Categorie: allerlei (Pagina 2 van 20)

groen pad

Hoe het met mijn plannen staat

Halverwege mei heb ik de keuze gemaakt om te stoppen met ondernemen. Ik ben in veel dingen van het ondernemen goed, maar op een voor mijzelf gezonde manier in mijn eigen levensonderhoud voorzien als onderneemster is er niet een van. Tijd voor nieuwe plannen.

Een aantal terugkerende verlangens kregen de ruimte om naar boven te komen.

Het voelde ineens als het moment om ze echt werkelijkheid te laten worden. En ik besloot om naar mijn hart te luisteren. En te doen wat ik al heel lang een keer zou willen doen:

  • Eens een tijdje weggaan uit mijn vertrouwde omgeving.
  • Ervaren hoe ik ben met minder bezittingen.
  • Voelen hoe het is om te zijn, los van mijn woonplek, status, inkomen, familie, vrienden, bekenden en verdere ‘vastigheden.’

Ik ben overweldigd door de vele fijne en leuke reacties, online en offline, van zowel bekenden als onbekenden. Met open armen ontvang ik de mooie woorden, tips en gelukswensen. Ontroerd en dankbaar ben ik door de mensen die me een gelddonatie geven (waaronder mensen die ik alleen online ken, hoe bijzonder!). Ze willen me steunen, omdat ze het zo mooi vinden dat ik deze stap zet, mijn hart volg. Hartverwarmend.

Door dit alles, en door nog veel meer toevalligheden en wonderen, word ik iedere dag gesterkt in mijn keuze.

Dit voelt zo goed en kloppend. Ik kan me niet voorstellen dat ik nu iets anders aan het doen zou zijn.

Er komen ook veel vragen. Daardoor realiseer ik me dat er in mijn hoofd zoveel logisch is, dat ik stappen vergeet te vertellen. Hieronder daarom een aantal veelvoorkomende vragen. En mijn antwoorden.

Wat ga je precies doen?
Per augustus heb ik mijn huur opgezegd, doe ik veel spullen weg en vertrek ik naar Ierland om een aantal maanden bij verschillende projecten vrijwilligerswerk tegen kost en inwoning te gaan doen. Bij projecten die aansluiten bij mijn levensvisie. Ik begin in Ierland en vanaf dan en daar ga ik al doende ontdekken hoe deze weg zich gaat vormen.

Waarom vrijwilligerswerk, je kan toch ook gewoon gaan reizen?
Ik vind het meestal interessanter om in een land te zijn en daar iets te doen, in plaats van er alleen doorheen te reizen. En vrijwilligerswerk doe ik al mijn hele leven, tussen en naast betaald werk.

Wat voor projecten?
Ik begin twee (of drie) maanden als vrijwilliger bij Dzogchen Beare, een Boeddhistisch meditatie centrum in the middle of nowhere. Daarna kijk ik wel verder. Er zijn diverse sites waar ze vrijwilligers zoeken (zoals Wooff, HelpX en Workaway) bij projecten in de landbouw, organic farming, hostels, oppassen: er is van alles mogelijk.

Hoe werkt dat bij Dzogchen Beare?
Ik ben een van de mensen die zich bezig gaat houden met het beheren en schoonmaken van het hostelgedeelte en de cottages. Ik werk 5 dagen in de week een aantal uur, verder ben ik vrij. In ruil voor kost en inwoning. Iedere ochtend kan ik meedoen met de ochtendmeditatie, en als het werk het toelaat ook in de middag.

Hoe lang blijf je weg?
Geen idee. Een aantal maanden is het idee. Hoe lang is o.a. afhankelijk van hoe het me bevalt en tot wanneer ik het kan financieren. Alles staat open!

Waar heb je geld voor nodig, je gaat toch alles tegen kost en inwoning doen?
Er zijn een aantal kosten die in Nederland doorlopen, zoals mijn ziektekosten- en andere verzekeringen, bankrekeningen, mobiele telefoonabonnement en kosten van mijn site. Verdere kosten: reisverzekering, de reis naar en van Ierland, reizen tussen de projecten, spullen die ik voor vertrek nog ga kopen (zoals nieuwe wandelschoenen, goede en handige kleren) en overnachtingen in hostels tussen projecten in. En het is fijn om geld te hebben om op vrije dagen iets te ondernemen, wat te eten en te drinken en postzegels te kopen, ben van plan om veel post te versturen, aangezien ik veel offline ben.

Waarom ben je veel offline?
Ik wil heel graag weer eens ervaren hoe dat is: dagen of weken zonder mails, WhatsApp, social media en alles dat online is. Op mijn eerste plek kan het ook niet anders: er is geen wifi, wel een laptop waar vrijwilligers soms op kunnen (ik denk dat max 1 keer per week te gebruiken, voor alleen mijn mail). En er is een klein stukje op het grote terrein waar je bereik met je mobiele telefoon hebt.

Ik blijf wel graag op de hoogte van wat je meemaakt, kan dat?
Dat kan. Mezelf kennende wil ik soms graag delen, dus heb ik een speciale maillijst gemaakt voor tijdens mijn avontuur. Ik denk 1x per maand mijn ervaringen te delen via die lijst. Aanmelden kan hier. Zoals ik het nu zie zal ik verder niet op social media zijn en geen blogs schrijven (in ieder geval niet de eerste twee of drie maanden).

Waarom doe je zoveel spullen weg, je kan het toch ook opslaan?
Klopt, maar dat wil ik niet. Anderen vinden dat ik al weinig spullen heb, zelf vind ik het nog steeds veel. Mijn spullen benauwen me. Daarom doe ik veel weg (verkopen en weggeven). Bijna al mijn meubels, veel boeken, servies enzo. De rest sla ik op bij mijn moeder en bij mijn zus.

Waar ga je eigenlijk wonen als je terugkomt?
Dat weet ik niet. Ik heb er alle vertrouwen in dat er iets komt zodra ik er weer ben. Ik weet nu ook nog niet waar ik terug zal komen. Misschien gewoon Nijmegen, misschien ergens anders.

Vind je het niet eng om zoveel los te laten? 
Integendeel, het voelt ontzettend bevrijdend! Een tijd los van alles, terug naar mezelf. Ik ben benieuwd hoe ik dat ga ervaren. Er zullen misschien ook momenten bij zitten dat ik het minder leuk vind of me afvraag waar ik aan begonnen ben, maar daar leer ik weer van.

Ik ondersteun jou en je hartewens graag, hoe doe ik dat?
Wat super, dankjewel! Je kan je voorstellen dat ik weinig heb aan spullen, aangezien ik het meeste wegdoe. Hulp, specifieke spullen en geld zijn altijd welkom. Meer daarover kan je lezen in mijn wensenlijstje. En mocht je me een donatie via PayPal willen doen, dat gaat via mijn mailadres katjalinders (at) gmail.com
En als je me (iets ter waarde van) €10,- (of meer) geeft, ontvang ik graag je adresgegevens. Dan stuur ik je namelijk vanuit Ierland en handgeschreven kaart vol ervaringen via de post.

Meer vragen, tips en opmerkingen zijn welkom!

Ik sluit af met de quote die in mijn mail-handtekening staat. Bij iedere mail die ik stuur, herinner ik mezelf aan deze wijze woorden die me er aan helpen herinneren altijd dicht bij mezelf te blijven:

“Don’t compromise yourself.
You are all you’ve got.”

Janis Joplin

zonnebloemen

Het hoe en waarom van vrijwilligerswerk

Vrijwilligerswerk heeft altijd een grote rol in mijn leven gespeeld. Door de jaren heen had ik verschillende motieven en redenen: leuke tijdsbesteding, deel uitmaken van een groter geheel, gratis op plekken terecht komen, iets nuttigs doen met mijn tijd, ergens aan bij kunnen dragen.

Er nu zo over nadenkend realiseer ik me ineens nog een groot goed aan vrijwilligerswerk doen: er wordt meer gekeken naar iemand als mens, in plaats van als precies passend in een bedacht hokje. Bij een baan moet je precies die opleiding hebben gedaan, specifieke ervaring hebben opgedaan en aan een gedetailleerd opgestelde profielschets voldoen. Bij vrijwilligerswerk beginnen ze vanuit je tijd en interesse en zo kan je je al doende inzetten en verder ontwikkelen.

Voor mij is dat een manier waarop ik -in het algemeen- beter gedij en tot mijn recht kom

Zowel mijn betaalde als vrijwilligerswerk-lijst is lang. De eerste keer vrijwilligerswerk dat ik me kan herinneren: ik was een jaar of 15 en ging naar Nijmegen om te helpen met iets van de Dierenbescherming. Het voelde goed, me inzetten voor de dieren en  meehelpen aan iets groters dan ik.

Vanaf mijn 18e was ik vrijwilliger in een concertzaal in Den Bosch. Dat heb ik jaren gedaan. Het was leuk om te doen, ik vond de wereld backstage fascinerend, ik heb heel veel bands gezien en de sfeer onderling was gezellig. We ondernamen daarnaast ook veel leuke dingen samen.

Ondertussen was ik gaan studeren, Culturele en Maatschappelijk Vorming, en kwam er van alles voorbij: meehelpen op festivals, dagje figureren.

Tijdens mijn studie was het mijn grootste angst om ooit blind te worden. Om te ervaren hoe anderen dat ervaren ben ik een week als vrijwillige begeleider mee geweest op een jongerenvakantie voor blinden en slechtzienden. Dat was een mooie combinatie: gratis vakantie, meedoen aan bijzondere activiteiten en een hoop gezelligheid. En ondertussen maakte ik al doende ook nog eens die vakantie voor de deelnemers mogelijk.

Na mijn studie ben ik een jaar vrijwilligerswerk gaan doen in Zweden, bij Loesje.

Eenmaal terug begon ‘het echte leven’ en moest er ook geld verdiend worden. Het vrijwilligerswerk in Den Bosch bleef ik doen. Toen kwamen er ook andere projecten en dingen voorbij waarbij ik soms even hielp.

Wanneer heet iets vrijwilligerswerk en wanneer help je iemand?

Dat verschil weet ik niet altijd. Door mijn studie kende ik altijd wel iemand die hulp of een vrijwilliger nodig had: bij festivals, een culturele activiteit of iets anders. Als ik tijd had (en dat had ik vaak, heb nooit de drang naar een 40-urige werkweek gehad) en het me leuk klonk, deed ik mee.

Ik vond het altijd een leuke manier om gratis op leuke plekken te komen, mee te maken hoe dingen georganiseerd werden en ergens bezig te zijn in plaats van er alleen als bezoeker te zijn. Het kwam altijd voort uit een combinatie van graag willen helpen, ergens bij betrokken te zijn, ergens bezig te zijn, en voor weinig tot geen geld toch op veel plekken te kunnen zijn.

Een jaar of tien geleden was er een of andere werkcrisis en kon ik geen baan vinden. Ik kwam toen in een reïntegratie traject. Zij hielp me inzien dat ik veel vrijwilligerswerk heb gedaan omdat er dan minder van me verwacht werd dan in een betaalde baan. De druk was er zo voor mij af. En daardoor deed ik het overal heel goed. Na dat traject heb ik 2 hele leuke banen gehad. En toen maakt ik de keuze om te ondernemen.

Vanaf dat ik ging ondernemen heette alles ineens anders

Onbetaalde klussen, werken op basis van MVO, gewoon helpen met leuke projecten. De scheidslijn werd toen dunner.

Ik vind het gewoon leuk om bezig te zijn, dingen te organiseren, mezelf te ontwikkelen en betrokken te zijn bij zaken die ik interessant en belangrijk vind. Voor mij was het toen de grote balans om ervoor te zorgen dat ik niet alleen onbetaalde dingen deed. Ergens moest ik natuurlijk ook een inkomen verwerven.

Sommige vrijwilligersbanen leiden tot een betaalde baan. Na jaren verschillende vrijwilligersbanen te hebben gedaan bij Doornroosje, ging ik er betaald voor aan de slag: eerst op een festival, later als stagemanager. En mijn vele ervaringen hebben ertoe geleid dat ik ben ingehuurd om vrijwilligerscoördinator te zijn bij de eerste editie van Go Short filmfestival.

De lijst van vrijwilligerswerk is net zo incompleet als deze lijst. Dankzij mijn brede interesse en graag bezig willen zijn. En de scheidslijn tussen vrijwilligerswerk, leuke dingen doen, ondernemen en bezig zijn is bij mij gewoon niet zo helder.

Ik besteed mijn tijd graag aan doen wat goed voelt, de ene keer word ik daarvoor betaald, een andere keer niet

Vanwege mijn liefde voor taal en communiceren ben ik sinds afgelopen herfst ik vrijwilliger in het Taalhuis, in mijn bieb. En vanwege mijn bijzondere en verwarmende ervaringen rondom ziekte en dood ook in een hospice, bij de receptie. Beide geven me ontzettend veel voldoening. Het blijft ook bijzonder om te merken dat je snel een band hebt met de andere vrijwilligers: je zet je tenslotte allemaal belangeloos in voor hetzelfde doel. Dat schept een band, vaak anders dan met de meeste betaalde collega’s.

Deze beide projecten ga ik helaas verlaten, vanwege mijn nieuwe plannen: een paar maanden vrijwilligerswerk doen tegen kost en inwoning bij een paar projecten in Ierland.

Het is me sowieso niet helemaal helder waarom je voor het een betaald krijgt en voor het andere niet

Ik heb vrijwilligerstaken gehad met meer verantwoordelijkheid en waarin ik meer kon bijdragen aan de wereld dan in sommige van mijn banen. Maar blijkbaar is het niet daar van afhankelijk of er geld voor over/beschikbaar is, of niet.

een levendig beeld dwingt het lichaam

Je hebt een plan! En dan? De 4 stappen

De afgelopen weken is er veel beweging geweest. Eerst deelde ik dat ik stop met ondernemen. Daar kwamen via allerlei kanalen overweldigend veel reacties op. Zoveel mensen die me wilden helpen met het vinden van een baan. Hartverwarmend. Daaronder zat tot mijn eigen verbazing echter een sluimerend plan dat ineens glashelder naar boven kwam: het opzeggen van mijn huur, het wegdoen van veel spullen en voor een aantal maanden vrijwilligerswerk doen in in ieder geval Ierland.

Ik kreeg heel veel reacties, tips en ideeën. En nog steeds. Ik realiseerde me weer eens dat dit zo werkt bij plannen die je deelt. Dat ervaar ik al jaren zo.

Wat voor plan je ook hebt (‘groot’ of ‘klein’, alleen voor jezelf of om de hele wereld te verbeteren): de volgende 4 stappen helpen jou en je plan op weg:

  1. Omschrijf het einddoel
    (Wat is je doel? Wat wil je bereiken? Waar ga je naartoe? Het spreekt bij jezelf en anderen het meest tot de verbeelding als je dit zo persoonlijk mogelijk doet. En het minimaal net iets buiten je comfort zone ligt.)
  2. Zet die eerste stap
    (Het kan een heel klein stapje zijn, echt. Het maakt niet uit wat die stap is, als je er maar een zet. Zo neem je het serieus én zet je het in beweging).
  3. Deel het met anderen
    (Op je site, via je nieuwsbrief, via social media, mail je vrienden, vertel het tegen iedereen waar je mee spreekt).
  4. Zet je verlanglijstje online
    (Ieder plan heeft iets nodig. En het kan zomaar zijn dat iemand anders je daarbij kan en wil helpen. Dan is het wel handig als men weet waar jij mee geholpen bent: geld, specifieke spullen, contacten of hulp. Zet het online. Zoals mijn wensenlijstje.)

Door deze stappen heb ik de afgelopen weken veel tips gekregen over mogelijke vrijwilligerswerkplekken in Ierland en elders in Europa, extra geld verdiend door op een rommelmarkt te staan, en via-via gewerkt als oppasser en bij een foodtruck.

Mijn sluimerende idee wordt stap voor stap steeds meer werkelijkheid.

Voor welk plan ga jij deze 4 stappen zetten?

Lees ook mijn e-boek ‘Stappenplan voor de moderne idealist’ eens. Hier kan je het downloaden.

 

 

fiets

Rijk en arm op de fiets

Als vrijwilliger bij het Taalhuis in de Nijmeegse bieb ben ik er ongeveer een keer per maand voor mensen die moeite hebben met lezen en/of schrijven van de Nederlandse taal. Om vragen te beantwoorden en mensen te helpen oefenen met lezen, schrijven en spreken. Zelf heb ik veel met taal, lezen en communiceren, dus ik zet me er graag voor in om anderen daarbij te helpen.

Bijkomend voordeel vind ik de gesprekken die ik hier heb met mensen uit allerlei landen.

Zo was ik met een jongen uit Eritrea aan het oefenen met Nederlands spreken. Het onderwerp kwam op vervoer en fietsen en typisch Nederlandse dingen.

Hij vertelde dat hij het zo mooi vond dat in Nederland iedereen fietst. Hij was in Parijs geweest en daar zaten alleen mensen zonder geld op de fiets. De mensen met geld zaten in een eigen auto of de taxi. Als je in Nederland op straat om je heen kijkt, zie je iedereen op de fiets, of ze nou arm of rijk zijn. Dat vond hij mooi.

En ik vond het mooi dat hij me dit heeft laten inzien. Mijn blik op de wereld verruimt zich door deze gesprekken steeds verder.

Groen pijl

Een sluimerend plan wordt werkelijkheid

Zoals zoveel mensen heb ik een aantal terugkerende sluimerende plannen en verlangens die zo nu en dan naar boven komen. Tijdens allerlei workshops, wegdroomgesprekken over ‘wat te doen als je ineens miljonair bent’ en het bekijken, lezen of luisteren naar verhalen van mensen die hun hart volgen. Je hebt het er over, denkt er over na en handelt er niet naar. Het is iets voor later. Voor als de omstandigheden het toelaten.

Mijn terugkerende verlangens zijn de volgende: eens een tijdje weggaan uit mijn vertrouwde omgeving. Ervaren hoe ik ben met minder bezittingen. Voelen hoe het is om volledig mij te zijn, los van mijn woonplek, status, inkomen, familie, vrienden, bekenden en verdere ‘vastigheden.’

En de tijd is ineens gekomen om ernaar te handelen

Door het besluit te stoppen met mijn onderneming (zie mijn vorige blog hierover) kwam er ruimte. Ruimte waarvan ik zelf nog niet wist hoe deze opgevuld zou worden. Ik dacht met een baan. Was bezig met vacatures en sollicitatiebrieven schrijven. Heel veel mensen vroegen hoe ze me konden helpen. Lief en behulpzaam. Tot mijn eigen verbazing voelde dit in plaats van fijn juist steeds benauwder. Een klein en zacht stemmetje in mij zei: ‘ik wil geen baan. Ik wil weg’. Dat negeerde ik en wuifde ik weg, want wat moest ik daar nou weer mee. Eng gedoe.

Het moment dat ik het ineens hardop zei tegen iemand veranderde echter alles

Ik voelde namelijk aan alles in mij dat dit klopte. Dat dit is wat ik nu wil. Dat dit het goede moment is. Er staat zo weinig vast in mijn leven nu. Nu heb ik de ruimte. Nogal geschrokken ging ik na dat gesprek mijn dag in. Mijn hoofd tolde.

Kan ik dit doen? Wil ik deze keuze maken? Maar wat voor gevolgen heeft het allemaal? Krijg ik dit wel geregeld, qua geld en spullen en weet ik wat meer?

De dagen erna ben ik gaan denken, voelen en uitzoeken. Heb gesprekken gehad met een paar goede vrienden. Heb praktische zaken uitgezocht. En na een paar dagen werd het me duidelijk.

De keuze was al gemaakt, ik had alleen nog wat tijd nodig om dat in te zien

Wat ik ga doen: ik zeg mijn huur op, doe veel spullen weg (de rest sla ik op bij familie) en ga een aantal maanden vrijwilligerswerk doen op mooie en fijne plekken buiten Nederland. Ik start in Ierland en verder kijk ik hoe het gaat lopen. En dit alles per a.s. augustus.

Een periode van loslaten is begonnen. Mijn onderkomen, mijn huisgenoten. Veel spullen. En het in ieder geval tijdelijk loslaten van mijn nieuwe woonplannen en mijn fijne vrijwilligerswerk in het hospice. Het kan zijn dat ik die laatste twee weer oppak zodra ik terug ben. Ik weet het echter niet zeker. Ik heb geen idee wanneer ik precies terugkom, wat ik wil doen en hoe en waar ik dan wil leven.

Onderstaande quote van Janis Joplin staat al tijden als handtekening in mijn mails. Ben best trots op mezelf dat ik er zo vaak mogelijk naar probeer te leven:

“Don’t compromise yourself. You are all you got.”

Ik ben benieuwd wat het me allemaal gaat brengen en zal tot die tijd regelmatig bloggen en eenmaal onderweg vast ook soms!

 

Ik ben dankbaar voor alle mensen die ..

  • er voor me waren
  • in de weg stonden
  • me gesteund hebben
  • naar me geluisterd hebben
  • het niet met me eens waren
  • hun mening hebben gedeeld
  • neerbuigend waren
  • me verder geholpen hebben
  • kritisch naar me waren
  • iets mogelijk voor me maakten
  • een deur in mijn gezicht hebben dichtgegooid
  • lief voor me waren
  • me mijn eigen gang lieten gaan
  • die een mening over me hadden
  • vragen durven te stellen
  • het bloed onder mijn nagels vandaan hebben gehaald
  • nee zeiden
  • vertrouwen in me hadden

Mensen in mijn leven, in de media, in films en in boeken. Familie, vrienden, buren, klasgenoten, collega’s, huisgenoten, toevallige ontmoetingen, mede-cursisten, bazen, klanten: iedereen die mijn pad gekruist heeft. In korte contacten, lange relaties en alles daar tussenin.

In ieder contact ervaar ik de mogelijkheid om mezelf te toetsen en te definiëren

Wat vind ik hier zelf van? Ben ik het hiermee eens? Laat ik mezelf zo behandelen? Wat doet dit met mij? Zegt dit iets over de ander of over mij? Hoe sta ik er tegenover? Wat zegt dit over mij?

Dank zij jullie, en iedereen die nog in mijn leven voorbij gaan komen, ben ik de persoon die ik nu ben. En vandaag ben ik daar gewoon even uitgesproken dankbaar voor.

Het leven is als een spiegel

boomtop

De lunchwandelaars

Ik kijk uit het raam en zie ze lopen: een groepje lunchwandelaars. Sinds het me jaren geleden ineens opviel, kan ik het niet niet meer zien.

Het zijn geen vrienden, geen familieleden, het zijn collega’s. Hoe ik dat weet?

Een groepje mensen gaat zelden op een doordeweekse dag, tijdens lunchtijd zomaar door de stad of een wijk wandelen. Mensen die dat wél doen, hebben daar een aanleiding of een reden toe. Bewegen is goed en buitenlucht ook, dus op de helft van hun werkdag gaan ze aan de wandel. Iemand stelt het voor. Of misschien heeft de baas (m/v) het besloten. Hoe dan ook: een groepje collega’s verzamelt zich en gaat een blokje om.

Als je goed observeert, merk je op dat de verhoudingen minder vanzelfsprekend zijn dan bij een groepje wandelende vrienden of familieleden. Het ziet er op het eerste gezicht ontspannen uit, maar dat is het soms net niet. Of men praat door over het werk (en dan is het zaak dat je naast de goede collega loopt) of men heeft het over andere dingen. Er wel op lettend dat men niet te vrij praat, het blijven tenslotte collega’s. Mensen waar je op die lunchwandelingen na gewoon weer werk mee gedaan moet zien te krijgen.

Als de groep groter is dan 3 mensen wandelt men in opgesplitste groepjes, wel dicht bij elkaar. Zo nu en dan is er een iemand die alleen achteraan loopt. Afhankelijk van een tevreden óf gespannen gezicht, komt dat omdat diegene er zelf voor kiest om een moment voor zichzelf te hebben tijdens de pauze óf diegene is door de groepsdynamica ongewild alleen komen te staan.

Ik zie ze zelden eten, dat vind ik dan wel weer verbazingwekkend. Heeft iedereen z’n bammetjes al op? Eet men tussen het werken door? Is men op weg naar (of komt men terug van) een lunchroom? Of tref ik ze meestal pas als alles al op is?

Zelf schep ik er genoegen in om te bedenken wat voor soort werk ze doen en wie welke functie heeft. Geen idee of ik dat weleens goed heb en het maakt ook niet zoveel uit, er achterkomen doe ik toch niet en is de groep uit het oog, dan laat ik het weer los.

dar gft afval

Waarom mensen plastic bij het gft-afval doen

Voor de zoveelste keer keek ik met een mengeling van verbazing en irritatie naar een plastic zak vol afval die bij het gft-afval was gegooid. Zo werkt recyclen natuurlijk niet. Hoe halen mensen het in hun hoofd om de verzamelcontainers voor het gft-afval als een prullenbak te beschouwen?

En ineens realiseerde ik me iets.

Het zou zomaar kunnen zijn dat mensen die niet in Nederland, of in de stad Nijmegen zijn opgegroeid helemaal niet weten dat deze bakken bedoeld zijn voor gft-afval. Het staat er namelijk óf niet op óf op een klein stickertje.

Ik ken deze bakken al jaren en weet daardoor waarom ze er staan. Het kan zomaar zijn mensen die hun restafval bij het gft-afval gooien helemaal niet vol onwil zijn, maar gewoon geen idee hebben waar deze bakken voor bedoeld zijn. En vinden ze het handig, een plek in de straat waar ze hun afval kwijt kunnen.

Ik ben benieuwd wat er nog meer niet goed gecommuniceerd wordt dat ik niet (meteen) doorheb, omdat ik weet waar het voor is..

dar gft afval sticker

bloesem

Waarom een schuldige aanwijzen niet altijd de oplossing is

Er knaagt soms iets bij mij als ik wat van het nieuws meekrijg. Het heeft te maken met schuld en hoe ver mensen er in willen gaan om ergens een schuldige voor te zoeken. Mensen wijzen driftig naar elkaar en kunnen er helemaal door opgeslokt worden.

Bijvoorbeeld bij een auto-ongeluk, een overlijden in een ziekenhuis, een natuurramp, iemand die anderen iets naars aandoet. Mensen zijn boos, verdrietig, geraakt of geschokt (of allemaal) en willen een schuldige aanwijzen.

Wie heeft dit gedaan?
Wie is er verantwoordelijk?
Wie had dit kunnen voorkomen?
Wie heeft dit laten gebeuren?

Ze willen dit volgens mij om iets beter te kunnen verwerken, om het te begrijpen, om te kijken of het een volgende keer voorkomen kan worden, om zich af te reageren of om niet bezig te gaan met het verdriet dat of de angst die er achter zit.

Maar weet je wat het is: niet alles valt te voorkomen

Dingen gebeuren. Omdat er iemand niet oplet. Omdat de natuur krachtig is. Omdat iemand iets in zijn/haar hoofd heeft en niemand hen/haar daar vanaf kan brengen. En soms is er gewoon sprake van domme pech of een ongelukkige samenloop van omstandigheden.

En zelfs als er een schuldige wordt aangewezen: wat heb je er écht aan je volledig op zijn of haar straffen te richten? Hoe helpt dat je werkelijk in je eigen leven? Wat lost het op?

Daarmee wil ik niet suggereren dat je als mens álles over je heen hoeft te laten komen of dat er nooit iemand ergens verantwoordelijk voor moet worden gesteld. Het lijkt mij alleen wel gezonder, liefdevoller en fijner als de schuldvraag vaker wordt gelaten voor wat ie is en mensen in plaats daarvan hun aandacht richten op het verwerken van wat er gebeurd is en ontdekken hoe ze door het gebeurde hun leven verder willen inrichten.

Alles wat je aandacht geeft, groeit en door je steeds op de (mogelijke) schuldige te richten, gaat daar alle energie naartoe. Is dat écht wat mensen willen? Of zouden ze zich liever willen richten op de dingen waar ze blij van worden en waar ze wel plezier, liefde en verbondenheid uit halen?

“Moeilijkheden bieden je een keuze: we kunnen óf weggevaagd worden door onze verwondingen, óf ze benutten om onze ziel te doen groeien.”
Joan Borysenko (uit ‘Handboek van de ziel’)

 

Katja Linders bieb nijmegen

Ambassadeur van de bieb, mijn oase van rust

Mijn hoofd is vol, de wereld druk. Gehaast en met een frons in mijn hoofd stap ik de bieb binnen. De stille bieb, waar een deken van rust over me heen valt. Ik pak een tijdschrift en ga zitten. Ik lees wat, kijk om me heen, hoor in de verte een flard van een gesprek, mijmer wat in het rond en lees weer verder. Indrukken bezinken, ideeën komen tot leven en antwoorden komen tot me. Daarna struin ik wat langs de rekken om een nieuw boek te lenen. Een uur later stap ik met een leeg hoofd en een serene glimlach de bieb weer uit. Dankbaar voor vele momenten als deze: mijn oase van rust in een drukke wereld.

Deze woorden hierboven stuurde ik in als inzending aan de 100-jarige Nijmeegse bibliotheek. Als fervent lezer en taalliefhebber ben ik al sinds ik kan lezen fan van de bieb. Ik heb er dan ook heel veel herinneringen aan. Deze hierboven is er een van.

En tot mijn immense vreugde ben ik gekozen tot een van de 9 ambassadeurs van de Nijmeegse bieb. Ik voel me vereerd! En een mooie bijkomstigheid is dat ik meer dan ooit over lezen, boeken en de bieb mag vertellen.

Zo werden alle ambassadeurs een paar weken geleden geïnterviewd voor in het jubileumboek en was er een fotoshoot. Ik ben geïnterviewd voor De Gelderlander, het Bibliotheekmagazine en De Nijmegenaar. En maandag 28 maart word ik tijdens de talkshow van het jubileumfeest in bibliotheek De Mariënburg geïnterviewd voor Hanneke Groenteman. En.. gedurende twee weken komen alle ambassadeurs met een eigen billboard in Nijmegen te hangen. Heel bijzonder.

Mede dankzij de rust en de boekenrijkdom van de bibliotheek ben ik wie ik ben. En ik wens de bibliotheek dan ook nog vele nieuwe jaren toe.

Bekijk ook:
100 jaar bieb, de site vol herinneringen
De interviews in De Gelderlander en De Nijmegenaar 

katja billboard bieb

Pagina 2 of 20

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén