Dat weet je niet via Facebook

Al een paar jaar zit ik niet meer op Facebook. Ik vond het zo’n druk en onoverzichtelijk medium, het koste me meer energie dan dat het me opleverde. Toch denken mensen regelmatig dat ze daar informatie van mij hebben gelezen. Volgens mij is dat ook precies wat Facebook wil laten geloven, dat je (sociale) leven instort zodra je er niet (meer) te vinden bent.

Zo stuurde ik toen ik net terug was uit Ierland stuurde ik een aantal vrienden en bekenden een mail met de vraag of ze hun oren en ogen wilde ophouden voor leuke vacatures en banen. Een paar dagen later belde een vriend me op en zei dat hij op Facebook had gelezen dat ik die vraag had gesteld, hij had een tip voor me.

Een paar dagen geleden kwam ik een bekende tegen. Ze zei verheugd dat ze het leuk vond om me weer te zien, ze had ergens, waarschijnlijk op Facebook, al gelezen dat ik weer terug was. Ik zei dat dat me sterk leek. Tenzij iemand anders natuurlijk enthousiast over mijn terugkeer had geschreven. Haha, nee, dat zal wel niet. Waarschijnlijk wist ze het via LinkedIn of Twitter (daar ben ik wel te vinden), of had ze het in mijn eigen mailing gelezen.

Mensen gaan er vaak gewoon van uit dat ze dit soort informatie op Facebook hebben gelezen. Het is een gegeven. Ook als het helemaal niet waar kan zijn. En daardoor geven ze het onbewust meer ‘macht’ dan klopt. Boeiend. En zorgelijk. Het idee dat mensen wellicht meer aan Facebook denken te danken dan waar is. 

Andersom werkt het soms ook zo. Als ik vrienden of bekenden feliciteer met hun verjaardag zijn er soms mensen die zeggen: “Hè, hoe weet je dat ik jarig ben, je zit toch niet op Facebook?” Klopt, maar dat heb ik ook niet nodig hiervoor. Al jaren zet ik verjaardagen in mijn agenda, ook heb ik een papieren verjaardagskalender en sommige data staan gewoon in mijn geheugen gegrift.

Mensen vragen zich weleens af of ik niet van alles mis door niet op Facebook te zitten. Dat denk ik niet. Voor verjaardagen of feesten krijg ik een aparte mail voor Facebook-lozen, of een foto van de aankondiging op Facebook via WhatsApp. Waarschijnlijk ‘mis’ ik soms uitnodigingen nu mensen me niet in een handeling kunnen aanklikken, maar ja, mis ik daar dan echt wat aan?

Mocht je twijfelen over of je wel of niet meer op Facebook wilt zitten, let dan gewoon een tijdje welke informatie je echt via dat medium krijgt. En wat via andere kanalen komt. 

Ook in de pauzestand is het leven hier en nu

Niet wachten tot het leven weer ‘echt’ begint, maar er zijn, in het hier en nu. Steeds opnieuw. Dat is mijn grootste uitdaging van het moment.

Het is precies drie maanden geleden dat ik vanaf Ierland terug kwam in Nederland en het voelt alsof ‘het’ nog niet echt begonnen is allemaal. Eind januari vond ik een baan, maar deze begint pas in april. Ik verhuis iedere paar dagen of weken naar een nieuw oppashuis.

Het voelt soms alsof mijn leven in de pauzestand staat.

Mijn gedachten en aandacht waren de eerste weken in het verleden en vervolgens  zijn ze vooral in de toekomst gericht. Steeds vinden van nieuwe oppashuizen. Om de paar dagen of weken verhuizen. Bedenken hoe en wanneer mijn spullen te verplaatsen. Dingen die geregeld moeten worden.

Na mijn loslaat-avontuur heb ik zoveel zin om me te aarden, maar door alles mis ik nu nog vaste grond onder mijn voeten. Tegelijkertijd weet ik ook dat die vaste grond iets in mezelf is. Dat het hebben van die eigen woonplek en baan straks er niet automatisch voor zorgen dat ik me dan geaard voel. Want hoe mijn leven ook is, ik kan er ieder moment voor kiezen in het hier en nu te zijn.

Want het leven is iedere dag. Ieder moment. Iedere seconde.

Ongeacht of ik bezig ben, een doel heb, ergens woon, onderweg ben, wacht op iets, me gelukkig voel, ontevreden ben, alles in de hand heb, er niks van snap, stil sta, vooruit wil, al mijn verlangens zijn vervuld of ik nog vele wensen heb.

En door hoe mijn leven de komende tijd is, geeft het me volop de gelegenheid om me hier steeds opnieuw bewust van te worden. En te zijn. Steeds weer te zijn. Zonder verwachtingen.

Is de ander wel zo anders?

“De eerste stap op weg naar een basisgevoel van veiligheid
is de wetenschap dat wij met anderen zijn verbonden.”

Tara Brach

Je vormt je een beeld van alles en iedereen dat je ziet. Zo zit de mens in elkaar. Je hebt jezelf. En dan de anderen. Maar kijk eens opnieuw om je heen. Met een frisse en open blik. Wat weet je over de ander?

Kan je bijvoorbeeld zien/inschatten wie:

  • gelukkig is
  • andere mensen helpt
  • mensen pest op het werk
  • vandaag jarig is
  • doof is
  • zich zorgen maakt om een ouder die in het ziekenhuis ligt
  • enorm veel schulden heeft
  • net heel veel mensen heeft moeten ontslaan
  • verliefd is
  • financieel aan de grond zit
  • eenzaam is
  • bang is voor de tandarts
  • slechtziend is
  • net een baan heeft opgezegd
  • nooit iets voor een ander doet
  • een briljant plan heeft bedacht
  • mishandeld is
  • een hekel heeft aan katten
  • goed kan luisteren

Nee. Dat kan je niet. Ja, je kan wel gokken. Of denken dat je (sommige) van dit soort dingen weet. Maar op basis van wat doe je dat dan eigenlijk?

Kleding. Uiterlijk. Eerdere ervaringen. Oogopslag. Verwachtingen. Oordelen.

Maar eigenlijk kan je weinig inschatten van iemand die je niet kent.

Je kan er wel van uitgaan dat de ander minder anders is dan je misschien denkt. Wij mensen hebben meer gemeen dan dat we verschillen. Iedereen wil gelukkig en geliefd zijn. En persoonlijk vind ik dat een mooie en hoopgevende gedachte.

“Als ik me openstel voor mijn ziel, word ik meedogender in mijn relaties met andere mensen en liefdevoller en verdraagzamer ten opzichte van mezelf.”
Jack Canfield

Overpeinzing over weer meer online zijn

In de tijd dat ik in Ierland woonde, was ik bijna niet online. De eerste drie maanden had ik bewust geen smartphone. Wel had ik een gewone mobiel, waarmee ik soms met familie of vrienden belde, en sporadisch smsjes verstuurde. Er was een laptop waar wij vrijwilligers op konden internetten, maar dat kon alleen op bepaalde tijden en het ding was ook nog eens heel erg traag, dus meer dan wat mails en soms een mailing versturen was het niet.

Ik had er allemaal ook niet zo’n behoefte aan. Ik wilde juist een tijd minder online zijn en meer in het moment zijn. En waar dat beter te doen dan op die prachtige plek op de kliffen! Het uitzicht was altijd fenomenaal. En een lange tijd woonde ik in het hostel daar. Waar geen wifi was. En waar, vanwege de afgelegen ligging, bijna niemand mobiel bereik had. Niet in het hostel, het begon ergens buiten, richting de parkeerplaats.

Er was dus volop tijd en aandacht om te zijn. Gesprekken te hebben met vrijwilligers en gasten. Katten te aaien. Naar de oceaan te staren. Wat rond te wandelen. Nog eens te mediteren. Te lezen. Te schrijven.

Met weinig afleiding, op een plek die afgelegen ligt en waar je altijd mensen om je heen hebt, kom je jezelf veel tegen. Afhankelijk van je persoonlijkheid, bui, gezelschap en de dag is dat fijn, irritant, verademend, confronterend of verhelderend. In ieder geval leerzaam.

Na een aantal maanden daar had ik mijn smartphone weer en met ander werk ook meer mogelijkheden om online te zijn. Het bleef echter beperkt: er was niet altijd en overal internet. En de omgeving nodigt ook gewoon zo uit om echt daar te zijn. Met aandacht. Mindful.

Sinds een paar weken ben ik weer terug in Nederland. Mijn weg weer aan het vinden. Overal internet. Op zoek naar werk, dus ook nog eens heel veel tijd om online te zijn. Ik lees weer van alles, bekijk weer van alles, weet weer veel meer van wat er om me heen en in de wereld gebeurt.

En ik vraag mezelf soms af: is dat een positief iets? Heb ik er iets aan om van allemaal mensen -bekend en onbekend- te weten wat ze doen, vinden, denken, kijken, eten, lezen, ondernemen? Hebben zij er iets aan dat ik dat weet? Ik ervaar het als interessant, maar ook vermoeiend en overweldigend.

Je zou kunnen zeggen dat ik hier en nu veel meer ‘meer in de wereld’ ben. Maar gevoelsmatig voelde ik me daar en toen veel meer verbonden en betrokken. Kon ik er meer, met echt open hart en aandacht, zijn voor mensen. Ik miste wel veel op het einde daar: vrienden, familie, culturele dingen, openbaar vervoer, mogelijkheden. Dat is de grootste reden waar ik nu weer hier ben, in de meer bewoonde wereld.

En voor mijzelf de uitdaging om een balans te vinden: nuttig en leuk gebruik maken van alle (online) mogelijkheden die er zijn, en de rust van de kliffen ook bij me te houden.

 

Het blanco blad

Een blanco blad. Dat heb ik nu voor me, na mijn tijd in Ierland.  Nog geen eigen woonruimte. Nog geen baan. Alles is mogelijk.

Hoe zoiets voelt? Spannend en fijn en vermoeiend en bevrijdend tegelijk.

Allereerst realiseer ik me dat ik een ontzettend bevoorrecht mens ben. Dat ik in een land en werelddeel en tijdperk woon, waar ik de keuze had om anderhalf jaar geleden alles op te zeggen om mijn avontuur aan te gaan. Dat ik uit mijn land weg kan gaan, en er weer terug kan komen.

Ik ben nu terug. De eerste weken hier beschouwde ik als vakantie. Het was ook rond Kerst en Oud&Nieuw. Begin dit jaar  ben ik nog een week op meditatie retraite in Frankrijk geweest. En dat was mijn startpunt voor deze nieuwe fase.

Daarvoor was mijn energie nog op Dzogchen Beara gericht. Nu kijk ik vooruit. Ik ben aan het kijken, voelen, ervaren en bedenken hoe ik mijn leven hier weer vorm wil gaan geven. De behoefte aan vastigheid voel ik. Dus (voorlopig?) niet zelfstandig ondernemen. Ik wil een part-time baan. Een vast inkomen. Tot die tijd tijdelijk op huizen passen. Daarna een eigen woonruimte. Daar ga ik voor.

Ik heb geen idee hoe mijn leven er over een paar dagen, weken en maanden uit gaat zien (maar eerlijk gezegd weet niemand dat ooit natuurlijk, al is er de illusie van vastigheid).

Wat ik wel weet is dat dit een mooie fase is om te blijven oefenen met de rust en stabiliteit in mezelf te blijven vinden. En niet van of ik wel/geen sollicitatiesprekken heb. Of wel/geen baan. Of wel/geen eigen woonplek.

Hoe ik dit blanco blad ook ga invullen: mijn geluk, mijn wezen, is daar niet  afhankelijk van.

“There is somewhere to get to; that ‚somewhere’ is our true nature, and we’re already there, once we totally open our minds.”

Peter Cornish – Dazzled by daylight

 

Terugblik op mijn Ierland avontuur

Begin augustus 2016 begon mijn loslaat-avontuur. Ik zou in ieder geval 2 maanden vrijwilligerswerk gaan doen bij Dzogchen Beara in Ierland en daarna nog een paar maanden op andere plekken in Ierland vrijwilligerswerk tegen kost en inwoning gaan doen. Ik had geen idee hoe het allemaal zou gaan lopen. Nu, bijna anderhalf jaar later, ga ik weer verder in Nederland.

Het Boeddhistische retraite centrum op de kliffen in Ierland beviel me goed. Ik voelde me er zo thuis, en ik leerde er zo veel, dat ik daar een half jaar ben gebleven. Daar schreef ik dit blog over.

Mijn avontuur voelde nog niet ten einde, dus ik ging na een vakantie in Nederland terug. Kwam als vrijwilliger bij Crann Og Eco farm terecht, een plek met ecologische toerisme, groentetuinen, dieren en wilgen weven. ‘Op papier’ was dit een plek waar ik wilde zijn en ik mocht ook langer blijven. Maar ik ontdekte dat ik het helemaal niet zo leuk vond om zó dichtbij de natuur te leven. En het was echt afgelegen, zelfs om te liften naar het kleine dorpje moest ik eerst een eind lopen naar een geschikte weg. De mensen die er wonen en werkten waren aardig, maar ik voelde me er toch wat ontheemd en alleen.

Via diverse vrijwilligerssites (voornamelijk Workaway) kwam ik in contact met allerlei andere leuk klinkende plekken in Ierland. Niks leek echter te passen: ze hadden voorlopig niemand nodig, of na wat mailen bleek het toch geen goede match. Inmiddels had ik ook weer contact gelegd met Dzogchen Beara, omdat ik er graag nog een keer even terug zou willen komen in de komende maanden, wanneer kwam ze uit?

Nou.. mijn oude manager ging bijna op vakantie en ze had nog geen nieuwe assistent, dus als ik wilde kon ik haar werk en appartementje overnemen als ze op vakantie was. Dat klonk goed! Na een leerzame maand bij Crann Og Eco farm was ik zo ineens weer bij Dzogchen Beara. Het voelde zo gek en gewoon om er weer te zijn. En binnen een paar dagen voelde ik sterk dat ik voorlopig nog niet weg wilde. Waar anders zou ik willen zijn dan daar?

Van dat moment tot nu is er zoveel gebeurd. Alles bij elkaar was het enorm intensief, maar boven alles ben ik zo dankbaar voor mijn tijd in Dzogchen Beara. Alleen al de kansen en het vertrouwen: begonnen als vrijwilliger, binnen een paar maanden was ik assistent-manager en de laatste maanden zelfs manager Accommodation and Work Exchange.

De vriendelijke mensen (medewerkers, vrijwilligers, gasten, deelnemers), het eten, de lieve katten, de warmte, de openheid, het geweldig uitzicht. De bereidheid van iedereen om te leren, te groeien. Vergaderingen beginnen met een paar minuten mediteren. Een shrine/meditatie ruimte om de hoek. Iedere dag de mogelijkheid om de dag met een begeleide meditatie te beginnen.

Het wonen op de kliffen, in the middle of nowhere. Er gaat dagelijks een bus naar Cork en terug, maar de meeste dagen gaat er ook echt maar eentje. En dan ben je in het dorpje Castletownbere en dan moet je nog een kwartier met de auto. En ook: altijd mensen om je heen, drukke werkplek, veel te doen, werk en vrije tijd dat door elkaar loopt en wat soms geweldig en soms enorm vermoeiend is.

Het is wel zo bijzonder om op een plek te wonen en werken waar zoveel retraites zijn, waar ik gratis of voor weinig aan deel kon nemen. Retraites over meditatie, Loving Kindness, Compassie, Joyful Voice en Facing Loss, Healing Grief.

Verder heb ik het genoegen en de eer gehad om retraites met Boeddhistische leraren als Sogyal Rinpoche, Tsoknyi Rinpoche, Jetsun Khandro Rinpoche, Chagdud Khandro Rinpoche, Ringu Tulku en Dzigar Kontrul Rinpoche bij te wonen. En tijdens de vele meditatieweekenden waren er korte, inspirerende lezingen van diverse boeddhistische leraren.

Het is een plek die mijn hart gestolen heeft en waar ik regelmatig hoop terug te komen.

Waarom ik toch de keuze heb gemaakt om weg te gaan bij een plek waar ik me zo thuis voel? Na ongeveer anderhalf jaar hier voelt het toch wat beperkt. Zonder auto kom je niet ver. Zelfs om boodschappen te doen, of een bus naar ergens te nemen, heb je een lift nodig. En het klinkt wellicht gek, maar ik miste het alleen zijn tussen de mensen. In mijn eentje in een cafe zitten, in de trein, door de stad banjeren.

Toen ik de keuze maakte om veel los te laten en vrijwilligerswerk te gaan in Ierland had ik niet kunnen bedenken dat ik hier terecht zou komen en hier zo lang zou blijven, er zelfs een betaalde baan zou krijgen. En nu is er andersom weer het vertrouwen dat mijn pad loopt zoals het hoort te lopen.

Ik ben er klaar voor alle rust die ik hier heb opgedaan mee deze ‘andere wereld’ mee in te nemen, hopelijk kan ik op deze manier een bijdrage leveren aan een liefdevollere wereld. Want dat is uiteindelijk waarom ik heb losgelaten, en waarom ik de meeste keuzes maak: omdat ik graag verbonden blijf met mezelf, om zo beter verbonden te blijven met anderen.

Meer zien of lezen?
– Ik heb het laatste jaar veel geblogt op mijn Engelse site: happywithoutreason.com
– Bekijk mijn foto’s op Instagram en Flickr.

Vandaag ben ik hier

In mijn hoofd had ik allerlei ideeën over wat ik allemaal wilde benoemen in mijn eerste blogpost hier in 10 maanden. Een opsomming van mijn afgelopen bijna 1 1/2 jaar in Ierland, een blog vol inzichten, antwoorden en al mijn ervaringen. Dat is nogal wat. Dus schoof ik dat al een paar weken steeds voor me uit.

Vandaag, nu, realiseer ik me dat die eerste blog in maanden helemaal niet zo hoeft te zijn. Dat ik aan niemand verplicht ben (niet eens aan mezelf) om daar een allesomvattend schrijven van te maken.

Belangrijker is dát ik schrijf, mezelf deze site en het Nederlands bloggen weer eigen maak. Een soort van rebound-blogpost, om er weer in te komen.
(Met dank aan het kijken van vele romantische comedy’s in mijn leven, dat ik nu denk aan rebound-boyfriends.)

Ik heb ervoor gekozen dat mijn tijd in Ierland, in Dzogchen Beara, over een paar weken eindigt. Dus ik zit nu in een tijd van terug- en vooruitkijken. Het was een bijzondere, geweldige, intensieve, leerzame, leuke en fijne ervaring. Maar ik heb het inmiddels gehad met wonen in de ‘middle of nowhere’. Zonder auto kom je hier niet zo ver. En ik hoef niet eens altijd ver. Maar in mijn eentje, wanneer het mij uitkomt, naar een supermarkt vind ik nu bijvoorbeeld al een hele fijne luxe.

Deze keuze om weg te gaan voelt goed. En heel spannend. Want eerlijk gezegd heb ik geen idee wat ik dan wél wil gaan doen. Waar en hoe ik precies wil wonen. Hoe ik voor mijn inkomen wil zorgen. Hoe mijn leven in te richten.

Zoals altijd heb ik vertrouwen dat deze antwoorden, de richting, tot me komt. Zoals dat tot nu toe altijd gaat. Eerst loslaten, dan openstaan, vol vertrouwen. 

De afgelopen maanden heb ik trouwens wel op mijn Engelse blog gedeeld, leuk als je daar ook een kijkje neemt: happywithoutreason.com

Wat mij heeft geïnspireerd om te doen wat ik doe

Sinds mijn Ierland-loslaat-avontuur is begonnen, en ik de eerste maanden amper online was, stuur ik ongeveer eens per maand een persoonlijke mail met mijn ervaringen. Mijn laatste mail kreeg zoveel enthousiaste reacties dat ik delen eruit hieronder deel. Meld je hier aan als je mijn mails ook in je mailbox wilt ontvangen.

Veel mensen vragen me vaak hoe ik tot de plannen kom die ik heb. Hoe ik keuzes maak. Hoe ik soms ineens zo helder weet wat ik (niet) ga doen.

Zolang als ik me kan herinneren vind ik het belangrijk om naar mijn hart te luisteren. Dat is soms best lastig, maar ik streef er wel altijd naar. Er naar luisteren is een ding om jezelf aan te leren, er naar handelen is een volgende stap. En dat gaat met vallen en opstaan. Oefenen, proberen, leren, ontdekken. En stapje voor stapje gaat het dan steeds makkelijker. Vele mensen, boeken, cursussen en sites hebben mij geïnspireerd op mijn pad. In deze mail zal ik er een aantal delen.

bij being yourself

Bij deze, compleet onvolledig en in enorm willekeurige volgorde, een lijst vol dingen die mij geïnspireerd hebben in mijn leven:

Enkele boeken:

  • Alles van Herman Hesse
  • Je kunt je leven helen – Louise Hay
  • De kracht van het nu – Eckhart Tolle
  • Het oneindige verhaal + Momo – Michael Ende
  • Een cursus in wonderen
  • Terugkeer naar liefde – Marianne Williamson
  • Het geheim van genialiteit- Tijn Touber
  • Dazzled by daylight – Peter Cornish
  • Anatomie van de ziel – Caroline Myss
  • Boeken van Neale Donald Walsch
  • Boeken van Esther & Jerry / Abraham Hicks
  • Bekijk meer aanraders in mijn Pinterest lijst

Verdere mensen en sites:

Ook heb ik mezelf beter leren kennen door onder meer de module filosofie tijdens mijn studie, mijn 3ejaars stage bij Loesje, de energetische behandelingen die ik ooit heb gehad, de zweethutceremonies die ik heb bijgewoond, het reïntegratietraject van Erica Brinkman, theater(sport)-cursussen, Durftevragen, Vipassana, de NLP-trainingen die ik heb gevolgd en vele interessante gesprekken met mensen.

Uiteindelijk gaat het er volgens mij om in hoeverre je bereid bent om naar jezelf te luisteren en jezelf echt te zien. Volgens mij wordt de aarde namelijk een nog fijnere en leukere plek als mensen de tijd nemen om naar hun hart te luisteren, hun interesses en talenten serieus nemen en dat doen wat goed voelt. Met zorg voor zichzelf, anderen en de wereld. Met minimaal een vleugje humor, zelfkennis, openheid en bereidheid tot leren.

En daarom ga ik nu verder met mijn loslaatavontuur, op weg naar de volgende plek in Ierland om vrijwilligerswerk te doen. Omdat ik voel en weet dat deze manier van leven me op dit moment laat leren wat ik nodig heb.

En heb je mijn Engelstalige blog al bekeken? Happy without reason.

Terugblik op het eerste half jaar loslaten

Een halfjaar geleden ben ik meer dan ooit gaan loslaten. Ik had mijn huur opgezegd, veel spullen weggedaan en ging naar Ierland om daar vrijwilligerswerk te doen tegen kost en inwoning bij verschillende projecten. Ik begon begin augustus bij het boeddhistisch retraite centrum Dzogchen Beara. In ieder geval de eerste maanden wilde ik niet op social media, veel meer offline zijn en ook koos ik ervoor om mijn smartphone niet mee te nemen.

Ik ben ontzettend blij dat ik deze keuze heb gemaakt.

Heb geen seconde spijt gehad van mijn beslissing om veel los te laten en weg te gaan van mijn woonruimte, omgeving, spullen, mensen en gewoontes. Van te voren wist ik niet precies hoe lang ik weg zou blijven. Een half jaar kon sowieso, daarna zou ik (in ieder geval even) naar Nederland moeten gaan in verband met dd reisverzekering en om wat praktische dingen te regelen. Verder had ik niet vastgelegd hoe lang ik op die specifieke plek zou blijven. Of waar ik verder allemaal naartoe zou gaan. Ik gaf mezelf de ruimte en vrijheid om te ervaren wat per moment goed en passend zou voelen.

Uiteindelijk ben ik 5 1/2 maand op dezelfde plek gebleven.

Twee maanden was van tevoren afgesproken en als het aan twee kanten zou bevallen kon het langer worden. Het beviel me heel goed: het mindful schoonmaken, de schitterende natuur, de goede energie, het dagelijks mediteren, de leuke mensen, de lieve katten, het heerlijke vegetarische lunchbuffet, het grotendeels offline zijn (er was weinig mobiele telefoon bereik, geen wifi voor gasten en beperkte internetmogelijkheden voor vrijwilligers), de goede gesprekken en de retraites waar ik grotendeels aan mee mocht doen. Andersom waardeerden zij mijn inzet, opmerkzaamheid, verantwoordelijkheidsgevoel, schoonmaakkwaliteiten (blijk ik daar gewoon best goed in te zijn als ik me er toe zet), heldere communicatie en humor.

Binnen 2 maanden voelde ik duidelijk dat ik er nog langer wilde blijven, op deze bijzondere en leerzame plek. Dat kon. En ergens in oktober waren er verschuivingen en schoof de assistent-manager op naar manager accomodatie. Zij was 2 dagen in de week weg voor haar deeltijd studie en ze vroegen of ik die dagen veel van haar taken wilde overnemen. Dat besloot ik te doen en daarmee maakte ik meteen de keuze om daar tot eind januari te blijven.

Dat was even schakelen, van werken met mijn handen naar meer werken met mijn hoofd.

Tegelijkertijd besloot ik ergens in die tijd ook om mijn smartphone naar me op te laten sturen. Alles samen voelde het ineens veel drukker allemaal. Ik ben erg blij dat ik dat allemaal ervaren heb terwijl ik nog op die serene plek was, in een omgeving met dagelijkse meditatie. Dat maakte het mogelijk om bewuster op te merken wat het met me deed en hoe ik daar mee om wilde gaan.

Mijn schrijversbloed begon ook weer op te borrelen en omdat ik al maanden in het Engels las, praatte en dacht, ben ik toen een Engelstalige blog begonnen: happy without reason. Daarnaast verstuurde ik al vanaf mijn vertrek ongeveer een keer per maand een Nederlandstalige mailupdate (en dat blijf ik doen, aanmelden daarvoor kan via hier.)

Mijn avontuur gaat namelijk verder.

Eind vorige week ben ik terug naar Nederland gegaan (omdat ik wat praktische dingen te regelen had en vanwege de 180 dagen regeling die bij mijn gekozen doorlopende reisverzekering zat) en maandag vertrek ik weer. Terug naar Ierland. Naar een andere plek om vrijwilligerswerk te doen. Op een plek waar ze zich bezighouden met ecotoerisme en waar ze veel in en met de natuur leven. Ik kijk er naar uit om te ervaren hoe dat voor me is. En weer nieuwe dingen te leren. Ik blijf daar in ieder geval een maand. Misschien ook weer langer. Ik heb geen idee hoe het loopt.

Wat ik wel weet, is dat deze manier van loslaten, leven en ontdekken nu goed bij me past.En dan merk ik al doende wanneer het tijd is om iets anders te gaan doen, of meer vastigheid te zoeken, of juist meer los te laten.

Zolang ik goed naar mijn hart en gevoel blijf luisteren en handelen, wordt de volgende stap steeds vanzelf duidelijk.

Meer zien? Bekijk mijn foto’s op Flickr en Instagram.

 

 

 

Nieuwe Engelse site

Mijn schrijversbloed kruipt waar het niet gaan kan en omdat ik al maanden in het Engels praat, denk, lees en schrijf, heb ik een nieuwe Engelse site voor erbij:

Happy without reason.

Ik ben nog steeds amper op social media te vinden, dus als je interesse hebt, meld je dan daar vooral aan om een automatische mail te ontvangen zodra ik een nieuwe blog heb gepost.

Op den duur zal ik vast ook weer in het Nederlands gaan bloggen, maar voor nu ben ik voorlopig alleen in het Engels te lezen dus.

Pagina 1 of 25

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén