Categorie: verstil je tijd Page 1 of 3

Mijn tweede keer Vipassana

Ruim een week geleden kwam ik terug van mijn tweede keer 10 daagse stilte-meditatie-Vipassana retraite.

Deze keer was het anders. Zoals alles altijd anders is, eigenlijk.
(Mocht je mijn blog over mijn ervaringen van de eerste keer en hoe het praktisch in elkaar zit nog niet gelezen hebben, kan het handig zijn om dat eerst te doen. Zie link onderaan.)

Hoe was deze tweede keer?
Ergens was het makkelijker en rustiger. Ik wist hoe het terrein in elkaar zat, wat waar was, hoe het ging met mediteren, eten, wanneer het geluid van de gong ging, ik kende de techniek. Fysiek was het minder zwaar, omdat het me beter afging om in meditatiehouding te zitten. (een uur stilzitten is me overigens nog steeds niet gelukt. Het zij zo.)

Ergens was het juist moeilijker, omdat ik wist hoe ik me de vorige keer voelde op het einde en bij thuiskomst. Dit wilde ik graag weer bereiken. Of meer. Ergens was ik ongeduldig en wilde ik alle dagen overslaan en meteen bij het eindresultaat komen. Ik begon echter al heel anders. De rust die ik sinds de vorige keer over me heen heb gekregen, is nooit helemaal weggegaan.

Alles was subtieler deze keer. Geen grootse verschillen.

Kon meer de ruimte nemen om mijn eigen weg te volgen, in het strakke en strikte schema. Wandelde vaker een mindful rondje, als het stilzitten niet echt lukte. Genoot van de vele vogels en hun gefluit en gefladder. De wind die door de hoge bomen waaide. De eekhoorn die druk bezig was. De vlinders die voorbij kwam fladderen.

Het was een bijzondere periode om er te zijn.

Aan het eind van de retraite werd het lente. Was er een zonsverduistering te zien. En eerder in de week was ik jarig. Ik was daar jarig. Daar had ik bewust voor gekozen. Het leek me heel bijzonder om op deze manier een nieuw levensjaar in te gaan. Niet zomaar een levensjaar. Ik ben 40 geworden. En vind een nieuw tiental altijd raar (mede ook omdat ik al mijn hele leven jaren jonger wordt geschat en mijn leeftijd daardoor op mezelf vooruit lijkt te lopen).

Op mijn verjaardag voelde ik dat er veel mensen aan me dachten.

Heb ik in stilte een verjaardagsliedje in mijn hoofd voor mezelf gezongen. Zag ik het als een cadeautje dat er een vlinder dicht voorbij kwam vliegen. En voelde ik de aanwezigheid van mijn in juli overleden vader heel sterk op een moment. Heel fijn.

De laatste dag van een Vipassana retraite is de dag dat er weer gepraat mag worden. Dat was deze keer fijn en bijzonder. Heb hele mooie, leuke en inzichtelijke gesprekken gevoerd. Een mooi extraatje van een intense en bijzondere retraite.

Eenmaal thuis voelde ik me die eerste dag rusteloos.

Daardoor ging ik twijfelen. Was ik voor niks geweest? Hoe kan ik nou rusteloos zijn? Ik ging voor meer rust en kalmte! Ergens -al wilde ik dat niet echt toegeven- was ik wat teleurgesteld in hoe ik me voelde.

Afgelopen week kon ik mijn draai nog niet zo vinden. Ik zocht naar verschillen tussen ‘hoe ik me hiervoor voelde’ en ‘hoe ik me nu voel’. Gelukkig kon ik deze rusteloosheid steeds meer accepteren zoals het kwam. Alles is goed. Ook dit is goed. Het komt en het gaat.

De echte berusting is afgelopen weekend gekomen. Ik was naar een meditatieweekend bij mijn vrienden van Going Monk. Ik had er eigenlijk niet zoveel zin in. Had meer behoefte om thuis te zijn, alleen. Niet weer volop te mediteren. Maar ik had zin om hun weer te zien. En heb het daar altijd naar mijn zin. Dus ik ging.

Eenmaal daar realiseerde ik me hoeveel Vipassana me deze keer heeft gegeven.

Hoe ik weer een laag dieper ben gegaan. Ik voelde me rustig in het gezelschap, accepteerde alles wat er was. Alle gesprekken en contacten waren goed en precies zoals ze moesten zijn. Ik dacht niet vooruit. Er was vooral alleen het nu. Mindful dingen doen, mooie gesprekken en grappige dansjes en verhalen gingen hand in hand. Ik kreeg mooie complimenten van mensen die zeiden dat ik zoveel rust uitstraalde. De stilte in de oog van een storm.

Soms heb je het nodig dat anderen woorden geven aan iets in jou. Om te kunnen voelen ‘ja inderdaad, zo voelt het’.

Ik ben dankbaar en blij dat ik deze bijzondere ervaring heb meegemaakt. En voor de rest van mijn leven met me mee draag.

Lees ook:
Mijn eerste keer 10 dagen Vipassana
Ode aan mijn vader
Disconnect to connect more (post op mijn Engelse site)

Pauze en stilstaan

Dit is mijn laatste blog van dit jaar. Van 24 december tot 5 januari heb ik namelijk vakantie.

Een van de leuke dingen aan ondernemen vind ik dat ik mijn tijd grotendeels zelf kan inrichten. Als ik geen afspraken heb, kan ik ’s ochtends wat lummelen. Of midden op de dag even buiten wandelen. En als een enorme berg inspiratie me overspoelt, kan ik dat uitwerken, welk moment van de dag het ook tot me komt.

Bijna alles wat ik doe qua werk vind ik zo leuk, dat ik niet altijd even goed weet waar de grens tussen werken en vrij hebben zich bevindt. Er is een groot schemergebied. Een geweldig leuk en interessant schemergebied, waarin ik schrijf, boeken lees, met interessante mensen afspreek, inspiratie verzamel, ideeën uitwerk en mooie gesprekken heb. Ik ben er dankbaar voor dat ik dit mijn werk mag noemen.

Een nadeel van dit alles is dat alles altijd doorgaat. Er is altijd wel wat te mailen, uit te werken, te lezen, te delen en te doen. En uit ervaring weet ik dat het goed is om soms een pauze te hebben. Om echt alles even goed te laten bezinken. Om in een diepere laag van mezelf te komen, waar alles net iets beter kan beklijven. Daarom heb ik ook regelmatig mailloze dagen, afspraakloze en social medialoze weken. Heerlijk. Fijn. En nodig om op andere tijden geconcentreerd, geïnspireerd en vol energie aan het werk te zijn.

En volgende week, vanaf de Kerst tot een paar dagen na Oud&Nieuw is het weer een mooie tijd voor zo’n pauze. Voor mij houdt dat in dit geval in: geen mail, geen blogs schrijven, niet naar LinkedIn, Twitter, Facebook en geen zakelijke afspraken.

Tijd voor alles wat er wil komen. Tijd om terug en vooruit te kijken.

Vanaf 1 januari schreef ik iedere dag op een briefje iets op waar ik die dag dankbaar voor was. Al deze briefjes zitten in mijn dankbaarheidsweckpot. Briefjes vol grote, kleine, enerverende, bijzondere, lieve, mooie en gewone dingen. Want er is iedere dag wel iets om dankbaar voor te zijn. Het doet me goed om daar regelmatig bij stil te staan.

Wat het nieuwe jaar gaat brengen, is net zoals altijd grotendeels een verrassing voor me. Ik weet wel dat ik nog meer tijd ga besteden aan alles met aandacht doen, stilstaan en mindful bezig zijn. Dat is voor mij de basis van al het inspirerende en productieve in mij.

Ook meer doen vanuit meer rust? Meld je dan aan voor mijn Sta Eens Stil-mailingen. Via deze link kan je er alles over lezen.

Ik wens je fijne decemberdagen
en tot in het nieuwe jaar weer!

Sta eens stil als gedenktekst

Via google zoek ik soms op mijn naam, om te kijken wat er allemaal te vinden is over mij op internet. Altijd leuk en interessant om te zen. Veel daarvan is me bekend, want dat heb ik zelf geschreven en gedeeld. Of het zijn events waar ik aan heb meegewerkt.

Maar tussen al het bekende zag ik pas ineens iets bijzonders staan. Een verwijzing op de site van een protestantse kerk. Bij het doorklikken zag ik dat ze een gedicht van mij, over stilte, als voorbeeld gaven voor gedenkteksten. Op de eerste bladzijdes staan er teksten uit de bijbel, gevolgd door quotes en gedichten van Rudyard Kipling, Loesje en Bram Vermeulen. En daaronder sta ik.

En dat vind ik heel bijzonder. Wat een mooi idee dat iemand hier misschien troost uit heeft gehaald.

Uit de woorden die ik ooit schreef, geïnspireerd door alle mooie dingen in het leven en de foto’s die ik daarvan heb gemaakt.

Nu ik nog eens goed kijk, zie ik dat er op miraculeuze wijze twee korte zinnen op het eind bij zijn gekomen. Een mooie toevoeging die ik er eens bij laat staan.

Sta eens stil en kijk om je heen.

Naar beneden.
Naar boven.
Een punt ver weg.
Of juist heel dichtbij.
Sta eens stil in plaats van door te razen.

Kijk en verwonder je over al het kleins en groots dat er om je heen gebeurt en te zien is.

Sta stil. En merk dat de tijd minder snel gaat.

Mindful als een monnik

Alles doen met alle aandacht en tijd. Zonder haast. Dat voelt fijn en kloppend. Alles voelt dan lichter. Afgelopen week heb ik me daar even volledig in ondergedompeld.

Als tweede deel van mijn vakantie heb ik een aantal dagen meegedaan met een vriend van mij, die sinds juni een jaar als monnik leeft. Midden in Rotterdam. Hij heet Maarten en zijn project heet Going Monk. Waarom hij hiervoor heeft gekozen? Dat kan je op zijn site lezen.

Ook ik ben altijd zoekende naar de manier van leven die het beste bij mij past. Zodat ik het beste tot mijn recht kom in alles wat ik doe.

Ik vond het een verademing om bijna een week in een vaste structuur te leven. Iedere dag had zijn eigen blokken. Tijd voor meditatie in de ochtend, na de lunch en in de avond. Meestal was het zitmeditatie, soms loopmeditatie, een keer een geleide ligmeditatie. Het ontbijt, de lunch en het avondeten ging in stilte. Zo heb je alle aandacht voor het eten en jezelf. Er waren blokken om te werken, en dat kon van alles zijn: werken op de laptop (niet voor mij deze week, want ik was vrij), boodschappen doen of andere klusjes die gedaan moesten worden. Er waren blokken om te studeren. Zo nu en dan een blok om te spelen of te doen waar je zin in had. Door deze manier van leven kwamen er leuke, grappige, inzichtelijke, mooie en fijne gesprekken.

Het voelde fijn om overal de tijd voor nemen, alles in aandacht en dus mindful te doen. Geen haast te hebben. De blokken waren ruim. En ik merkte dat ik zelf soms dacht ‘oh, dan kan ik dadelijk snel dit nog even doen en dat’ en dat Maarten me eraan hielp herinneren dat de werkmeditatie van dat blok voorbij was en dat ik een andere keer verder kon gaan.

En wat een verademing om de tijd te nemen om even niks te doen. Op een stoel te zitten en naar buiten te kijken. Wat te mijmeren. Te praten. Naar het plafond te staren. Een paar zinnen te lezen. Buiten op een schommel te zitten.

En alhoewel ik altijd al veel bezig ben met aandacht en stilte, heb ik me niet eerder zo verdiept in mindfulness. Alles, maar dan ook echt álles met aandacht doen: eten, lopen, afwassen, lezen, douchen, aankleden, opruimen, werken, opstaan, dat geeft zoveel rust.

Ik heb ontdekt dat ik baat heb bij structuur, dat mediteren me makkelijker afgaat nu ik weet hoe ik het beste zit (als ik dat al had geweten toen ik vorig jaar de 10daagse Vipassana retraite heb gedaan..), dat ik meer wil (en ga) schrijven en dat ik op deze manier beter mensen om me heen kan hebben dan ‘gewoonlijk’. Omdat er al zoveel stilte- en bezinningstijd is, heb ik minder de neiging om me terug te trekken om alles te laten bezinken.

Voordat ik wegging, wilde ik zeggen: ‘ik vond het zo fijn, ik wil het allemaal vasthouden als ik weer thuis ben’. Ik realiseerde me dat vasthouden nou net niet werkt in deze context.

Ik laat het los.
Ik neem het mee.
Ik ga het doen.
Ik wil kijken, ervaren, voelen en zoeken hoe ik dit in mijn eigen leven in kan passen.

Lees ook mijn blogs:
– Over mijn week zonder mail en social media
Mijn 10 dagen Vipassana

En behoefte aan aan dagelijks rustpuntje?
Ga dan naar mijn Facebookpagina Sta Eens Stil

Mijn laptoploze dag in de Margriet

Het is mooi dat je tegenwoordig constant online kan zijn en informatie kan delen en halen. Maar ik merk dat ik het nodig heb om er soms even niet aan mee te doen. Om in plaats daarvan mijn andere zintuigen aan te spreken. Om de tijd te nemen om dingen te verwerken, in mijn hoofd, in mijn lichaam. Dat geeft me meer rust én het werkt productiever. Ik heb daarom voor mezelf laptoploze, mailloze en Facebookloze dagen ingericht. Heel erg fijn.

De Margriet geeft er deze week ook aandacht aan, ze geven ’25 geef jezelf even vrij’-tips’. Een aantal tips hebben ze uitgelicht. Waaronder mijn tip: de laptoploze dag. Zie hieronder het resultaat:

katja margriet web

Behoefte aan meer rust in je leven?
Ontvang iedere dag een rustpuntje via m’n Sta Eens Stil-Facebookpagina.

Om ook te lezen:
Gun het jezelf om de dingen anders te doen
Mijn week zonder mail en social media

Over mijn week zonder mail en social media

Afgelopen week was ik zo goed als offline. Dat hield in: 8 dagen zonder Twitter, Facebook, LinkedIn, Pinterest, Instagram en Google+. En geen mail.

Het is me bijzonder goed bevallen.

Via de verschillende media had ik aangekondigd dat ik er even niet te vinden was. Dat leverde reacties van bewondering en instemming op. Her en der iemand die dat ook wel wilde, maar zei het niet te kunnen. Daar geloof ik niet zo in. Als je zoiets als dit besluit, dan kan je het. Als je het echt wilt. En ik wilde het echt.

Waarom?
Omdat ik de laatste tijd merkte dat ik erg onrustig werd van al mijn mails en alle social media. Van alle input. Het leidde me af. Van verder en dieper nadenken, voelen, ervaren en bezig zijn met de dingen die er echt toe doen voor mij. Zowel op ondernemersvlak als daarbuiten. Al komt de essentie daarvan eigenlijk op hetzelfde neer. Ontdekte ik. Maar weer eens.

Deze week was ik wel aan het werk. En had ik werkafspraken. Als daar iets in zou veranderen, konden mensen me bellen. Of ik hun. Maar dat was niet aan de hand.

Het was veelbetekend dat een aantal mensen die ik deze week tegenkwam, tegen me zeiden ‘je bent niet bereikbaar deze week!’. Jazeker wel. Via de telefoon. Of in levende lijve. Interessant dat deze mensen ‘offline zijn’ gelijk stellen met ‘onbereikbaar zijn’. Mede door deze gedachte bekijken veel mensen de hele dag door hun mail. En de vele social media-sites.

Het ging voor mij vooral over loslaten. Even niet toegeven aan die impulsen om te lezen of te delen via een of ander online platform. Ik voelde soms wel een tweet of bericht opkomen, maar plaatste dus niks. En de urgentie bleek een paar uur ook helemaal weg.

Mijn beeld over wat urgent of nodig is om te delen, is wat verschoven.

Ik merkte dat ik meer tijd, energie en vooral zin had om met mensen te bellen. En af te spreken.  Dat is me heel veel waard.

Het geeft me een fijn gevoel en rust als ik mijn grenzen stel op dit gebied. Met ingang van deze week heb ik dan ook met mezelf afgesproken om maximaal 3 doordeweekse dagen naar mijn mail en social media te kijken. En als ik de behoefte of noodzaak voel ook nog een dag in het weekend.

Hoe lang ik dat ga doen en of me dat gaat bevallen, is een kwestie van uitproberen en doen.

Wat ik wel heb gemerkt is dat heel veel afspraken hebben in een week me meer afhoudt van verder en dieper nadenken, voelen, ervaren en bezig zijn met de dingen die er echt toe doen voor mij. Een jaar of twee geleden heb ik eens een afspraakloze week gepland. Dat ga ik binnenkort weer doen. Om te ervaren wat dat me oplevert.

En hoe werkt dat voor jou?
Wat zou jij meer kunnen doen of laten om beter tot je recht te komen?

Je hoeft anderen niet te overtuigen

Als iets voor jou diep van binnenuit goed voelt, is het niet nodig om anderen ervan te overtuigen, zodat het ook voor hun goed voelt.

Een gevoel is vaak (niet meteen) in woorden om te zetten. Zowel jij als anderen kunnen daardoor besluiten dat een idee, plan, voornemen en/of gevoel niet zoveel voorstelt, niet zoveel waard is. Terwijl iets dat gevoelt wordt en (nog) geen woorden heeft, juist heel krachtig is.

Durf daarin te geloven.
Zonder uitleg. Zonder verantwoording.

Ten eerste naar jezelf. En vervolgens ook naar anderen toe.

Er zijn altijd meningen van anderen. Altijd. Die meningen komen voort uit hun eigen verlangens, angsten, ervaringen: hun eigen beeld van de wereld. Wat jij van binnen voelt, kan alleen getoetst worden aan jouw beeld van de wereld. Alleen door jou dus.

Dat kan eng zijn, moeilijk, verwarrend, egoïstisch.
Maar uiteindelijk voelt het kloppend, passend, goed.

Als jij diep van binnen voelt dat jij iets moet doen, dan is dat waar. Ook als je het nog niet verstandelijk begrijpt. Of in woorden kan omzetten. Ook als het niet past in het beeld dat je van jezelf hebt. Of dat anderen van jou hebben. Of het beeld waarvan jij denkt dat anderen dat van jou hebben.

Neem je gevoelens, dat stemmetje in je, dat diepe verlangen serieus.
Geef jezelf de ruimte! Zodat je ermee aan de slag kan gaan.

Meer lezen over hoe je dat stemmetje beter kan horen?
Lees dan m’n blog Stilte Transformeert Ieder Levensinzicht Tot Energie

Over mijn passie stilte in Wellness Magazine

Vereerd en blij was ik toen ik een tijdje geleden gevraagd werd om mee te werken aan de passie-editie van Wellness Magazine. Over mijn passie: stilte. De fotoshoot door fotograaf Lia Zaal was erg aangenaam en leuk. En met een mooi resultaat! Ik voelde me een waar fotomodel, door op een snikhete dag in een herfstige en dus warme outfit gefotografeerd te worden. Buiten beeld waren mensen aan het zonnen en zwemmen..

Hieronder mijn pagina.
Wie ook aan het woord komen zijn o.a. Maaike Groen van Miss Green, met een passie voor duurzame kleding.
Kamilla Hensema van Kamilla’s keuze, met een passie voor gezond en puur eten.
Annette Dolle van o.a. KeepItCleanDay, met een passie voor betrokkenheid.
Chantal Rigters-van Schaik met een passie voor het bedenken en maken van visuele ervaringen.
En Alette Baartmans van Geen School, met een passie voor ontwikkeling van het onderwijs.

Wellness magazine passie Katja Linders

Mijn 10 dagen Vipassana

De 10 dagen zonder praten, communiceren, mobiel, boeken, pen & papier, laptop en internet: daar keek ik naar uit.

Pas in de afgelopen weken drong het langzaam tot me door dat er natuurlijk meer was dan alleen die stilte. Er was een strak schema met ongeveer 10 uur meditatie per dag. Ik had nog weinig ervaring met mediteren.

Ondanks het uitvoerig bestuderen van de website, en de verhalen van vrienden die eerder zijn geweest had ik eigenlijk geen idee hoe de dagen zouden verlopen.

Vipassana-meditatie is een eenvoudige, praktische en non-sektarische techniek, die de beoefenaar in staat stelt door middel van zelfobservatie zelfkennis te verwerven. Deze techniek werd 2500 jaar geleden onderwezen door Gautama de Boeddha. De toepassing ervan maakt het mogelijk mentale spanningen op te lossen en een positiever, evenwichtiger en gelukkiger leven te leiden. Het is de kunst om te leven.

Dinsdag 15 oktober vertrok ik naar het Vipassana centrum.

Mijn treinreis was al anders dan gewoonlijk, want ik had niks te lezen bij me. Ik keek er naar uit en vond het ook erg spannend. Hoe zou het zijn? Zou ik de korte nachten trekken? En het drie keer per dag eten, waarvan de laatste ‘maaltijd’ alleen uit fruit bestond? Hoe zou ik het mediteren ervaren? Zou ik inzichten krijgen?

Bij aankomst mocht er nog gepraat worden. Ik deelde mijn kamer met twee andere vrouwen, we hebben elkaar kort ontmoet en gesproken voordat alles van start ging. We kregen soep, uitleg over de regels, het schema en wat er van ons verwacht werd. Er waren ± 50 mannen en ±50 vrouwen. Vanaf dat moment waren we gescheiden. We hadden een eigen looproute, eigen ingang van de meditatiezaal, aparte eetzalen.

Vervolgens was het tijd om de meditatiezaal in te gaan.

Iedereen kreeg een plekje toegewezen. Ik pakte op goed geluk wat meditatiekussens en dekens mee, want wist niet echt wat ik nodig zou hebben om goed te kunnen zitten. Voor de mannenkant zat een mannelijke leraar en aan de vrouwenkant een vrouwelijke lerares. Tot mijn verbazing zeiden zij zo goed als niks. Alles ging via audio-opnames van Mr. Goenka, de man die Vipassana op grote schaal over de gehele wereld verspreid heeft. Hij vertelde in het Engels met een dik Indiaans accent wat we moesten weten en doen, gevolgd door een Nederlandse vertaling.

We werden nogmaals op gewezen op alle regels en dat we er voor kozen om de volgende vijf voorschriften strikt na te leven tijdens de cursus:

  1. zich onthouden van het doden van welk levend wezen dan ook;
  2. zich onthouden van stelen;
  3. zich onthouden van alle seksuele activiteiten;
  4. zich onthouden van liegen;
  5. zich onthouden van alcohol en/of drugs.

Na een uur zitten mochten we de ruimte verlaten. Ook de Edele Stilte was vanaf nu ingegaan: stilte van lichaam, spraak en geest. Na een warrige en korte nachtrust ging om 4 uur de gong. Dag 1 was begonnen. Iedere dag zag er hetzelfde uit.

Vanaf 4.30 mediteren in zaal of eigen kamer. Om 6.30 ontbijt en rustpauze. Van 8.00-9.00 groepsmeditatie in de zaal. Van 9.00-11.00 mediteren in zaal of eigen kamer. Vanaf 11.00 tijd voor warm middageten, rustpauze en gelegenheid om 5 minuten te praten met de leraar. Van 13.00-14.30 mediteren in zaal of eigen kamer. Van 14.40-15.30 groepsmeditatie in de zaal. Van 15.30-17.00 mediteren in zaal of eigen kamer. Om 17.00 tijd voor fruit en thee. Van 18.00-19.00 groepsmeditatie in de zaal. Om 19.00 een audiolezing van Goenka, samen met de andere Nederlandssprekenden beluisteren we de Nederlandse vertaling in een andere zaal. Vanaf 20.15 of 20.30 laatste groepsmeditatie in de zaal. Tussen 21.00 en 22.00 tijd om te gaan slapen.

Ik vond het zwaar.

Veel zwaarder dan ik had verwacht. Iedere dag opnieuw was een strijd. ik bleek helemaal niet zo goed lang stil te kunnen zitten. Dat was een tegenvaller. Mijn lichaam liet aan alle kanten van zich horen. Mijn geest was vaak onrustig. Iedere dag ben ik mezelf een paar keer tegengekomen. Mijn beeld en verwachtingen over mezelf werden continu onderuitgehaald. Intensief en confronterend. Met het stil zijn en niet communiceren had ik geen enkele moeite. Het was erg fijn en nodig om je op jezelf te concentreren.

De eerste paar dagen focus je je op een gedeelte van je lichaam. Dit is om je geest scherper te krijgen. Uur na uur, dag na dag concentreer je je op dat kleine stukje lichaam. Als je gedachten alle kanten op vliegen, ga je daar met je aandacht terug naartoe. Vanaf dag 4 ga je Vipassana toepassen, daarbij ben je je continu bewust van je gewaarwordingen in je lichaam. Alle gewaarwordingen. Over heel je lichaam. Stukje voor stukje. Via de audio-opname krijg je steeds te horen hoe je dat hoort te doen. Je kan niet om jezelf heen.

Het fijne is dat er tegelijkertijd steeds wordt benadrukt dat het belangrijk is dat je gelijkmoedig blijft.

Dat je je niet moet hechten aan de vervelende, maar ook niet aan de fijne gewaarwordingen. Alles komt en gaat. Alles ontstaat en vergaat. Dat is de wet van de natuur. Het belangrijkste is niet dat je lang stil kan zitten, of alles goed kan voelen. Belangrijk is dat je er gelijkmoedig onder blijft. Dat je de dingen laat komen zoals ze komen.

Alle dagen heb ik heel bewust meegemaakt. In het begin had ik mijn horloge vaker om en keek ik soms stiekem tijdens het mediteren. Weer 10 minuten voorbij. We zitten op de helft van de dag. Over 10 uur is het alweer tijd om te gaan slapen. Omdat ik moeilijk lang rechtop kon zitten, heb ik veel in mijn kamer gemediteerd. Op mijn bed, met mijn rug tegen de muur. Op een stoel. In het begin viel ik soms in slaap. Ik liep veel heen en weer van slaapkamer naar meditatiezaal. Ging buiten op een bankje zitten. Liep nog een rondje over het terrein. Ik heb de kans gepakt om 3x een kort gesprek met de lerares aan te gaan. Zij wist vriendelijk en positief mijn verwarring of onmacht om te draaien. Heel fijn.

Het was heel mooi om zo bewust de natuur mee te maken. We hadden een volle maan, veel sterren. Zon en regen. Wind. Het ritselen van de bladeren, de verkleuring van de bladeren. Allerlei soorten vogels. Eekhoorntjes kwamen voorbij. Lieveheersbeestjes kwamen op je trui zitten. Doordat je geest steeds scherper wordt, zie en hoor je alles veel beter.

Ondanks (of dankzij?) het feit dat ik het zwaar en moeilijk vond, heb ik ook veel mooie momenten gehad. Oude herinneringen kwamen naar boven. Ik kreeg inzichten over mezelf, mij als ondernemer, gemaakte keuzes, mijn leven. Tijdens de avondlezingen werd er uitgelegd waarom bepaalde dingen op die dag zo waren gegaan. Hoe het bij anderen ging. Verhalen over de geschiedenis. Interessant, herkenbaar en grappig.

Vipassana gaat over bewustwording van jezelf en een beter leven voor jezelf, en voor anderen.

Dat het belangrijk is om goed bezig te zijn, anderen geen kwaad te doen, het voor anderen mogelijk te maken om ook een goed leven te leiden. Ik kreeg allemaal nieuwe inzichten in mijn onderneming: waar ik mee bezig ben en waar ik voor sta past helemaal in dit gedachtegoed. Hoogste tijd om daar mee verder te gaan en er ook voor te zorgen dat ik er voldoende geld mee verdien, zodat ik beter in mijn eigen levensonderhoud kan voorzien.

Op dag 10 mochten we vanaf het eind van de ochtend weer praten. Dat was raar en onwennig, ik had er eerst ook geen behoefte aan. Maar de verdere dag was het toch wel erg fijn om te delen met de anderen, te horen hoe zij het gehad hadden. Om onder woorden te brengen hoe ik het zelf ervaren had.

Wat ik erg bijzonder vond, is dat het samenleven met mijn twee kamergenoten heel goed ging. Praten bleek helemaal niet nodig om alles goed te laten verlopen. We hielden op een natuurlijke manier rekening met elkaar. Geen gesteggel of raam wel of niet open, een bepaalde lamp wel of niet aan. Juist omdat je niet mag communiceren én omdat je leert gelijkmoedig te zijn, gaat er geen energie naar die dingen waar je gewoonlijk een voorkeur voor of mening over hebt.

Eenmaal klaar had ik verwacht moeite te hebben met geluid en met drukte, maar dat bleek wel mee te vallen.

Er was een rust in mezelf gekomen, waardoor ik dat langs me heen kon laten gaan. Ik had vooral moeite met kijken. Van de tijd dat ik per dag wakker was, had ik ongeveer 10 uur mijn ogen dicht gehad. En de tijden dat ik ze wel open had, hoefde ik niet scherp te stellen op gezichten of teksten. Dat was even wennen.

Ze raden aan om iedere dag 2x een uur te mediteren, dat ben ik nu aan het doen. Op mijn manier. Een uur helemaal stilzitten lukt me nog niet. Wel zo stil mogelijk. En mijn ogen dicht. Hoe lang ik dat 2x daags volhoud? Ik zal het ervaren.

Ik ben benieuwd hoe dit verder allemaal zal doorsijpelen in mijn leven.

Merk wel dat ik meer energie heb, meer focus, meer rust ervaar en gelijkmoediger ben. Ik vond het zeer de moeite waard.

Er valt nog veel meer te vertellen over mijn retraite ervaringen dan hierboven beschreven, vraag me er gerust eens naar!

Update: in maart 2015 ben ik nog eens naar een 10-daagse geweest. Daar heb ik deze blogpost over geschreven.

Meer weten over Vipassana Meditatie Centrum Dhamma Pajjota? KLIK 

Neem ook eens een kijkje op mijn Engelse site: happy without reason.

Op weg naar 10 dagen stilte

Al jaren van plan, mezelf maanden geleden opgegeven en morgen is het zover: ik ga naar een 10daagse Vipassana stilte meditatie retraite in België.
Niet praten, niet communiceren, niet lezen, niet schrijven. Geen mobiel. Geen laptop.
Wat wel? Heel veel mediteren. En ontdekken wat er in mijn lichaam en hoofd gebeurt als er weinig input van buiten komt.

Vipassana-meditatie is een eenvoudige, praktische en non-sektarische techniek, die de beoefenaar in staat stelt door middel van zelfobservatie zelfkennis te verwerven. De toepassing ervan maakt het mogelijk mentale spanningen op te lossen en een positiever, evenwichtiger en gelukkiger leven te leiden. Het is de kunst om te leven.

Een tijd zonder mobiel en laptop lijkt me heerlijk. Het idee dat ik zonder boek en pen & papier in de trein ga zitten vind ik onwennig. Me voorstellen dat ik morgen daadwerkelijk mijn mobiel voor langere tijd uit en aan de kant ga leggen boezemt me eigenlijk ook wel angst in: ik ben er zo aan gewend geraakt dat deze altijd ergens in mijn buurt is.

Ik en daarbij mijn onderneming zijn bijna twee weken niet bereikbaar. De inschrijvingen voor mijn online cursus zijn geautomatiseerd, dus dat kan gewoon doorgaan. Iemand anders neemt mijn Waarmaakdagtaken over. En de rest moet wachten.

De retraite lijkt me moeilijk. Interessant. Pijnlijk. Verwarrend. Rustgevend. Onwennig. Verhelderend. Irritant. Mooi. Loslatend. Vreemd. Overweldigend. Bijzonder.

Ergens eind oktober zal ik vast weer van me laten horen!

Ook behoefte aan meer stilte?
– Op zondag 27 oktober, de dag dat de Wintertijd ingaat,  is het de Dag van de stilte. Via deze site kan je per provincie kijken wat er te doen is. Ook kan je zelf een stilte-activiteit aanmelden.
– Dagelijks een rustpuntje via mijn facebookpagina Sta Eens Stil
– Blader eens door mijn andere site Sta Eens Stil En Kijk Om Je Heen

Page 1 of 3

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén