Categorie: Blog (Pagina 2 van 24)

zonnebloemen

Het hoe en waarom van vrijwilligerswerk

Vrijwilligerswerk heeft altijd een grote rol in mijn leven gespeeld. Door de jaren heen had ik verschillende motieven en redenen: leuke tijdsbesteding, deel uitmaken van een groter geheel, gratis op plekken terecht komen, iets nuttigs doen met mijn tijd, ergens aan bij kunnen dragen.

Er nu zo over nadenkend realiseer ik me ineens nog een groot goed aan vrijwilligerswerk doen: er wordt meer gekeken naar iemand als mens, in plaats van als precies passend in een bedacht hokje. Bij een baan moet je precies die opleiding hebben gedaan, specifieke ervaring hebben opgedaan en aan een gedetailleerd opgestelde profielschets voldoen. Bij vrijwilligerswerk beginnen ze vanuit je tijd en interesse en zo kan je je al doende inzetten en verder ontwikkelen.

Voor mij is dat een manier waarop ik -in het algemeen- beter gedij en tot mijn recht kom

Zowel mijn betaalde als vrijwilligerswerk-lijst is lang. De eerste keer vrijwilligerswerk dat ik me kan herinneren: ik was een jaar of 15 en ging naar Nijmegen om te helpen met iets van de Dierenbescherming. Het voelde goed, me inzetten voor de dieren en  meehelpen aan iets groters dan ik.

Vanaf mijn 18e was ik vrijwilliger in een concertzaal in Den Bosch. Dat heb ik jaren gedaan. Het was leuk om te doen, ik vond de wereld backstage fascinerend, ik heb heel veel bands gezien en de sfeer onderling was gezellig. We ondernamen daarnaast ook veel leuke dingen samen.

Ondertussen was ik gaan studeren, Culturele en Maatschappelijk Vorming, en kwam er van alles voorbij: meehelpen op festivals, dagje figureren.

Tijdens mijn studie was het mijn grootste angst om ooit blind te worden. Om te ervaren hoe anderen dat ervaren ben ik een week als vrijwillige begeleider mee geweest op een jongerenvakantie voor blinden en slechtzienden. Dat was een mooie combinatie: gratis vakantie, meedoen aan bijzondere activiteiten en een hoop gezelligheid. En ondertussen maakte ik al doende ook nog eens die vakantie voor de deelnemers mogelijk.

Na mijn studie ben ik een jaar vrijwilligerswerk gaan doen in Zweden, bij Loesje.

Eenmaal terug begon ‘het echte leven’ en moest er ook geld verdiend worden. Het vrijwilligerswerk in Den Bosch bleef ik doen. Toen kwamen er ook andere projecten en dingen voorbij waarbij ik soms even hielp.

Wanneer heet iets vrijwilligerswerk en wanneer help je iemand?

Dat verschil weet ik niet altijd. Door mijn studie kende ik altijd wel iemand die hulp of een vrijwilliger nodig had: bij festivals, een culturele activiteit of iets anders. Als ik tijd had (en dat had ik vaak, heb nooit de drang naar een 40-urige werkweek gehad) en het me leuk klonk, deed ik mee.

Ik vond het altijd een leuke manier om gratis op leuke plekken te komen, mee te maken hoe dingen georganiseerd werden en ergens bezig te zijn in plaats van er alleen als bezoeker te zijn. Het kwam altijd voort uit een combinatie van graag willen helpen, ergens bij betrokken te zijn, ergens bezig te zijn, en voor weinig tot geen geld toch op veel plekken te kunnen zijn.

Een jaar of tien geleden was er een of andere werkcrisis en kon ik geen baan vinden. Ik kwam toen in een reïntegratie traject. Zij hielp me inzien dat ik veel vrijwilligerswerk heb gedaan omdat er dan minder van me verwacht werd dan in een betaalde baan. De druk was er zo voor mij af. En daardoor deed ik het overal heel goed. Na dat traject heb ik 2 hele leuke banen gehad. En toen maakt ik de keuze om te ondernemen.

Vanaf dat ik ging ondernemen heette alles ineens anders

Onbetaalde klussen, werken op basis van MVO, gewoon helpen met leuke projecten. De scheidslijn werd toen dunner.

Ik vind het gewoon leuk om bezig te zijn, dingen te organiseren, mezelf te ontwikkelen en betrokken te zijn bij zaken die ik interessant en belangrijk vind. Voor mij was het toen de grote balans om ervoor te zorgen dat ik niet alleen onbetaalde dingen deed. Ergens moest ik natuurlijk ook een inkomen verwerven.

Sommige vrijwilligersbanen leiden tot een betaalde baan. Na jaren verschillende vrijwilligersbanen te hebben gedaan bij Doornroosje, ging ik er betaald voor aan de slag: eerst op een festival, later als stagemanager. En mijn vele ervaringen hebben ertoe geleid dat ik ben ingehuurd om vrijwilligerscoördinator te zijn bij de eerste editie van Go Short filmfestival.

De lijst van vrijwilligerswerk is net zo incompleet als deze lijst. Dankzij mijn brede interesse en graag bezig willen zijn. En de scheidslijn tussen vrijwilligerswerk, leuke dingen doen, ondernemen en bezig zijn is bij mij gewoon niet zo helder.

Ik besteed mijn tijd graag aan doen wat goed voelt, de ene keer word ik daarvoor betaald, een andere keer niet

Vanwege mijn liefde voor taal en communiceren ben ik sinds afgelopen herfst ik vrijwilliger in het Taalhuis, in mijn bieb. En vanwege mijn bijzondere en verwarmende ervaringen rondom ziekte en dood ook in een hospice, bij de receptie. Beide geven me ontzettend veel voldoening. Het blijft ook bijzonder om te merken dat je snel een band hebt met de andere vrijwilligers: je zet je tenslotte allemaal belangeloos in voor hetzelfde doel. Dat schept een band, vaak anders dan met de meeste betaalde collega’s.

Deze beide projecten ga ik helaas verlaten, vanwege mijn nieuwe plannen: een paar maanden vrijwilligerswerk doen tegen kost en inwoning bij een paar projecten in Ierland.

Het is me sowieso niet helemaal helder waarom je voor het een betaald krijgt en voor het andere niet

Ik heb vrijwilligerstaken gehad met meer verantwoordelijkheid en waarin ik meer kon bijdragen aan de wereld dan in sommige van mijn banen. Maar blijkbaar is het niet daar van afhankelijk of er geld voor over/beschikbaar is, of niet.

een levendig beeld dwingt het lichaam

Je hebt een plan! En dan? De 4 stappen

De afgelopen weken is er veel beweging geweest. Eerst deelde ik dat ik stop met ondernemen. Daar kwamen via allerlei kanalen overweldigend veel reacties op. Zoveel mensen die me wilden helpen met het vinden van een baan. Hartverwarmend. Daaronder zat tot mijn eigen verbazing echter een sluimerend plan dat ineens glashelder naar boven kwam: het opzeggen van mijn huur, het wegdoen van veel spullen en voor een aantal maanden vrijwilligerswerk doen in in ieder geval Ierland.

Ik kreeg heel veel reacties, tips en ideeën. En nog steeds. Ik realiseerde me weer eens dat dit zo werkt bij plannen die je deelt. Dat ervaar ik al jaren zo.

Wat voor plan je ook hebt (‘groot’ of ‘klein’, alleen voor jezelf of om de hele wereld te verbeteren): de volgende 4 stappen helpen jou en je plan op weg:

  1. Omschrijf het einddoel
    (Wat is je doel? Wat wil je bereiken? Waar ga je naartoe? Het spreekt bij jezelf en anderen het meest tot de verbeelding als je dit zo persoonlijk mogelijk doet. En het minimaal net iets buiten je comfort zone ligt.)
  2. Zet die eerste stap
    (Het kan een heel klein stapje zijn, echt. Het maakt niet uit wat die stap is, als je er maar een zet. Zo neem je het serieus én zet je het in beweging).
  3. Deel het met anderen
    (Op je site, via je nieuwsbrief, via social media, mail je vrienden, vertel het tegen iedereen waar je mee spreekt).
  4. Zet je verlanglijstje online
    (Ieder plan heeft iets nodig. En het kan zomaar zijn dat iemand anders je daarbij kan en wil helpen. Dan is het wel handig als men weet waar jij mee geholpen bent: geld, specifieke spullen, contacten of hulp. Zet het online. Zoals mijn wensenlijstje.)

Door deze stappen heb ik de afgelopen weken veel tips gekregen over mogelijke vrijwilligerswerkplekken in Ierland en elders in Europa, extra geld verdiend door op een rommelmarkt te staan, en via-via gewerkt als oppasser en bij een foodtruck.

Mijn sluimerende idee wordt stap voor stap steeds meer werkelijkheid.

Voor welk plan ga jij deze 4 stappen zetten?

Lees ook mijn e-boek ‘Stappenplan voor de moderne idealist’ eens. Hier kan je het downloaden.

 

 

fiets

Rijk en arm op de fiets

Als vrijwilliger bij het Taalhuis in de Nijmeegse bieb ben ik er ongeveer een keer per maand voor mensen die moeite hebben met lezen en/of schrijven van de Nederlandse taal. Om vragen te beantwoorden en mensen te helpen oefenen met lezen, schrijven en spreken. Zelf heb ik veel met taal, lezen en communiceren, dus ik zet me er graag voor in om anderen daarbij te helpen.

Bijkomend voordeel vind ik de gesprekken die ik hier heb met mensen uit allerlei landen.

Zo was ik met een jongen uit Eritrea aan het oefenen met Nederlands spreken. Het onderwerp kwam op vervoer en fietsen en typisch Nederlandse dingen.

Hij vertelde dat hij het zo mooi vond dat in Nederland iedereen fietst. Hij was in Parijs geweest en daar zaten alleen mensen zonder geld op de fiets. De mensen met geld zaten in een eigen auto of de taxi. Als je in Nederland op straat om je heen kijkt, zie je iedereen op de fiets, of ze nou arm of rijk zijn. Dat vond hij mooi.

En ik vond het mooi dat hij me dit heeft laten inzien. Mijn blik op de wereld verruimt zich door deze gesprekken steeds verder.

Groen pijl

Een sluimerend plan wordt werkelijkheid

Zoals zoveel mensen heb ik een aantal terugkerende sluimerende plannen en verlangens die zo nu en dan naar boven komen. Tijdens allerlei workshops, wegdroomgesprekken over ‘wat te doen als je ineens miljonair bent’ en het bekijken, lezen of luisteren naar verhalen van mensen die hun hart volgen. Je hebt het er over, denkt er over na en handelt er niet naar. Het is iets voor later. Voor als de omstandigheden het toelaten.

Mijn terugkerende verlangens zijn de volgende: eens een tijdje weggaan uit mijn vertrouwde omgeving. Ervaren hoe ik ben met minder bezittingen. Voelen hoe het is om volledig mij te zijn, los van mijn woonplek, status, inkomen, familie, vrienden, bekenden en verdere ‘vastigheden.’

En de tijd is ineens gekomen om ernaar te handelen

Door het besluit te stoppen met mijn onderneming (zie mijn vorige blog hierover) kwam er ruimte. Ruimte waarvan ik zelf nog niet wist hoe deze opgevuld zou worden. Ik dacht met een baan. Was bezig met vacatures en sollicitatiebrieven schrijven. Heel veel mensen vroegen hoe ze me konden helpen. Lief en behulpzaam. Tot mijn eigen verbazing voelde dit in plaats van fijn juist steeds benauwder. Een klein en zacht stemmetje in mij zei: ‘ik wil geen baan. Ik wil weg’. Dat negeerde ik en wuifde ik weg, want wat moest ik daar nou weer mee. Eng gedoe.

Het moment dat ik het ineens hardop zei tegen iemand veranderde echter alles

Ik voelde namelijk aan alles in mij dat dit klopte. Dat dit is wat ik nu wil. Dat dit het goede moment is. Er staat zo weinig vast in mijn leven nu. Nu heb ik de ruimte. Nogal geschrokken ging ik na dat gesprek mijn dag in. Mijn hoofd tolde.

Kan ik dit doen? Wil ik deze keuze maken? Maar wat voor gevolgen heeft het allemaal? Krijg ik dit wel geregeld, qua geld en spullen en weet ik wat meer?

De dagen erna ben ik gaan denken, voelen en uitzoeken. Heb gesprekken gehad met een paar goede vrienden. Heb praktische zaken uitgezocht. En na een paar dagen werd het me duidelijk.

De keuze was al gemaakt, ik had alleen nog wat tijd nodig om dat in te zien

Wat ik ga doen: ik zeg mijn huur op, doe veel spullen weg (de rest sla ik op bij familie) en ga een aantal maanden vrijwilligerswerk doen op mooie en fijne plekken buiten Nederland. Ik start in Ierland en verder kijk ik hoe het gaat lopen. En dit alles per a.s. augustus.

Een periode van loslaten is begonnen. Mijn onderkomen, mijn huisgenoten. Veel spullen. En het in ieder geval tijdelijk loslaten van mijn nieuwe woonplannen en mijn fijne vrijwilligerswerk in het hospice. Het kan zijn dat ik die laatste twee weer oppak zodra ik terug ben. Ik weet het echter niet zeker. Ik heb geen idee wanneer ik precies terugkom, wat ik wil doen en hoe en waar ik dan wil leven.

Onderstaande quote van Janis Joplin staat al tijden als handtekening in mijn mails. Ben best trots op mezelf dat ik er zo vaak mogelijk naar probeer te leven:

“Don’t compromise yourself. You are all you got.”

Ik ben benieuwd wat het me allemaal gaat brengen en zal tot die tijd regelmatig bloggen en eenmaal onderweg vast ook soms!

 

katja linders stoppen ondernemen 2

Stoppen met ondernemen

Ik ben in heel veel dingen goed. Maar op een voor mijzelf gezonde manier in mijn eigen levensonderhoud voorzien als onderneemster is er niet een van. Ondernemen gaf me veel vrijheid. En ik ben er inmiddels achter dat het me nu juist beklemt. Mijn waarde ging ik steeds meer afmeten aan wat er ‘gelukt’ was. Het voelde steeds minder vrij. Daarop is dat wat ik nu na 6 jaar ondernemen doe: stoppen met ondernemen.

De eerste jaren waren een grote speeltuin

Al ondernemend ging ik op verdere ontdekkingstocht naar mijn kwaliteiten, mijn werkplezier en datgene doen wat leuk is en waar ik goed in ben. Een weg van vallen en opstaan. En leren. Heel veel leren. Er komt zoveel kijken bij een eigen onderneming, eigenlijk heb je vele banen in een keer tegelijk. Daarnaast deed ik nooit één ding, ook daar groeide ik continu in. De afgelopen jaren heb ik heel veel gedaan, onder andere: teksten geschreven en geredigeerd, social media advies gegeven, diverse projecten gedaan, evenementen ontwikkeld en (mee-)georganiseerd, workshops en trainingen ontwikkeld (offline en online), gastcollege’s gegeven, sites beheerd en een NLP-opleiding afgerond. Ik ben onder andere ingehuurd als festivalcamping-coördinator, stagemanager bij een concertzaal, dagvoorzitter, gespreksleider en adviseur. Verder ben ik gegroeid tot coach en Durftevragentrainer. Vooral heb ik heel veel gedeeld.

Wat ik ook mooi vond, waren al die mensen

De afgelopen jaren heb ik zoveel interessante, geweldige, leuke en bijzondere mensen ontmoet. In projecten -waarvan sommige van de grond kwamen, en net zoveel niet-, op evenementen, bij cowerkplekken en tijdens sparsessies. Sommige ondernemers hoorde ik zeggen dat ze het ondernemen zo eenzaam vonden, zo zonder collega’s. Zelf had ik precies het tegenovergestelde: door heel Nederland kende ik fijne mede-ondernemers, allemaal collega’s.

Wanneer is iets gelukt?

Is een onderneming gelukt als je geld verdient? Als je allemaal creatieve ideeën hebt bedacht en uitgevoerd? Als anderen iets hebben gehad aan je diensten? Als je vaak in koffietentjes werkt? Als je anderen op weg hebt geholpen? Als je anderen tot inspiratie bent geweest? Als je op podia hebt gestaan? Als je in de media bent geweest? Als mensen dankbaar zijn? Als je je tijd, kennis en diensten volop hebt gedeeld?
Veel daarvan is bij mij gelukt.
Het stukje geld verdienen bleek voor mij het moeilijkste. Toch heb ik het gered. Volgehouden. Ik heb nu eenmaal weinig vaste lasten. Her en der nam ik een bijbaantje. In krappe tijden leende ik geld van familie of vrienden, in de overtuiging dat het binnenkort toch echt allemaal zou lopen. Er kwam ook steeds iets voorbij en zo redde ik het steeds net. Daardoor kwam stoppen zelden in me op.

Het plezier in het ondernemen was steeds sterker dan de wil om goed voor mezelf te zorgen, op financieel gebied en daarmee alle andere gebieden

Ik heb vele cursussen en trainingen gevolgd en gesprekken gehad met mede-ondernemers en anderen. Op praktisch, spiritueel, commercieel en energetisch gebied. Ik heb vastgehouden, losgelaten en alles daar tussen in. Prijzen omhoog. Prijzen omlaag. Doelgroep bepaald. Doelgroep losgelaten. Geloven in de kracht van positief denken. Leren over waarde, prijzen, marketing, declarabele uren. Ik heb ontzettend veel geleerd. Mijn angst voor cijfers is weg en ik begrijp veel meer van geld, belastingen en bedrijven.

katja linders stoppen ondernemen 1

Ondernemen legt alles wat je doet onder een vergrootglas

Wellicht niet voor iedereen, maar wel als je het doet zoals ik: als verlengstuk van jezelf en om het goede en het juiste te doen. En de afgelopen periode is me steeds duidelijker geworden: het ondernemen is niks meer voor mij. Misschien ook nooit echt geweest, wie zal het zeggen. Op heel veel gebieden wel, maar niet op alle. Ik ben begonnen met ondernemen omdat ik meer vrijheid wilde, vooral de vrijheid om ook in werk helemaal mezelf te kunnen zijn. En net dat is weg. Online was ik me er bijvoorbeeld steeds meer van bewust wat ik deelde: “Past dit wel bij mijn onderneming?”. Vermoeiend. En geestdodend. Mede daarom kies ik nu voor stoppen.

Het beste uit mezelf halen

Dat is mijn grootste drijfveer, in alles wat ik doe. Het gaat er in het leven uiteindelijk helemaal niet om of ik succes heb, of mijn onderneming bloeit, of ik geld verdien of wat voor werk ik doe. Waar het wel om gaat, waar je tegen het einde van je leven volgens mij op wil terugkijken, is of je een goed mens bent geweest. Voor jezelf en in je contacten met anderen. In je daden. In je keuzes. Dat kan in iedere dag, in ieder moment, in ieder contact. Door me druk te maken over het ondernemen, over het wel of niet rond kunnen komen, of alles wel of niet aan het ‘lukken’, raakte ik daar steeds verder van verwijderd.

Stoppen met ondernemen

Zo staat het ervoor. Ik ben voor nu op zoek naar een baan in loondienst. Benieuwd wat voor baan het gaat worden! Het belangrijkste voor mij nu is dat ik mezelf blijf zien als een waardevol persoon, wat ik ook doe. En wie je als mens bent, staat los van onderneming, baan, succes of inkomsten. Dankbaar laat ik het ondernemen achter me, alle contacten, kennis en ervaringen neem ik mee mijn verdere leven in!

katja linders stoppen ondernemen 2

Ik ben dankbaar voor alle mensen die ..

  • er voor me waren
  • in de weg stonden
  • me gesteund hebben
  • naar me geluisterd hebben
  • het niet met me eens waren
  • hun mening hebben gedeeld
  • neerbuigend waren
  • me verder geholpen hebben
  • kritisch naar me waren
  • iets mogelijk voor me maakten
  • een deur in mijn gezicht hebben dichtgegooid
  • lief voor me waren
  • me mijn eigen gang lieten gaan
  • die een mening over me hadden
  • vragen durven te stellen
  • het bloed onder mijn nagels vandaan hebben gehaald
  • nee zeiden
  • vertrouwen in me hadden

Mensen in mijn leven, in de media, in films en in boeken. Familie, vrienden, buren, klasgenoten, collega’s, huisgenoten, toevallige ontmoetingen, mede-cursisten, bazen, klanten: iedereen die mijn pad gekruist heeft. In korte contacten, lange relaties en alles daar tussenin.

In ieder contact ervaar ik de mogelijkheid om mezelf te toetsen en te definiëren

Wat vind ik hier zelf van? Ben ik het hiermee eens? Laat ik mezelf zo behandelen? Wat doet dit met mij? Zegt dit iets over de ander of over mij? Hoe sta ik er tegenover? Wat zegt dit over mij?

Dank zij jullie, en iedereen die nog in mijn leven voorbij gaan komen, ben ik de persoon die ik nu ben. En vandaag ben ik daar gewoon even uitgesproken dankbaar voor.

Het leven is als een spiegel

boomtop

De lunchwandelaars

Ik kijk uit het raam en zie ze lopen: een groepje lunchwandelaars. Sinds het me jaren geleden ineens opviel, kan ik het niet niet meer zien.

Het zijn geen vrienden, geen familieleden, het zijn collega’s. Hoe ik dat weet?

Een groepje mensen gaat zelden op een doordeweekse dag, tijdens lunchtijd zomaar door de stad of een wijk wandelen. Mensen die dat wél doen, hebben daar een aanleiding of een reden toe. Bewegen is goed en buitenlucht ook, dus op de helft van hun werkdag gaan ze aan de wandel. Iemand stelt het voor. Of misschien heeft de baas (m/v) het besloten. Hoe dan ook: een groepje collega’s verzamelt zich en gaat een blokje om.

Als je goed observeert, merk je op dat de verhoudingen minder vanzelfsprekend zijn dan bij een groepje wandelende vrienden of familieleden. Het ziet er op het eerste gezicht ontspannen uit, maar dat is het soms net niet. Of men praat door over het werk (en dan is het zaak dat je naast de goede collega loopt) of men heeft het over andere dingen. Er wel op lettend dat men niet te vrij praat, het blijven tenslotte collega’s. Mensen waar je op die lunchwandelingen na gewoon weer werk mee gedaan moet zien te krijgen.

Als de groep groter is dan 3 mensen wandelt men in opgesplitste groepjes, wel dicht bij elkaar. Zo nu en dan is er een iemand die alleen achteraan loopt. Afhankelijk van een tevreden óf gespannen gezicht, komt dat omdat diegene er zelf voor kiest om een moment voor zichzelf te hebben tijdens de pauze óf diegene is door de groepsdynamica ongewild alleen komen te staan.

Ik zie ze zelden eten, dat vind ik dan wel weer verbazingwekkend. Heeft iedereen z’n bammetjes al op? Eet men tussen het werken door? Is men op weg naar (of komt men terug van) een lunchroom? Of tref ik ze meestal pas als alles al op is?

Zelf schep ik er genoegen in om te bedenken wat voor soort werk ze doen en wie welke functie heeft. Geen idee of ik dat weleens goed heb en het maakt ook niet zoveel uit, er achterkomen doe ik toch niet en is de groep uit het oog, dan laat ik het weer los.

dar gft afval

Waarom mensen plastic bij het gft-afval doen

Voor de zoveelste keer keek ik met een mengeling van verbazing en irritatie naar een plastic zak vol afval die bij het gft-afval was gegooid. Zo werkt recyclen natuurlijk niet. Hoe halen mensen het in hun hoofd om de verzamelcontainers voor het gft-afval als een prullenbak te beschouwen?

En ineens realiseerde ik me iets.

Het zou zomaar kunnen zijn dat mensen die niet in Nederland, of in de stad Nijmegen zijn opgegroeid helemaal niet weten dat deze bakken bedoeld zijn voor gft-afval. Het staat er namelijk óf niet op óf op een klein stickertje.

Ik ken deze bakken al jaren en weet daardoor waarom ze er staan. Het kan zomaar zijn mensen die hun restafval bij het gft-afval gooien helemaal niet vol onwil zijn, maar gewoon geen idee hebben waar deze bakken voor bedoeld zijn. En vinden ze het handig, een plek in de straat waar ze hun afval kwijt kunnen.

Ik ben benieuwd wat er nog meer niet goed gecommuniceerd wordt dat ik niet (meteen) doorheb, omdat ik weet waar het voor is..

dar gft afval sticker

joris luyendijk dit kan niet waar zijn

Boeken die indruk maken (7): dit kan niet waar zijn

Er zijn van die onderwerpen die langs me heen gaan als ze in het nieuws komen. Dat komt dan meestal omdat ik er niks van begrijp. De financiële crisis is zo’n onderwerp waar ik en heel veel anderen weinig van begrijpen. En dat is nou net een onderdeel van het probleem.

“Hoe minder mensen het nog snappen, hoe meer ruimte voor misrekeningen, moedwil en misverstand.”

Sinds ik het boek ‘Dit kan niet waar zijn.’ van Joris Luyndijk heb gelezen is de financiële wereld minder raadselachtig voor me. Voor dit boek heeft Joris zich twee jaar ondergedompeld in de financiële wereld. Hij is op onderzoek gegaan, heeft heel veel mensen uit die wereld geïnterviewd en begrijpt er stapje voor stapje meer van. Een wereld waar niet iedereen ‘slecht’ of een ‘graaier’ is, al heersen er wel andere wetten en logica dan in de wereld daarbuiten. Bijna alles draait om geld, targets, winst en aandeelhouders. En daar wordt alles en iedereen op beoordeeld.

“Het is in het zakenleven ook zo tegenstrijdig”, ging de medewerker verder. “Als jij een heel goeie deal sluit door iemand te naaien ben je de held. Ik bedoel, het draait toch om geld verdienen aan anderen? Farmaceutische bedrijven proberen je zo veel mogelijk medicijnen te laten slikken, terwijl ze zichzelf wijsmaken dat hun werk draait om mensen beter maken.”

En het gaat ver. Heel ver. Banken hebben haast ongemerkt inmiddels zoveel macht en zeggenschap dat ze eigenlijk niet meer te controleren of in te tomen zijn door de politiek, overheid of anderen.

“Bij corruptie doe je in ruil voor geld iets wat je anders niet had gedaan. Capture gaat een stap verder. Daarbij is er geen geld meer nodig, omdat je als politicus, toezichthouder of wetenschapper oprecht bent gaan geloven dat de wereld in elkaar zit zoals de bankiers ‘m schetsen.”

Hoe ik het door dit boek heb begrepen: banken gaan voor steeds meer winst, omdat ze afhankelijk zijn van hun aandeelhouders. En die willen winst, anders zijn hun aandelen minder waard. Alle werknemers worden dus ook afgerekend op hun resultaten en targets. Daarbij gaat alles om de resultaten voor nu: deze week, deze maand, dit jaar. Het lange termijn denken en handelen schiet er dan dus bij in. Onder andere hierdoor kon het dus gebeuren dat er allemaal financiële producten zijn bedacht en verhandeld die op het moment zelf voor winst zorgden, maar die op langere termijn geen stand kunnen houden waardoor alles als een luchtbel uit elkaar klapt.

Als ieder ander bedrijf zoiets doet, is het einde verhaal en gaat een bedrijf failliet. Onze wereld is nu echter zo ingericht dat banken niet failliet mogen of kunnen gaan, omdat er dan veel meer mee omver getrokken wordt. En dat is natuurlijk best gek.

“Het doel moet zijn de financiële wereld zo in te richten dat een omvallende bank niet meer de wereldeconomie omver kan trekken: ’too big to fail’ is ’too big to exist’: wat niet failliet mag gaan, mag niet bestaan.”

Wat mij zelf verder nog opviel in dat boek, is dat mensen zo werden opgeslokt door hun werk en de cultuur die daar heerst, dat hun hele wereldbeeld erdoor veranderde. Er draait zoveel om geld, targets en succes hebben, dat dat het enige lijkt te zijn. Een van de geïnterviewden zegt er het volgende over:

“Het zingen van de vogels, dollen met de kinderen… Als je zo hard werkt, zei hij, beleef je dat soort dingen niet meer, en na een tijdje vergeet je dat ze bestaan. ‘Warmte en liefde geven aan je ouders… Deed ik niet meer. Ik stond er ook niet meer bij stil dat ik dat niet meer deed. Ik had mijn maten. Zij waren zoals ik. Ik was zoals zij.”

Dat vind ik heftig. Een verarming van je gevoelswereld in een sector die ver van de ‘gewone’ wereld afstaat. Of in ieder geval de wereld zoals ik ‘m graag zie: waar aandacht is voor iedereen, met respect voor jezelf, anderen en de natuur.

“Het grote gevaar is dat je je existentiële vragen uitbesteedt aan de bank, zeiden mensen die naar eigen zeggen in een waan hadden geleefd: je leven is een succes, want je hebt je target behaald.”

Na het lezen van dit boek begrijp ik een stuk meer van de financiële wereld en hoe het zo mis kon gaan, waardoor ik nieuwsberichten hierover met nieuwsgierigheid lees, in plaats van ze over te slaan. Het helpt me in mijn altijd verdergaande zoektocht naar het beter begrijpen van mensen en de wereld.

 

 

bloesem

Waarom een schuldige aanwijzen niet altijd de oplossing is

Er knaagt soms iets bij mij als ik wat van het nieuws meekrijg. Het heeft te maken met schuld en hoe ver mensen er in willen gaan om ergens een schuldige voor te zoeken. Mensen wijzen driftig naar elkaar en kunnen er helemaal door opgeslokt worden.

Bijvoorbeeld bij een auto-ongeluk, een overlijden in een ziekenhuis, een natuurramp, iemand die anderen iets naars aandoet. Mensen zijn boos, verdrietig, geraakt of geschokt (of allemaal) en willen een schuldige aanwijzen.

Wie heeft dit gedaan?
Wie is er verantwoordelijk?
Wie had dit kunnen voorkomen?
Wie heeft dit laten gebeuren?

Ze willen dit volgens mij om iets beter te kunnen verwerken, om het te begrijpen, om te kijken of het een volgende keer voorkomen kan worden, om zich af te reageren of om niet bezig te gaan met het verdriet dat of de angst die er achter zit.

Maar weet je wat het is: niet alles valt te voorkomen

Dingen gebeuren. Omdat er iemand niet oplet. Omdat de natuur krachtig is. Omdat iemand iets in zijn/haar hoofd heeft en niemand hen/haar daar vanaf kan brengen. En soms is er gewoon sprake van domme pech of een ongelukkige samenloop van omstandigheden.

En zelfs als er een schuldige wordt aangewezen: wat heb je er écht aan je volledig op zijn of haar straffen te richten? Hoe helpt dat je werkelijk in je eigen leven? Wat lost het op?

Daarmee wil ik niet suggereren dat je als mens álles over je heen hoeft te laten komen of dat er nooit iemand ergens verantwoordelijk voor moet worden gesteld. Het lijkt mij alleen wel gezonder, liefdevoller en fijner als de schuldvraag vaker wordt gelaten voor wat ie is en mensen in plaats daarvan hun aandacht richten op het verwerken van wat er gebeurd is en ontdekken hoe ze door het gebeurde hun leven verder willen inrichten.

Alles wat je aandacht geeft, groeit en door je steeds op de (mogelijke) schuldige te richten, gaat daar alle energie naartoe. Is dat écht wat mensen willen? Of zouden ze zich liever willen richten op de dingen waar ze blij van worden en waar ze wel plezier, liefde en verbondenheid uit halen?

“Moeilijkheden bieden je een keuze: we kunnen óf weggevaagd worden door onze verwondingen, óf ze benutten om onze ziel te doen groeien.”
Joan Borysenko (uit ‘Handboek van de ziel’)

 

Pagina 2 of 24

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén