aan, dat ze mij iets gunnen. Iets van mijn wensenlijstje of een gelddonatie.

Dit lijstje geeft me echt zo’n bijzonder en hartverwarmend gevoel.

Er staan namen op van famlie en vrienden.  En van mensen die ik helemaal niet ken. Of een beetje, door Twitter, of mijn mailingen. Of ze blijken mijn blog al jaren te lezen.

En nu ga ik mijn plan uitvoeren. Het sluimerende plan waarin alles samenkomt waar ik al jaren naar toe lijk te werken (achteraf gezien, zoals dat gaat). En blijkt het niet alleen mij, maar ook anderen te raken. Ze vinden het bij me passen. Of ze vinden het stoer dat ik het doe en willen me volop steunen.  Of ze hebben ook zo’n soort plan, maar komen er zelf nog niet aan toe, dus helpen ze mij graag verder op weg. Of ze geven me gewoon graag iets mee.

Er stroomt zoveel sinds ik deze keuze heb gemaakt: energie, liefde, spullen, geld, tips.

Van mij naar anderen. Van anderen naar mij. Er is veel in beweging. Als energie stroomt, kunnen er wonderlijke dingen gebeuren. Dat ervaar ik deze weken sterker dan ooit.

Om alles te laten stromen en omdat ik gewoon nog steeds hou van het schrijven en sturen van papieren post, kwam ik op het idee om iedereen die me iets geeft een persoonlijk kaartje te sturen via de post. Ergens in de maanden dat ik in Ierland ben. Een periode waar ik, in ieder geval de eerste maanden, niet via social of blog ga communiceren, alleen soms via de mail.

En als ik zo naar dat lijstje kijk en mezelf  voor  me zie  in Ierland, uitkijkend over de bergen en de zee, met een pen, kaarten, enveloppen en dat lijstje met namen, dan komt er een warm gevoel dat uitmond in een hele grote glimlach. Dankbaar voor deze keuze, fijne mensen in de wereld en met het volste vertrouwen dat alles goed is zoals het is en blijft stromen. Nu en altijd.

probeer te onderscheiden

Waar mijn hoofd nu vol van is

Ik kijk er heel erg naar uit om straks met alleen een rugzak op pad te gaan. De weg naartoe vind ik op het moment wat minder. Ik heb een vol hoofd. Deze fase van het loslaten gaat voor mij gepaard met heel veel vragen. Sommige daarvan hebben meteen een antwoord. Anderen blijven -korter of langer- antwoordloos in mijn hoofd zweven. Die laatste neigen naar zorgen.

Dit zijn een aantal van die vragen:

  • Zal ik mijn pincodes van mijn bankpassen straks nog weten als ik er een paar weken geen gebruik van maak, of zal ik ze voor de zekerheid ergens opschrijven?
  • Gaat alles wel passen in de rugzak die ik mee wil nemen?
  • Wat heb ik eigenlijk echt nodig als ik op pad ben?
  • Heb ik al overal mijn adreswijzigingen doorgegeven?
  • Zal ik mijn smartphone of een oud mobieltje meenemen?
  • Wat is handig en nodig qua documenten om online op te staan?
  • Hoeveel wil ik loslaten?
  • Welke spullen wil ik écht bewaren?
  • Weet iedereen die het moet weten dat ik straks een tijd weg en zo goed als offline ben?
  • Hoe zorg ik er in godsnaam voor dat alles wat nu nog in mijn woonruimte staat, binnen twee weken is verkocht, weggeven, weggegooid of ingepakt?
  • Hou ik een dag voordat ik mijn ruimte uitga niet allemaal spullen over die alsnog weg kunnen en zo ja, hoe ga ik dat zonder auto doen?
  • Wie wil ik allemaal nog zien voordat ik ga en hoe ga ik dat allemaal plannen?
  • Net voor eind juli moet de geluidsisolerende wand tussen mijn woon- en werkruimte eruit gehaald worden, wie kan ik daarvoor vragen, wie van de handige mensen in mijn omgeving is niet op vakantie?
  • Zal ik iemand vragen of ik een busje kan lenen voor de verhuizing of zal ik er meteen een huren?
  • Waarom blijf ik het moeilijk vinden om vrienden en bekenden om praktische hulp te vragen?
  • Weet ik alle gebruikersnamen en wachtwoorden uit mijn hoofd? Ook als ik ze amper ga gebruiken?
  • Hoe pak ik alles wat ik opsla het handigst in?
  • Zie ik niet iets totaal over het hoofd?

Ik laat los. Al voelt het nu even juist heel vast.

Ik vind het fascinerend om te merken hoe mijn hoofd hier soms zo druk mee kan zijn. En vind het een fijn vooruitzicht dat juist al deze dingen waar nu zoveel energie naartoe gaat (alles rondom spullen en administratie), straks een hele tijd niet meer aan de orde zijn.

En tussen alle vragen en zorgen door voelt het zo goed: de keuze die ik heb gemaakt. Ik ben dankbaar voor alle mooie en lieve reacties van mensen. Voor iedereen die me op wat voor manier al heeft geholpen. Voor alle bijzondere ‘toevalligheden’ en wonderen die op mijn pad komen.

En juist deze fase van vastlopen in van alles maakt me zo duidelijk waarom ik deze keuze heb gemaakt. Waarom ik het verlangen heb om eens veel los te laten. Omdat ik weet en voel dat alles dan veel meer stroomt.

we verbergen onze heimelijke

Over loslaten en spullen

Nog niet eerder gelezen over mijn loslaat-avontuur? Lees dan eerst: hoe het met mijn plannen staat.

Over 4 weken ga ik weg. Naar Ierland. Op weg naar mijn eerste vrijwilligersproject. Sinds ik deze keuze heb gemaakt, ongeveer twee maanden geleden, ben ik aan het voorbereiden: spullen aan het loslaten, administratief heel veel aan het regelen, voorbereiden op wat ik straks allemaal in mijn rugzak mee wil en kan nemen.

Het meeste gedoe van dit hele proces vind ik alles wat met mijn spullen te maken heeft.

Mijn woonruimte moet 31 juli leeg zijn en voor al mijn spullen moet er dan een bestemming zijn. Wat verkoop ik nog meer? Wat geef ik verder nog weg aan anderen? Wat kan naar de stort? Wat sla ik op bij mijn zus en moeder? Hoeveel sla ik op? Wat wil ik allemaal bewaren?

Alhoewel ik niet eens zo veel spullen heb (ik heb bijvoorbeeld geen heel huis van mezelf, alleen een grote woonruimte en een gedeelde keuken, wc en badkamer) vind ik het zelf soms wel veel. Het zijn allemaal dingen waar ik iets mee moet. Ze zitten me in de weg, nu ik heb besloten om tijdelijk geen eigen woonplek te hebben.

Ik laat los en ga weg. Ik weet niet voor hoe lang.

Ik weet ook niet waar ik naar terugga als ik terugkom. Terug naar Nijmegen? Terug naar elders in Nederland? Naar een ander land? Hoe ga ik wonen? Wat heb ik daar nodig? Heb ik daar wel dingen nodig? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik nu los wil laten.

Sommige keuzes vind ik makkelijk: bijvoorbeeld de bank en de garderobekast waren toch al aam vervanging toe, dus die doe ik makkelijk weg. De tafel is groot en vind ik veel te veel plek innemen met opslaan, dus die gaat weg. Een mens alleen heeft niet zoveel aan heel veel glazen en borden, dus daar doe ik veel van weg. Dit gaat me allemaal makkelijk af.

Dan komen er een hoop dingen die wellicht handig zijn om te bewaren, maar alleen als ik ze straks weer nodig denk te hebben als ik hier ergens kom te wonen, zoals: eetkamerstoelen, de lampen, al mijn pannen, tafeltjes. Ergens handig als ik ze gewoon bewaar, maar ergens voelt elk ding nu ook als ballast, dus wil ik er vanaf. In deze categorie komt de factor ’vasthouden, want anders krijg ik er mogelijk straks spijt van’ om de hoek kijken. Wat als ik ze allemaal wegdoe? En ik straks een nieuwe woonruimte heb en alles opnieuw moet kopen, krijgen, halen? Ik ben er nog niet uit of ik er blijer van wordt als ik deze loslaat, of als ik ze bewaar.

Iets in mij gelooft in overvloed. En dat ik, waar ik ook ben, altijd alles heb dat ik nodig heb.

Dan heb ik de spullen waar ik aan gehecht ben geraakt in de loop der tijd. Cd’s, cassettebandjes, boeken, mijn planten (eerst was ik niet goed in planten verzorgen en de laatste jaren wel, dus ik ben trots op sommige bloeiende planten). Een gedeelte hiervan doe ik weg (is al weg inmiddels), een gedeelte hiervan bewaar ik. Hoeveel en wat precies, dat  zal ik de komende weken moeten beslissen. Van deze spullen ga ik een aantal in bruikleen aan anderen geven: een fijn idee dat de planten tijdens mijn afwezigheid uit Nederland bij iemand anders bloeien. En een fijn idee dat sommige van de boeken waar ik veel mee heb in die tijd door iemand anders worden gelezen.

Dan heb ik nog twee koffers, vol met herinneringen en mijn ziel en zaligheid: één koffer vol dagboeken (ik ben begonnen met schrijven toen ik 9 was) en één vol foto’s. Door de foto’s kan ik nog eens bladeren en besluiten om er wat van weg te doen: niet van alle gelegenheden hoef ik talloze foto’s te hebben, een paar is ook al fijn. Maar mijn dagboeken… Die bewaar ik allemaal. Of allemaal niet. Voorlopig allemaal wel.

Als ik weleens lees dat mensen hun dagboeken verbrand hebben, slaat de schrik me om de oren.

Dagboeken verbanden! Ik ben die dagboeken. Ik zit in die dagboeken. Mijn hele leven, geschiedenis en herinneringen zitten daarin verwerkt. Voor nu zou het voelen alsof ik stukken van mezelf weg zou doen. Tegelijkertijd weet ik ergens ook dat ik zonder die dagboeken ook prima kan leven. Sterker nog, dat ik zonder al mijn spullen prima kan leven.

Een mens is niet zijn spullen. Ik ben niet mijn spullen.

Dat gevoel heb ik de laatste tijd wel vaak gehad. Mede daarom is ook het verlangen ontstaan om een tijd weg te zijn van mijn omgeving, van mijn dingen. Met alleen mezelf en een rugzak vol wat spullen wil ik weer eens ontdekken hoe dat is. Hoe ik dan ben. Wie ik dan ben. Wie er overblijft zonder al die dingen.

we verbergen onze heimelijke

(Op zoek naar een plaatje voor bij deze tekst, kwam ik bij een van mijn bewaarde zinnen uit. Nu ik nog eens goed kijk zie ik dat ik deze heb gelezen in een boek van Sogyal Rinpoche, die toevallig (?) spiritueel verbonden is aan de eerste plek waar ik naartoe ga.)

 

groen pad

Hoe het met mijn plannen staat

Halverwege mei heb ik de keuze gemaakt om te stoppen met ondernemen. Ik ben in veel dingen van het ondernemen goed, maar op een voor mijzelf gezonde manier in mijn eigen levensonderhoud voorzien als onderneemster is er niet een van. Tijd voor nieuwe plannen.

Een aantal terugkerende verlangens kregen de ruimte om naar boven te komen.

Het voelde ineens als het moment om ze echt werkelijkheid te laten worden. En ik besloot om naar mijn hart te luisteren. En te doen wat ik al heel lang een keer zou willen doen:

  • Eens een tijdje weggaan uit mijn vertrouwde omgeving.
  • Ervaren hoe ik ben met minder bezittingen.
  • Voelen hoe het is om te zijn, los van mijn woonplek, status, inkomen, familie, vrienden, bekenden en verdere ‘vastigheden.’

Ik ben overweldigd door de vele fijne en leuke reacties, online en offline, van zowel bekenden als onbekenden. Met open armen ontvang ik de mooie woorden, tips en gelukswensen. Ontroerd en dankbaar ben ik door de mensen die me een gelddonatie geven (waaronder mensen die ik alleen online ken, hoe bijzonder!). Ze willen me steunen, omdat ze het zo mooi vinden dat ik deze stap zet, mijn hart volg. Hartverwarmend.

Door dit alles, en door nog veel meer toevalligheden en wonderen, word ik iedere dag gesterkt in mijn keuze.

Dit voelt zo goed en kloppend. Ik kan me niet voorstellen dat ik nu iets anders aan het doen zou zijn.

Er komen ook veel vragen. Daardoor realiseer ik me dat er in mijn hoofd zoveel logisch is, dat ik stappen vergeet te vertellen. Hieronder daarom een aantal veelvoorkomende vragen. En mijn antwoorden.

Wat ga je precies doen?
Per augustus heb ik mijn huur opgezegd, doe ik veel spullen weg en vertrek ik naar Ierland om een aantal maanden bij verschillende projecten vrijwilligerswerk tegen kost en inwoning te gaan doen. Bij projecten die aansluiten bij mijn levensvisie. Ik begin in Ierland en vanaf dan en daar ga ik al doende ontdekken hoe deze weg zich gaat vormen.

Waarom vrijwilligerswerk, je kan toch ook gewoon gaan reizen?
Ik vind het meestal interessanter om in een land te zijn en daar iets te doen, in plaats van er alleen doorheen te reizen. En vrijwilligerswerk doe ik al mijn hele leven, tussen en naast betaald werk.

Wat voor projecten?
Ik begin twee (of drie) maanden als vrijwilliger bij Dzogchen Beare, een Boeddhistisch meditatie centrum in the middle of nowhere. Daarna kijk ik wel verder. Er zijn diverse sites waar ze vrijwilligers zoeken (zoals Wooff, HelpX en Workaway) bij projecten in de landbouw, organic farming, hostels, oppassen: er is van alles mogelijk.

Hoe werkt dat bij Dzogchen Beare?
Ik ben een van de mensen die zich bezig gaat houden met het beheren en schoonmaken van het hostelgedeelte en de cottages. Ik werk 5 dagen in de week een aantal uur, verder ben ik vrij. In ruil voor kost en inwoning. Iedere ochtend kan ik meedoen met de ochtendmeditatie, en als het werk het toelaat ook in de middag.

Hoe lang blijf je weg?
Geen idee. Een aantal maanden is het idee. Hoe lang is o.a. afhankelijk van hoe het me bevalt en tot wanneer ik het kan financieren. Alles staat open!

Waar heb je geld voor nodig, je gaat toch alles tegen kost en inwoning doen?
Er zijn een aantal kosten die in Nederland doorlopen, zoals mijn ziektekosten- en andere verzekeringen, bankrekeningen, mobiele telefoonabonnement en kosten van mijn site. Verdere kosten: reisverzekering, de reis naar en van Ierland, reizen tussen de projecten, spullen die ik voor vertrek nog ga kopen (zoals nieuwe wandelschoenen, goede en handige kleren) en overnachtingen in hostels tussen projecten in. En het is fijn om geld te hebben om op vrije dagen iets te ondernemen, wat te eten en te drinken en postzegels te kopen, ben van plan om veel post te versturen, aangezien ik veel offline ben.

Waarom ben je veel offline?
Ik wil heel graag weer eens ervaren hoe dat is: dagen of weken zonder mails, WhatsApp, social media en alles dat online is. Op mijn eerste plek kan het ook niet anders: er is geen wifi, wel een laptop waar vrijwilligers soms op kunnen (ik denk dat max 1 keer per week te gebruiken, voor alleen mijn mail). En er is een klein stukje op het grote terrein waar je bereik met je mobiele telefoon hebt.

Ik blijf wel graag op de hoogte van wat je meemaakt, kan dat?
Dat kan. Mezelf kennende wil ik soms graag delen, dus heb ik een speciale maillijst gemaakt voor tijdens mijn avontuur. Ik denk 1x per maand mijn ervaringen te delen via die lijst. Aanmelden kan hier. Zoals ik het nu zie zal ik verder niet op social media zijn en geen blogs schrijven (in ieder geval niet de eerste twee of drie maanden).

Waarom doe je zoveel spullen weg, je kan het toch ook opslaan?
Klopt, maar dat wil ik niet. Anderen vinden dat ik al weinig spullen heb, zelf vind ik het nog steeds veel. Mijn spullen benauwen me. Daarom doe ik veel weg (verkopen en weggeven). Bijna al mijn meubels, veel boeken, servies enzo. De rest sla ik op bij mijn moeder en bij mijn zus.

Waar ga je eigenlijk wonen als je terugkomt?
Dat weet ik niet. Ik heb er alle vertrouwen in dat er iets komt zodra ik er weer ben. Ik weet nu ook nog niet waar ik terug zal komen. Misschien gewoon Nijmegen, misschien ergens anders.

Vind je het niet eng om zoveel los te laten? 
Integendeel, het voelt ontzettend bevrijdend! Een tijd los van alles, terug naar mezelf. Ik ben benieuwd hoe ik dat ga ervaren. Er zullen misschien ook momenten bij zitten dat ik het minder leuk vind of me afvraag waar ik aan begonnen ben, maar daar leer ik weer van.

Ik ondersteun jou en je hartewens graag, hoe doe ik dat?
Wat super, dankjewel! Je kan je voorstellen dat ik weinig heb aan spullen, aangezien ik het meeste wegdoe. Hulp, specifieke spullen en geld zijn altijd welkom. Meer daarover kan je lezen in mijn wensenlijstje. En mocht je me een donatie via PayPal willen doen, dat gaat via mijn mailadres katjalinders (at) gmail.com
En als je me (iets ter waarde van) €10,- (of meer) geeft, ontvang ik graag je adresgegevens. Dan stuur ik je namelijk vanuit Ierland en handgeschreven kaart vol ervaringen via de post.

Meer vragen, tips en opmerkingen zijn welkom!

Ik sluit af met de quote die in mijn mail-handtekening staat. Bij iedere mail die ik stuur, herinner ik mezelf aan deze wijze woorden die me er aan helpen herinneren altijd dicht bij mezelf te blijven:

“Don’t compromise yourself.
You are all you’ve got.”

Janis Joplin

zonnebloemen

Het hoe en waarom van vrijwilligerswerk

Vrijwilligerswerk heeft altijd een grote rol in mijn leven gespeeld. Door de jaren heen had ik verschillende motieven en redenen: leuke tijdsbesteding, deel uitmaken van een groter geheel, gratis op plekken terecht komen, iets nuttigs doen met mijn tijd, ergens aan bij kunnen dragen.

Er nu zo over nadenkend realiseer ik me ineens nog een groot goed aan vrijwilligerswerk doen: er wordt meer gekeken naar iemand als mens, in plaats van als precies passend in een bedacht hokje. Bij een baan moet je precies die opleiding hebben gedaan, specifieke ervaring hebben opgedaan en aan een gedetailleerd opgestelde profielschets voldoen. Bij vrijwilligerswerk beginnen ze vanuit je tijd en interesse en zo kan je je al doende inzetten en verder ontwikkelen.

Voor mij is dat een manier waarop ik -in het algemeen- beter gedij en tot mijn recht kom

Zowel mijn betaalde als vrijwilligerswerk-lijst is lang. De eerste keer vrijwilligerswerk dat ik me kan herinneren: ik was een jaar of 15 en ging naar Nijmegen om te helpen met iets van de Dierenbescherming. Het voelde goed, me inzetten voor de dieren en  meehelpen aan iets groters dan ik.

Vanaf mijn 18e was ik vrijwilliger in een concertzaal in Den Bosch. Dat heb ik jaren gedaan. Het was leuk om te doen, ik vond de wereld backstage fascinerend, ik heb heel veel bands gezien en de sfeer onderling was gezellig. We ondernamen daarnaast ook veel leuke dingen samen.

Ondertussen was ik gaan studeren, Culturele en Maatschappelijk Vorming, en kwam er van alles voorbij: meehelpen op festivals, dagje figureren.

Tijdens mijn studie was het mijn grootste angst om ooit blind te worden. Om te ervaren hoe anderen dat ervaren ben ik een week als vrijwillige begeleider mee geweest op een jongerenvakantie voor blinden en slechtzienden. Dat was een mooie combinatie: gratis vakantie, meedoen aan bijzondere activiteiten en een hoop gezelligheid. En ondertussen maakte ik al doende ook nog eens die vakantie voor de deelnemers mogelijk.

Na mijn studie ben ik een jaar vrijwilligerswerk gaan doen in Zweden, bij Loesje.

Eenmaal terug begon ‘het echte leven’ en moest er ook geld verdiend worden. Het vrijwilligerswerk in Den Bosch bleef ik doen. Toen kwamen er ook andere projecten en dingen voorbij waarbij ik soms even hielp.

Wanneer heet iets vrijwilligerswerk en wanneer help je iemand?

Dat verschil weet ik niet altijd. Door mijn studie kende ik altijd wel iemand die hulp of een vrijwilliger nodig had: bij festivals, een culturele activiteit of iets anders. Als ik tijd had (en dat had ik vaak, heb nooit de drang naar een 40-urige werkweek gehad) en het me leuk klonk, deed ik mee.

Ik vond het altijd een leuke manier om gratis op leuke plekken te komen, mee te maken hoe dingen georganiseerd werden en ergens bezig te zijn in plaats van er alleen als bezoeker te zijn. Het kwam altijd voort uit een combinatie van graag willen helpen, ergens bij betrokken te zijn, ergens bezig te zijn, en voor weinig tot geen geld toch op veel plekken te kunnen zijn.

Een jaar of tien geleden was er een of andere werkcrisis en kon ik geen baan vinden. Ik kwam toen in een reïntegratie traject. Zij hielp me inzien dat ik veel vrijwilligerswerk heb gedaan omdat er dan minder van me verwacht werd dan in een betaalde baan. De druk was er zo voor mij af. En daardoor deed ik het overal heel goed. Na dat traject heb ik 2 hele leuke banen gehad. En toen maakt ik de keuze om te ondernemen.

Vanaf dat ik ging ondernemen heette alles ineens anders

Onbetaalde klussen, werken op basis van MVO, gewoon helpen met leuke projecten. De scheidslijn werd toen dunner.

Ik vind het gewoon leuk om bezig te zijn, dingen te organiseren, mezelf te ontwikkelen en betrokken te zijn bij zaken die ik interessant en belangrijk vind. Voor mij was het toen de grote balans om ervoor te zorgen dat ik niet alleen onbetaalde dingen deed. Ergens moest ik natuurlijk ook een inkomen verwerven.

Sommige vrijwilligersbanen leiden tot een betaalde baan. Na jaren verschillende vrijwilligersbanen te hebben gedaan bij Doornroosje, ging ik er betaald voor aan de slag: eerst op een festival, later als stagemanager. En mijn vele ervaringen hebben ertoe geleid dat ik ben ingehuurd om vrijwilligerscoördinator te zijn bij de eerste editie van Go Short filmfestival.

De lijst van vrijwilligerswerk is net zo incompleet als deze lijst. Dankzij mijn brede interesse en graag bezig willen zijn. En de scheidslijn tussen vrijwilligerswerk, leuke dingen doen, ondernemen en bezig zijn is bij mij gewoon niet zo helder.

Ik besteed mijn tijd graag aan doen wat goed voelt, de ene keer word ik daarvoor betaald, een andere keer niet

Vanwege mijn liefde voor taal en communiceren ben ik sinds afgelopen herfst ik vrijwilliger in het Taalhuis, in mijn bieb. En vanwege mijn bijzondere en verwarmende ervaringen rondom ziekte en dood ook in een hospice, bij de receptie. Beide geven me ontzettend veel voldoening. Het blijft ook bijzonder om te merken dat je snel een band hebt met de andere vrijwilligers: je zet je tenslotte allemaal belangeloos in voor hetzelfde doel. Dat schept een band, vaak anders dan met de meeste betaalde collega’s.

Deze beide projecten ga ik helaas verlaten, vanwege mijn nieuwe plannen: een paar maanden vrijwilligerswerk doen tegen kost en inwoning bij een paar projecten in Ierland.

Het is me sowieso niet helemaal helder waarom je voor het een betaald krijgt en voor het andere niet

Ik heb vrijwilligerstaken gehad met meer verantwoordelijkheid en waarin ik meer kon bijdragen aan de wereld dan in sommige van mijn banen. Maar blijkbaar is het niet daar van afhankelijk of er geld voor over/beschikbaar is, of niet.

Pagina 1 of 20

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén