Categorie: Voorpagina (Page 2 of 24)

Dat weet je niet via Facebook

Al een paar jaar zit ik niet meer op Facebook. Ik vond het zo’n druk en onoverzichtelijk medium, het koste me meer energie dan dat het me opleverde. Toch denken mensen regelmatig dat ze daar informatie van mij hebben gelezen. Volgens mij is dat ook precies wat Facebook wil laten geloven, dat je (sociale) leven instort zodra je er niet (meer) te vinden bent.

Meer lezen

Ook in de pauzestand is het leven hier en nu

Niet wachten tot het leven weer ‘echt’ begint, maar er zijn, in het hier en nu. Steeds opnieuw. Dat is mijn grootste uitdaging van het moment.

Het is precies drie maanden geleden dat ik vanaf Ierland terug kwam in Nederland en het voelt alsof ‘het’ nog niet echt begonnen is allemaal. Eind januari vond ik een baan, maar deze begint pas in april. Ik verhuis iedere paar dagen of weken naar een nieuw oppashuis.

Het voelt soms alsof mijn leven in de pauzestand staat.

Meer lezen

Is de ander wel zo anders?

“De eerste stap op weg naar een basisgevoel van veiligheid
is de wetenschap dat wij met anderen zijn verbonden.”

Tara Brach

Je vormt je een beeld van alles en iedereen dat je ziet. Zo zit de mens in elkaar. Je hebt jezelf. En dan de anderen. Maar kijk eens opnieuw om je heen. Met een frisse en open blik. Wat weet je over de ander?

Kan je bijvoorbeeld zien/inschatten wie:

Meer lezen

Vandaag ben ik hier

In mijn hoofd had ik allerlei ideeën over wat ik allemaal wilde benoemen in mijn eerste blogpost hier in 10 maanden. Een opsomming van mijn afgelopen bijna 1 1/2 jaar in Ierland, een blog vol inzichten, antwoorden en al mijn ervaringen. Dat is nogal wat. Dus schoof ik dat al een paar weken steeds voor me uit.

Vandaag, nu, realiseer ik me dat die eerste blog in maanden helemaal niet zo hoeft te zijn. Dat ik aan niemand verplicht ben (niet eens aan mezelf) om daar een allesomvattend schrijven van te maken.

Belangrijker is dát ik schrijf, mezelf deze site en het Nederlands bloggen weer eigen maak. Een soort van rebound-blogpost, om er weer in te komen.
(Met dank aan het kijken van vele romantische comedy’s in mijn leven, dat ik nu denk aan rebound-boyfriends.)

Ik heb ervoor gekozen dat mijn tijd in Ierland, in Dzogchen Beara, over een paar weken eindigt. Dus ik zit nu in een tijd van terug- en vooruitkijken. Het was een bijzondere, geweldige, intensieve, leerzame, leuke en fijne ervaring. Maar ik heb het inmiddels gehad met wonen in de ‘middle of nowhere’. Zonder auto kom je hier niet zo ver. En ik hoef niet eens altijd ver. Maar in mijn eentje, wanneer het mij uitkomt, naar een supermarkt vind ik nu bijvoorbeeld al een hele fijne luxe.

Deze keuze om weg te gaan voelt goed. En heel spannend. Want eerlijk gezegd heb ik geen idee wat ik dan wél wil gaan doen. Waar en hoe ik precies wil wonen. Hoe ik voor mijn inkomen wil zorgen. Hoe mijn leven in te richten.

Zoals altijd heb ik vertrouwen dat deze antwoorden, de richting, tot me komt. Zoals dat tot nu toe altijd gaat. Eerst loslaten, dan openstaan, vol vertrouwen. 

De afgelopen maanden heb ik trouwens wel op mijn Engelse blog gedeeld, leuk als je daar ook een kijkje neemt: happywithoutreason.com

Wat mij heeft geïnspireerd om te doen wat ik doe

Sinds mijn Ierland-loslaat-avontuur is begonnen, en ik de eerste maanden amper online was, stuur ik ongeveer eens per maand een persoonlijke mail met mijn ervaringen. Mijn laatste mail kreeg zoveel enthousiaste reacties dat ik delen eruit hieronder deel. Meld je hier aan als je mijn mails ook in je mailbox wilt ontvangen.

Veel mensen vragen me vaak hoe ik tot de plannen kom die ik heb. Hoe ik keuzes maak. Hoe ik soms ineens zo helder weet wat ik (niet) ga doen.

Zolang als ik me kan herinneren vind ik het belangrijk om naar mijn hart te luisteren. Dat is soms best lastig, maar ik streef er wel altijd naar. Er naar luisteren is een ding om jezelf aan te leren, er naar handelen is een volgende stap. En dat gaat met vallen en opstaan. Oefenen, proberen, leren, ontdekken. En stapje voor stapje gaat het dan steeds makkelijker. Vele mensen, boeken, cursussen en sites hebben mij geïnspireerd op mijn pad. In deze mail zal ik er een aantal delen.

bij being yourself

Bij deze, compleet onvolledig en in enorm willekeurige volgorde, een lijst vol dingen die mij geïnspireerd hebben in mijn leven:

Enkele boeken:

  • Alles van Herman Hesse
  • Je kunt je leven helen – Louise Hay
  • De kracht van het nu – Eckhart Tolle
  • Het oneindige verhaal + Momo – Michael Ende
  • Een cursus in wonderen
  • Terugkeer naar liefde – Marianne Williamson
  • Het geheim van genialiteit- Tijn Touber
  • Dazzled by daylight – Peter Cornish
  • Anatomie van de ziel – Caroline Myss
  • Boeken van Neale Donald Walsch
  • Boeken van Esther & Jerry / Abraham Hicks
  • Bekijk meer aanraders in mijn Pinterest lijst

Verdere mensen en sites:

Ook heb ik mezelf beter leren kennen door onder meer de module filosofie tijdens mijn studie, mijn 3ejaars stage bij Loesje, de energetische behandelingen die ik ooit heb gehad, de zweethutceremonies die ik heb bijgewoond, het reïntegratietraject van Erica Brinkman, theater(sport)-cursussen, Durftevragen, Vipassana, de NLP-trainingen die ik heb gevolgd en vele interessante gesprekken met mensen.

Uiteindelijk gaat het er volgens mij om in hoeverre je bereid bent om naar jezelf te luisteren en jezelf echt te zien. Volgens mij wordt de aarde namelijk een nog fijnere en leukere plek als mensen de tijd nemen om naar hun hart te luisteren, hun interesses en talenten serieus nemen en dat doen wat goed voelt. Met zorg voor zichzelf, anderen en de wereld. Met minimaal een vleugje humor, zelfkennis, openheid en bereidheid tot leren.

En daarom ga ik nu verder met mijn loslaatavontuur, op weg naar de volgende plek in Ierland om vrijwilligerswerk te doen. Omdat ik voel en weet dat deze manier van leven me op dit moment laat leren wat ik nodig heb.

En heb je mijn Engelstalige blog al bekeken? Happy without reason.

Terugblik op het eerste half jaar loslaten

Een halfjaar geleden ben ik meer dan ooit gaan loslaten. Ik had mijn huur opgezegd, veel spullen weggedaan en ging naar Ierland om daar vrijwilligerswerk te doen tegen kost en inwoning bij verschillende projecten. Ik begon begin augustus bij het boeddhistisch retraite centrum Dzogchen Beara. In ieder geval de eerste maanden wilde ik niet op social media, veel meer offline zijn en ook koos ik ervoor om mijn smartphone niet mee te nemen.

Ik ben ontzettend blij dat ik deze keuze heb gemaakt.

Heb geen seconde spijt gehad van mijn beslissing om veel los te laten en weg te gaan van mijn woonruimte, omgeving, spullen, mensen en gewoontes. Van te voren wist ik niet precies hoe lang ik weg zou blijven. Een half jaar kon sowieso, daarna zou ik (in ieder geval even) naar Nederland moeten gaan in verband met dd reisverzekering en om wat praktische dingen te regelen. Verder had ik niet vastgelegd hoe lang ik op die specifieke plek zou blijven. Of waar ik verder allemaal naartoe zou gaan. Ik gaf mezelf de ruimte en vrijheid om te ervaren wat per moment goed en passend zou voelen.

Uiteindelijk ben ik 5 1/2 maand op dezelfde plek gebleven.

Twee maanden was van tevoren afgesproken en als het aan twee kanten zou bevallen kon het langer worden. Het beviel me heel goed: het mindful schoonmaken, de schitterende natuur, de goede energie, het dagelijks mediteren, de leuke mensen, de lieve katten, het heerlijke vegetarische lunchbuffet, het grotendeels offline zijn (er was weinig mobiele telefoon bereik, geen wifi voor gasten en beperkte internetmogelijkheden voor vrijwilligers), de goede gesprekken en de retraites waar ik grotendeels aan mee mocht doen. Andersom waardeerden zij mijn inzet, opmerkzaamheid, verantwoordelijkheidsgevoel, schoonmaakkwaliteiten (blijk ik daar gewoon best goed in te zijn als ik me er toe zet), heldere communicatie en humor.

Binnen 2 maanden voelde ik duidelijk dat ik er nog langer wilde blijven, op deze bijzondere en leerzame plek. Dat kon. En ergens in oktober waren er verschuivingen en schoof de assistent-manager op naar manager accomodatie. Zij was 2 dagen in de week weg voor haar deeltijd studie en ze vroegen of ik die dagen veel van haar taken wilde overnemen. Dat besloot ik te doen en daarmee maakte ik meteen de keuze om daar tot eind januari te blijven.

Dat was even schakelen, van werken met mijn handen naar meer werken met mijn hoofd.

Tegelijkertijd besloot ik ergens in die tijd ook om mijn smartphone naar me op te laten sturen. Alles samen voelde het ineens veel drukker allemaal. Ik ben erg blij dat ik dat allemaal ervaren heb terwijl ik nog op die serene plek was, in een omgeving met dagelijkse meditatie. Dat maakte het mogelijk om bewuster op te merken wat het met me deed en hoe ik daar mee om wilde gaan.

Mijn schrijversbloed begon ook weer op te borrelen en omdat ik al maanden in het Engels las, praatte en dacht, ben ik toen een Engelstalige blog begonnen: happy without reason. Daarnaast verstuurde ik al vanaf mijn vertrek ongeveer een keer per maand een Nederlandstalige mailupdate (en dat blijf ik doen, aanmelden daarvoor kan via hier.)

Mijn avontuur gaat namelijk verder.

Eind vorige week ben ik terug naar Nederland gegaan (omdat ik wat praktische dingen te regelen had en vanwege de 180 dagen regeling die bij mijn gekozen doorlopende reisverzekering zat) en maandag vertrek ik weer. Terug naar Ierland. Naar een andere plek om vrijwilligerswerk te doen. Op een plek waar ze zich bezighouden met ecotoerisme en waar ze veel in en met de natuur leven. Ik kijk er naar uit om te ervaren hoe dat voor me is. En weer nieuwe dingen te leren. Ik blijf daar in ieder geval een maand. Misschien ook weer langer. Ik heb geen idee hoe het loopt.

Wat ik wel weet, is dat deze manier van loslaten, leven en ontdekken nu goed bij me past.En dan merk ik al doende wanneer het tijd is om iets anders te gaan doen, of meer vastigheid te zoeken, of juist meer los te laten.

Zolang ik goed naar mijn hart en gevoel blijf luisteren en handelen, wordt de volgende stap steeds vanzelf duidelijk.

Meer zien? Bekijk mijn foto’s op Flickr en Instagram.

 

 

 

Nieuwe Engelse site

Mijn schrijversbloed kruipt waar het niet gaan kan en omdat ik al maanden in het Engels praat, denk, lees en schrijf, heb ik een nieuwe Engelse site voor erbij:

Happy without reason.

Ik ben nog steeds amper op social media te vinden, dus als je interesse hebt, meld je dan daar vooral aan om een automatische mail te ontvangen zodra ik een nieuwe blog heb gepost.

Op den duur zal ik vast ook weer in het Nederlands gaan bloggen, maar voor nu ben ik voorlopig alleen in het Engels te lezen dus.

aftellen

Over een week vertrek ik

Dan pak ik mijn rugzak en ga ik op weg naar het onbekende in Ierland. Ik ben er veel mee bezig, maar kan me er nog niet echt een voorstelling van maken. Weet wel dat ik er veel zin in heb.

De afgelopen weken ben ik vooral bezig geweest met alles rondom mijn spullen.

Toen ik deze keuze ruim 2 maanden geleden maakte, had ik geen idee dat ik daar zoveel tijd mee kwijt zou zijn: kiezen wat te verkopen, wat weg te geven, wat weg te gooien, wat te bewaren en wat mee te nemen. Vervolgens gaat daar nog meer tijd in zitten: spullen online zetten, afhaalafspraken maken met alle mensen die iets komen kopen of ophalen, vervoer regelen voor alles dat naar een opslagplek of naar de Milieustraat gaat.

Zo nu en dan waren er ineens zorgen of ik alles wel kwijt zou raken. Zoals mijn bank en grote tafel, die ik gratis weggaf en begin deze week nog niet kwijt was. Ik kreeg het er benauwd van, want ze passen niet in een vuilniszak en met alle mogelijke ophaaldiensten kon ik pas volgende week een afspraak maken. Te laat, omdat ik aankomend weekend uit mijn huisje verhuis. Gelukkig zijn inmiddels ook deze laatste grote spullen op weg naar een nieuwe eigenaar. Zoals met alles rondom dit avontuur waren deze zorgen voor niks.

Het is lang geleden dat ik ergens in mijn leven zo zeker van ben geweest. 

Eerder had ik wel eens de wens om weg te gaan en los te laten, maar voelden alle onzekerheden als een reden om het toch niet te doen. Nu is het verlangen zó sterk, dat dit voelt als het enige logische dat ik op dit moment kan doen. Ik heb geen idee waar ik allemaal naartoe ga, wanneer ik precies terug ga komen, waar ik ga wonen als ik terugkom. Alles staat open. En dat voelt goed en kloppend. Bevrijdend. De energie stroomt.

Ik kies er voor om grotendeels offline te gaan.

Zo wil ik in ieder geval de eerste maanden niet op social media en zal ik geen blogs posten. Ik neem in plaats van mijn smartphone een gewone mobiel mee. Een tijdje zonder de afleiding van WhatsApp en ‘even een foto plaatsen op Instagram’. Ik heb wel de intentie om een keer per week mijn mail te bekijken. En ongeveer een keer per maand een avontuur-mailing te sturen.

Ik wil weer eens ervaren hoe het is, het leven zonder al die online en sociale afleidingen. Iets ten volle ervaren, in plaats van het verder te delen. Wat vaker voor me uit staren en laten komen wat er komt, in plaats van steeds vooruit te kijken en te regelen.

En ja, ik vind het allemaal ook spannend.

Zo’n avontuur, alleen op pad, dat heb ik nog nooit gedaan. Ik heb ook nog niet zo vaak gevlogen, dus het idee dat ik over een week land en dan mijn weg moet vinden, een paar uur te overbruggen heb voordat mijn bus vertrekt (die ik ook zeker niet wil missen, de volgende rijdt namelijk pas twee dagen later), dat vind ik best spannend. En neem ik de goede spullen mee, heb ik wel goed bedacht wat ik echt nodig heb, heb ik alles wel goed geregeld en waar begin ik allemaal aan? Die gedachten gaan ook door mijn hoofd.

Ik weet diep van binnen ook dat het allemaal goed komt en dat er niks mis kan gaan. En dat ik eenmaal onderweg met de minuut meer ervaren word. Dat het ontspullen en onthaasten me iets gaat brengen wat ik anders niet zo snel zou krijgen. Ik kan er alleen maar een rijker mens van worden, in alle opzichten.

Over een week start mijn loslaat-avontuur en ik heb geen idee wat er allemaal gaat gebeuren, maar ik ben er klaar voor!

mensen die haast hebben

 

Als de energie stroomt

De lijst met mensen die ik een kaartje ga sturen tijdens mijn maanden in Ierland groeit gestaag. Het is een hele bijzondere lijst: het staat vol namen en adressen van mensen die mijn hartenwens ondersteunen. Mijn plan om de huur op te zeggen, veel spullen weg te doen en voor een aantal maanden (einddatum staat niet vast) vrijwilligerswerk in Ierland te doen spreekt ze zo aan, dat ze mij iets gunnen. Iets van mijn wensenlijstje of een gelddonatie.

Dit lijstje geeft me echt zo’n bijzonder en hartverwarmend gevoel.

Er staan namen op van famlie en vrienden.  En van mensen die ik helemaal niet ken. Of een beetje, door Twitter, of mijn mailingen. Of ze blijken mijn blog al jaren te lezen.

En nu ga ik mijn plan uitvoeren. Het sluimerende plan waarin alles samenkomt waar ik al jaren naar toe lijk te werken (achteraf gezien, zoals dat gaat). En blijkt het niet alleen mij, maar ook anderen te raken. Ze vinden het bij me passen. Of ze vinden het stoer dat ik het doe en willen me volop steunen.  Of ze hebben ook zo’n soort plan, maar komen er zelf nog niet aan toe, dus helpen ze mij graag verder op weg. Of ze geven me gewoon graag iets mee.

Er stroomt zoveel sinds ik deze keuze heb gemaakt: energie, liefde, spullen, geld, tips.

Van mij naar anderen. Van anderen naar mij. Er is veel in beweging. Als energie stroomt, kunnen er wonderlijke dingen gebeuren. Dat ervaar ik deze weken sterker dan ooit.

Om alles te laten stromen en omdat ik gewoon nog steeds hou van het schrijven en sturen van papieren post, kwam ik op het idee om iedereen die me iets geeft een persoonlijk kaartje te sturen via de post. Ergens in de maanden dat ik in Ierland ben. Een periode waar ik, in ieder geval de eerste maanden, niet via social of blog ga communiceren, alleen soms via de mail.

En als ik zo naar dat lijstje kijk en mezelf  voor  me zie  in Ierland, uitkijkend over de bergen en de zee, met een pen, kaarten, enveloppen en dat lijstje met namen, dan komt er een warm gevoel dat uitmond in een hele grote glimlach. Dankbaar voor deze keuze, fijne mensen in de wereld en met het volste vertrouwen dat alles goed is zoals het is en blijft stromen. Nu en altijd.

probeer te onderscheiden

Waar mijn hoofd nu vol van is

Ik kijk er heel erg naar uit om straks met alleen een rugzak op pad te gaan. De weg naartoe vind ik op het moment wat minder. Ik heb een vol hoofd. Deze fase van het loslaten gaat voor mij gepaard met heel veel vragen. Sommige daarvan hebben meteen een antwoord. Anderen blijven -korter of langer- antwoordloos in mijn hoofd zweven. Die laatste neigen naar zorgen.

Dit zijn een aantal van die vragen:

  • Zal ik mijn pincodes van mijn bankpassen straks nog weten als ik er een paar weken geen gebruik van maak, of zal ik ze voor de zekerheid ergens opschrijven?
  • Gaat alles wel passen in de rugzak die ik mee wil nemen?
  • Wat heb ik eigenlijk echt nodig als ik op pad ben?
  • Heb ik al overal mijn adreswijzigingen doorgegeven?
  • Zal ik mijn smartphone of een oud mobieltje meenemen?
  • Wat is handig en nodig qua documenten om online op te staan?
  • Hoeveel wil ik loslaten?
  • Welke spullen wil ik écht bewaren?
  • Weet iedereen die het moet weten dat ik straks een tijd weg en zo goed als offline ben?
  • Hoe zorg ik er in godsnaam voor dat alles wat nu nog in mijn woonruimte staat, binnen twee weken is verkocht, weggeven, weggegooid of ingepakt?
  • Hou ik een dag voordat ik mijn ruimte uitga niet allemaal spullen over die alsnog weg kunnen en zo ja, hoe ga ik dat zonder auto doen?
  • Wie wil ik allemaal nog zien voordat ik ga en hoe ga ik dat allemaal plannen?
  • Net voor eind juli moet de geluidsisolerende wand tussen mijn woon- en werkruimte eruit gehaald worden, wie kan ik daarvoor vragen, wie van de handige mensen in mijn omgeving is niet op vakantie?
  • Zal ik iemand vragen of ik een busje kan lenen voor de verhuizing of zal ik er meteen een huren?
  • Waarom blijf ik het moeilijk vinden om vrienden en bekenden om praktische hulp te vragen?
  • Weet ik alle gebruikersnamen en wachtwoorden uit mijn hoofd? Ook als ik ze amper ga gebruiken?
  • Hoe pak ik alles wat ik opsla het handigst in?
  • Zie ik niet iets totaal over het hoofd?

Ik laat los. Al voelt het nu even juist heel vast.

Ik vind het fascinerend om te merken hoe mijn hoofd hier soms zo druk mee kan zijn. En vind het een fijn vooruitzicht dat juist al deze dingen waar nu zoveel energie naartoe gaat (alles rondom spullen en administratie), straks een hele tijd niet meer aan de orde zijn.

En tussen alle vragen en zorgen door voelt het zo goed: de keuze die ik heb gemaakt. Ik ben dankbaar voor alle mooie en lieve reacties van mensen. Voor iedereen die me op wat voor manier al heeft geholpen. Voor alle bijzondere ‘toevalligheden’ en wonderen die op mijn pad komen.

En juist deze fase van vastlopen in van alles maakt me zo duidelijk waarom ik deze keuze heb gemaakt. Waarom ik het verlangen heb om eens veel los te laten. Omdat ik weet en voel dat alles dan veel meer stroomt.

Page 2 of 24

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén