Er gebeurt van alles in de wereld dat mensenlevens kost en dat mensen bang maakt. En kwaad. Ergens snap ik dat heel goed. Ik heb wel het idee dat de manier waarop sommige dingen nu worden aangepakt niet tot verbetering of oplossingen gaan leiden. Zo kunnen we de wereld niet ten goede veranderen. Er is geen liefde mogelijk als er alleen maar aandacht voor angst is.

Ik voel een steek in mijn hart als de premier van een land waar iets is gebeurd, iets zegt als: “We gaan onze aanvallen op die landen versterken. We slaan met harde hand terug.”

Omdat ik me kan voorstellen dat de premier of minister of andere leider van zo’n ander land precies hetzelfde zegt tegen z’n landgenoten.

Ah, mooi, fijn“, denken veel mensen dan: “we slaan terug, we zijn veilig, nu komt het wel goed.

Hoe kan iets dan goed komen? Als kwaad wordt bestreden met kwaad? Geweld met geweld? Angst met angst? Dan gaat het toch alleen maar door en weer verder en door en weer verder? Hoe kan het dan ooit stoppen?

Ik heb geen kant-en-klare-oplossing. Helaas. Anders zou ik het graag delen. Wat ik wel weet, is dat hoe het nu gaat, het niet werkt.

Een paar dagen geleden las ik een stukje tekst in ‘Een cursus in wonderen‘ die hier voor mij heel goed op aansluit. Ik weet niet zo goed of de essentie overkomt zonder alle tekst ervoor en erna, maar ik deel het toch even:

“Een gevoel van bedreiging is de erkenning van een ingewortelde zwakheid, een geloof dat er een gevaar bestaat dat de macht heeft jou aan te zetten tot een gepaste verdediging.
De wereld is op dit waanzinnige geloof gebaseerd. 

En al haar structuren, al haar gedachten en twijfels, haar straffen en  zware bewapening, haar wettelijke bepalingen en voorschriften, haar gedragsnormen en haar leiders en haar goden, allemaal dienen ze om haar gevoel van bedreiging in stand te houden.
Want niemand bewandelt de wereld in wapenrusting zonder dat de doodsangst hem om het hart slaat.

Verdediging is angstaanjagend.
Ze komt voort uit angst en vergroot die bij elke verdediging.”