Page 3 of 26

Nieuwe Engelse site

Mijn schrijversbloed kruipt waar het niet gaan kan en omdat ik al maanden in het Engels praat, denk, lees en schrijf, heb ik een nieuwe Engelse site voor erbij:

Happy without reason.

Ik ben nog steeds amper op social media te vinden, dus als je interesse hebt, meld je dan daar vooral aan om een automatische mail te ontvangen zodra ik een nieuwe blog heb gepost.

Op den duur zal ik vast ook weer in het Nederlands gaan bloggen, maar voor nu ben ik voorlopig alleen in het Engels te lezen dus.

aftellen

Over een week vertrek ik

Dan pak ik mijn rugzak en ga ik op weg naar het onbekende in Ierland. Ik ben er veel mee bezig, maar kan me er nog niet echt een voorstelling van maken. Weet wel dat ik er veel zin in heb.

De afgelopen weken ben ik vooral bezig geweest met alles rondom mijn spullen.

Toen ik deze keuze ruim 2 maanden geleden maakte, had ik geen idee dat ik daar zoveel tijd mee kwijt zou zijn: kiezen wat te verkopen, wat weg te geven, wat weg te gooien, wat te bewaren en wat mee te nemen. Vervolgens gaat daar nog meer tijd in zitten: spullen online zetten, afhaalafspraken maken met alle mensen die iets komen kopen of ophalen, vervoer regelen voor alles dat naar een opslagplek of naar de Milieustraat gaat.

Zo nu en dan waren er ineens zorgen of ik alles wel kwijt zou raken. Zoals mijn bank en grote tafel, die ik gratis weggaf en begin deze week nog niet kwijt was. Ik kreeg het er benauwd van, want ze passen niet in een vuilniszak en met alle mogelijke ophaaldiensten kon ik pas volgende week een afspraak maken. Te laat, omdat ik aankomend weekend uit mijn huisje verhuis. Gelukkig zijn inmiddels ook deze laatste grote spullen op weg naar een nieuwe eigenaar. Zoals met alles rondom dit avontuur waren deze zorgen voor niks.

Het is lang geleden dat ik ergens in mijn leven zo zeker van ben geweest. 

Eerder had ik wel eens de wens om weg te gaan en los te laten, maar voelden alle onzekerheden als een reden om het toch niet te doen. Nu is het verlangen zó sterk, dat dit voelt als het enige logische dat ik op dit moment kan doen. Ik heb geen idee waar ik allemaal naartoe ga, wanneer ik precies terug ga komen, waar ik ga wonen als ik terugkom. Alles staat open. En dat voelt goed en kloppend. Bevrijdend. De energie stroomt.

Ik kies er voor om grotendeels offline te gaan.

Zo wil ik in ieder geval de eerste maanden niet op social media en zal ik geen blogs posten. Ik neem in plaats van mijn smartphone een gewone mobiel mee. Een tijdje zonder de afleiding van WhatsApp en ‘even een foto plaatsen op Instagram’. Ik heb wel de intentie om een keer per week mijn mail te bekijken. En ongeveer een keer per maand een avontuur-mailing te sturen.

Ik wil weer eens ervaren hoe het is, het leven zonder al die online en sociale afleidingen. Iets ten volle ervaren, in plaats van het verder te delen. Wat vaker voor me uit staren en laten komen wat er komt, in plaats van steeds vooruit te kijken en te regelen.

En ja, ik vind het allemaal ook spannend.

Zo’n avontuur, alleen op pad, dat heb ik nog nooit gedaan. Ik heb ook nog niet zo vaak gevlogen, dus het idee dat ik over een week land en dan mijn weg moet vinden, een paar uur te overbruggen heb voordat mijn bus vertrekt (die ik ook zeker niet wil missen, de volgende rijdt namelijk pas twee dagen later), dat vind ik best spannend. En neem ik de goede spullen mee, heb ik wel goed bedacht wat ik echt nodig heb, heb ik alles wel goed geregeld en waar begin ik allemaal aan? Die gedachten gaan ook door mijn hoofd.

Ik weet diep van binnen ook dat het allemaal goed komt en dat er niks mis kan gaan. En dat ik eenmaal onderweg met de minuut meer ervaren word. Dat het ontspullen en onthaasten me iets gaat brengen wat ik anders niet zo snel zou krijgen. Ik kan er alleen maar een rijker mens van worden, in alle opzichten.

Over een week start mijn loslaat-avontuur en ik heb geen idee wat er allemaal gaat gebeuren, maar ik ben er klaar voor!

mensen die haast hebben

 

Wandelen

Samen met vrienden was ik de Nijmeegse vierdaagse wandelaars aan het aanmoedigen. Een bont gezelschap van mensen kwam voorbij. Ontroerend vind ik dat altijd, al die mensen, van alle leeftijden en uit zoveel landen, samen en naast elkaar aan het wandelen. En die bijzondere sfeer in de stad, bij de wandelaars, kijkers, helpers en iedereen die op wat voor manier dan ook bijdraagt aan het geheel.

Een vriend van een vriend van een vriendin van mij stond naast me. Met de waterspuitjes ter verkoeling voor de wandelaars in onze hand stonden we even in de schaduw te kijken naar al die mensen die in deze tropische hitte kilometers aan het wandelen waren. Ik moest er zelf niet aan denken, ik vind het al snel te heet. De vraag: ‘Zie jij dat jezelf doen, een paar dagen achter elkaar zoveel wandelen?’ kwam naar boven en ik slikte de vraag snel weer in.

Hij was namelijk een maand of 9 geleden gevlucht uit Syrië. Ik zag ineens al die mensen voor me, die huis en haard achterlieten. Veel daarvan hadden kilometers lopend afgelegd. Misschien was hij er wel een van. Het leek me ineens even zo banaal, wandelen voor je lol, terwijl anderen wandelden voor hun leven.

Even later ging ik er met hem over in gesprek. Ik vond het nogal wat om te vragen hoe hij in Nederland gekomen is, welke weg hij heeft afgelegd en hoe, dus dat heb ik niet gedaan. Hij vertelde waarom hij weg was gegaan. Ik realiseerde me dat we het maar goed hebben in Nederland. Ik vroeg hoe het voor hem was, om weg te zijn gegaan uit zijn eigen land waar zoveel strijd en gevaar is, en dan nu in het feestgedruis te staan. Het contrast leek me zo groot. Hij vertelde dat hij dankbaar was dat hij hier nu was en enorm kon genieten van alles.

Ik keek om me heen en kreeg een grote glimlach: de mens is toch maar een veerkrachtig wezen. Ik zag het in hem. En iets verderop aan al die wandelaars, die zwoegend doorstapten op weg naar de finish van die dag.

Als de energie stroomt

De lijst met mensen die ik een kaartje ga sturen tijdens mijn maanden in Ierland groeit gestaag. Het is een hele bijzondere lijst: het staat vol namen en adressen van mensen die mijn hartenwens ondersteunen. Mijn plan om de huur op te zeggen, veel spullen weg te doen en voor een aantal maanden (einddatum staat niet vast) vrijwilligerswerk in Ierland te doen spreekt ze zo aan, dat ze mij iets gunnen. Iets van mijn wensenlijstje of een gelddonatie.

Dit lijstje geeft me echt zo’n bijzonder en hartverwarmend gevoel.

Er staan namen op van famlie en vrienden.  En van mensen die ik helemaal niet ken. Of een beetje, door Twitter, of mijn mailingen. Of ze blijken mijn blog al jaren te lezen.

En nu ga ik mijn plan uitvoeren. Het sluimerende plan waarin alles samenkomt waar ik al jaren naar toe lijk te werken (achteraf gezien, zoals dat gaat). En blijkt het niet alleen mij, maar ook anderen te raken. Ze vinden het bij me passen. Of ze vinden het stoer dat ik het doe en willen me volop steunen.  Of ze hebben ook zo’n soort plan, maar komen er zelf nog niet aan toe, dus helpen ze mij graag verder op weg. Of ze geven me gewoon graag iets mee.

Er stroomt zoveel sinds ik deze keuze heb gemaakt: energie, liefde, spullen, geld, tips.

Van mij naar anderen. Van anderen naar mij. Er is veel in beweging. Als energie stroomt, kunnen er wonderlijke dingen gebeuren. Dat ervaar ik deze weken sterker dan ooit.

Om alles te laten stromen en omdat ik gewoon nog steeds hou van het schrijven en sturen van papieren post, kwam ik op het idee om iedereen die me iets geeft een persoonlijk kaartje te sturen via de post. Ergens in de maanden dat ik in Ierland ben. Een periode waar ik, in ieder geval de eerste maanden, niet via social of blog ga communiceren, alleen soms via de mail.

En als ik zo naar dat lijstje kijk en mezelf  voor  me zie  in Ierland, uitkijkend over de bergen en de zee, met een pen, kaarten, enveloppen en dat lijstje met namen, dan komt er een warm gevoel dat uitmond in een hele grote glimlach. Dankbaar voor deze keuze, fijne mensen in de wereld en met het volste vertrouwen dat alles goed is zoals het is en blijft stromen. Nu en altijd.

alles is met elkaar verbonden

De wereld veranderen

Er gebeurt van alles in de wereld dat mensenlevens kost en dat mensen bang maakt. En kwaad. Ergens snap ik dat heel goed. Ik heb wel het idee dat de manier waarop sommige dingen nu worden aangepakt niet tot verbetering of oplossingen gaan leiden. Zo kunnen we de wereld niet ten goede veranderen. Er is geen liefde mogelijk als er alleen maar aandacht voor angst is.

Ik voel een steek in mijn hart als de premier van een land waar iets is gebeurd, iets zegt als: “We gaan onze aanvallen op die landen versterken. We slaan met harde hand terug.”

Omdat ik me kan voorstellen dat de premier of minister of andere leider van zo’n ander land precies hetzelfde zegt tegen z’n landgenoten.

Ah, mooi, fijn“, denken veel mensen dan: “we slaan terug, we zijn veilig, nu komt het wel goed.

Hoe kan iets dan goed komen? Als kwaad wordt bestreden met kwaad? Geweld met geweld? Angst met angst? Dan gaat het toch alleen maar door en weer verder en door en weer verder? Hoe kan het dan ooit stoppen?

Ik heb geen kant-en-klare-oplossing. Helaas. Anders zou ik het graag delen. Wat ik wel weet, is dat hoe het nu gaat, het niet werkt.

Een paar dagen geleden las ik een stukje tekst in ‘Een cursus in wonderen‘ die hier voor mij heel goed op aansluit. Ik weet niet zo goed of de essentie overkomt zonder alle tekst ervoor en erna, maar ik deel het toch even:

“Een gevoel van bedreiging is de erkenning van een ingewortelde zwakheid, een geloof dat er een gevaar bestaat dat de macht heeft jou aan te zetten tot een gepaste verdediging.
De wereld is op dit waanzinnige geloof gebaseerd. 

En al haar structuren, al haar gedachten en twijfels, haar straffen en  zware bewapening, haar wettelijke bepalingen en voorschriften, haar gedragsnormen en haar leiders en haar goden, allemaal dienen ze om haar gevoel van bedreiging in stand te houden.
Want niemand bewandelt de wereld in wapenrusting zonder dat de doodsangst hem om het hart slaat.

Verdediging is angstaanjagend.
Ze komt voort uit angst en vergroot die bij elke verdediging.”

probeer te onderscheiden

Waar mijn hoofd nu vol van is

Ik kijk er heel erg naar uit om straks met alleen een rugzak op pad te gaan. De weg naartoe vind ik op het moment wat minder. Ik heb een vol hoofd. Deze fase van het loslaten gaat voor mij gepaard met heel veel vragen. Sommige daarvan hebben meteen een antwoord. Anderen blijven -korter of langer- antwoordloos in mijn hoofd zweven. Die laatste neigen naar zorgen.

Dit zijn een aantal van die vragen:

  • Zal ik mijn pincodes van mijn bankpassen straks nog weten als ik er een paar weken geen gebruik van maak, of zal ik ze voor de zekerheid ergens opschrijven?
  • Gaat alles wel passen in de rugzak die ik mee wil nemen?
  • Wat heb ik eigenlijk echt nodig als ik op pad ben?
  • Heb ik al overal mijn adreswijzigingen doorgegeven?
  • Zal ik mijn smartphone of een oud mobieltje meenemen?
  • Wat is handig en nodig qua documenten om online op te staan?
  • Hoeveel wil ik loslaten?
  • Welke spullen wil ik écht bewaren?
  • Weet iedereen die het moet weten dat ik straks een tijd weg en zo goed als offline ben?
  • Hoe zorg ik er in godsnaam voor dat alles wat nu nog in mijn woonruimte staat, binnen twee weken is verkocht, weggeven, weggegooid of ingepakt?
  • Hou ik een dag voordat ik mijn ruimte uitga niet allemaal spullen over die alsnog weg kunnen en zo ja, hoe ga ik dat zonder auto doen?
  • Wie wil ik allemaal nog zien voordat ik ga en hoe ga ik dat allemaal plannen?
  • Net voor eind juli moet de geluidsisolerende wand tussen mijn woon- en werkruimte eruit gehaald worden, wie kan ik daarvoor vragen, wie van de handige mensen in mijn omgeving is niet op vakantie?
  • Zal ik iemand vragen of ik een busje kan lenen voor de verhuizing of zal ik er meteen een huren?
  • Waarom blijf ik het moeilijk vinden om vrienden en bekenden om praktische hulp te vragen?
  • Weet ik alle gebruikersnamen en wachtwoorden uit mijn hoofd? Ook als ik ze amper ga gebruiken?
  • Hoe pak ik alles wat ik opsla het handigst in?
  • Zie ik niet iets totaal over het hoofd?

Ik laat los. Al voelt het nu even juist heel vast.

Ik vind het fascinerend om te merken hoe mijn hoofd hier soms zo druk mee kan zijn. En vind het een fijn vooruitzicht dat juist al deze dingen waar nu zoveel energie naartoe gaat (alles rondom spullen en administratie), straks een hele tijd niet meer aan de orde zijn.

En tussen alle vragen en zorgen door voelt het zo goed: de keuze die ik heb gemaakt. Ik ben dankbaar voor alle mooie en lieve reacties van mensen. Voor iedereen die me op wat voor manier al heeft geholpen. Voor alle bijzondere ‘toevalligheden’ en wonderen die op mijn pad komen.

En juist deze fase van vastlopen in van alles maakt me zo duidelijk waarom ik deze keuze heb gemaakt. Waarom ik het verlangen heb om eens veel los te laten. Omdat ik weet en voel dat alles dan veel meer stroomt.

we verbergen onze heimelijke

Over loslaten en spullen

Nog niet eerder gelezen over mijn loslaat-avontuur? Lees dan eerst: hoe het met mijn plannen staat.

Over 4 weken ga ik weg. Naar Ierland. Op weg naar mijn eerste vrijwilligersproject. Sinds ik deze keuze heb gemaakt, ongeveer twee maanden geleden, ben ik aan het voorbereiden: spullen aan het loslaten, administratief heel veel aan het regelen, voorbereiden op wat ik straks allemaal in mijn rugzak mee wil en kan nemen.

Het meeste gedoe van dit hele proces vind ik alles wat met mijn spullen te maken heeft.

Mijn woonruimte moet 31 juli leeg zijn en voor al mijn spullen moet er dan een bestemming zijn. Wat verkoop ik nog meer? Wat geef ik verder nog weg aan anderen? Wat kan naar de stort? Wat sla ik op bij mijn zus en moeder? Hoeveel sla ik op? Wat wil ik allemaal bewaren?

Alhoewel ik niet eens zo veel spullen heb (ik heb bijvoorbeeld geen heel huis van mezelf, alleen een grote woonruimte en een gedeelde keuken, wc en badkamer) vind ik het zelf soms wel veel. Het zijn allemaal dingen waar ik iets mee moet. Ze zitten me in de weg, nu ik heb besloten om tijdelijk geen eigen woonplek te hebben.

Ik laat los en ga weg. Ik weet niet voor hoe lang.

Ik weet ook niet waar ik naar terugga als ik terugkom. Terug naar Nijmegen? Terug naar elders in Nederland? Naar een ander land? Hoe ga ik wonen? Wat heb ik daar nodig? Heb ik daar wel dingen nodig? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik nu los wil laten.

Sommige keuzes vind ik makkelijk: bijvoorbeeld de bank en de garderobekast waren toch al aam vervanging toe, dus die doe ik makkelijk weg. De tafel is groot en vind ik veel te veel plek innemen met opslaan, dus die gaat weg. Een mens alleen heeft niet zoveel aan heel veel glazen en borden, dus daar doe ik veel van weg. Dit gaat me allemaal makkelijk af.

Dan komen er een hoop dingen die wellicht handig zijn om te bewaren, maar alleen als ik ze straks weer nodig denk te hebben als ik hier ergens kom te wonen, zoals: eetkamerstoelen, de lampen, al mijn pannen, tafeltjes. Ergens handig als ik ze gewoon bewaar, maar ergens voelt elk ding nu ook als ballast, dus wil ik er vanaf. In deze categorie komt de factor ’vasthouden, want anders krijg ik er mogelijk straks spijt van’ om de hoek kijken. Wat als ik ze allemaal wegdoe? En ik straks een nieuwe woonruimte heb en alles opnieuw moet kopen, krijgen, halen? Ik ben er nog niet uit of ik er blijer van wordt als ik deze loslaat, of als ik ze bewaar.

Iets in mij gelooft in overvloed. En dat ik, waar ik ook ben, altijd alles heb dat ik nodig heb.

Dan heb ik de spullen waar ik aan gehecht ben geraakt in de loop der tijd. Cd’s, cassettebandjes, boeken, mijn planten (eerst was ik niet goed in planten verzorgen en de laatste jaren wel, dus ik ben trots op sommige bloeiende planten). Een gedeelte hiervan doe ik weg (is al weg inmiddels), een gedeelte hiervan bewaar ik. Hoeveel en wat precies, dat  zal ik de komende weken moeten beslissen. Van deze spullen ga ik een aantal in bruikleen aan anderen geven: een fijn idee dat de planten tijdens mijn afwezigheid uit Nederland bij iemand anders bloeien. En een fijn idee dat sommige van de boeken waar ik veel mee heb in die tijd door iemand anders worden gelezen.

Dan heb ik nog twee koffers, vol met herinneringen en mijn ziel en zaligheid: één koffer vol dagboeken (ik ben begonnen met schrijven toen ik 9 was) en één vol foto’s. Door de foto’s kan ik nog eens bladeren en besluiten om er wat van weg te doen: niet van alle gelegenheden hoef ik talloze foto’s te hebben, een paar is ook al fijn. Maar mijn dagboeken… Die bewaar ik allemaal. Of allemaal niet. Voorlopig allemaal wel.

Als ik weleens lees dat mensen hun dagboeken verbrand hebben, slaat de schrik me om de oren.

Dagboeken verbanden! Ik ben die dagboeken. Ik zit in die dagboeken. Mijn hele leven, geschiedenis en herinneringen zitten daarin verwerkt. Voor nu zou het voelen alsof ik stukken van mezelf weg zou doen. Tegelijkertijd weet ik ergens ook dat ik zonder die dagboeken ook prima kan leven. Sterker nog, dat ik zonder al mijn spullen prima kan leven.

Een mens is niet zijn spullen. Ik ben niet mijn spullen.

Dat gevoel heb ik de laatste tijd wel vaak gehad. Mede daarom is ook het verlangen ontstaan om een tijd weg te zijn van mijn omgeving, van mijn dingen. Met alleen mezelf en een rugzak vol wat spullen wil ik weer eens ontdekken hoe dat is. Hoe ik dan ben. Wie ik dan ben. Wie er overblijft zonder al die dingen.

we verbergen onze heimelijke

(Op zoek naar een plaatje voor bij deze tekst, kwam ik bij een van mijn bewaarde zinnen uit. Nu ik nog eens goed kijk zie ik dat ik deze heb gelezen in een boek van Sogyal Rinpoche, die toevallig (?) spiritueel verbonden is aan de eerste plek waar ik naartoe ga.)

 

groen pad

Hoe het met mijn plannen staat

Halverwege mei heb ik de keuze gemaakt om te stoppen met ondernemen. Ik ben in veel dingen van het ondernemen goed, maar op een voor mijzelf gezonde manier in mijn eigen levensonderhoud voorzien als onderneemster is er niet een van. Tijd voor nieuwe plannen.

Een aantal terugkerende verlangens kregen de ruimte om naar boven te komen.

Het voelde ineens als het moment om ze echt werkelijkheid te laten worden. En ik besloot om naar mijn hart te luisteren. En te doen wat ik al heel lang een keer zou willen doen:

  • Eens een tijdje weggaan uit mijn vertrouwde omgeving.
  • Ervaren hoe ik ben met minder bezittingen.
  • Voelen hoe het is om te zijn, los van mijn woonplek, status, inkomen, familie, vrienden, bekenden en verdere ‘vastigheden.’

Ik ben overweldigd door de vele fijne en leuke reacties, online en offline, van zowel bekenden als onbekenden. Met open armen ontvang ik de mooie woorden, tips en gelukswensen. Ontroerd en dankbaar ben ik door de mensen die me een gelddonatie geven (waaronder mensen die ik alleen online ken, hoe bijzonder!). Ze willen me steunen, omdat ze het zo mooi vinden dat ik deze stap zet, mijn hart volg. Hartverwarmend.

Door dit alles, en door nog veel meer toevalligheden en wonderen, word ik iedere dag gesterkt in mijn keuze.

Dit voelt zo goed en kloppend. Ik kan me niet voorstellen dat ik nu iets anders aan het doen zou zijn.

Er komen ook veel vragen. Daardoor realiseer ik me dat er in mijn hoofd zoveel logisch is, dat ik stappen vergeet te vertellen. Hieronder daarom een aantal veelvoorkomende vragen. En mijn antwoorden.

Wat ga je precies doen?
Per augustus heb ik mijn huur opgezegd, doe ik veel spullen weg en vertrek ik naar Ierland om een aantal maanden bij verschillende projecten vrijwilligerswerk tegen kost en inwoning te gaan doen. Bij projecten die aansluiten bij mijn levensvisie. Ik begin in Ierland en vanaf dan en daar ga ik al doende ontdekken hoe deze weg zich gaat vormen.

Waarom vrijwilligerswerk, je kan toch ook gewoon gaan reizen?
Ik vind het meestal interessanter om in een land te zijn en daar iets te doen, in plaats van er alleen doorheen te reizen. En vrijwilligerswerk doe ik al mijn hele leven, tussen en naast betaald werk.

Wat voor projecten?
Ik begin twee (of drie) maanden als vrijwilliger bij Dzogchen Beare, een Boeddhistisch meditatie centrum in the middle of nowhere. Daarna kijk ik wel verder. Er zijn diverse sites waar ze vrijwilligers zoeken (zoals Wooff, HelpX en Workaway) bij projecten in de landbouw, organic farming, hostels, oppassen: er is van alles mogelijk.

Hoe werkt dat bij Dzogchen Beare?
Ik ben een van de mensen die zich bezig gaat houden met het beheren en schoonmaken van het hostelgedeelte en de cottages. Ik werk 5 dagen in de week een aantal uur, verder ben ik vrij. In ruil voor kost en inwoning. Iedere ochtend kan ik meedoen met de ochtendmeditatie, en als het werk het toelaat ook in de middag.

Hoe lang blijf je weg?
Geen idee. Een aantal maanden is het idee. Hoe lang is o.a. afhankelijk van hoe het me bevalt en tot wanneer ik het kan financieren. Alles staat open!

Waar heb je geld voor nodig, je gaat toch alles tegen kost en inwoning doen?
Er zijn een aantal kosten die in Nederland doorlopen, zoals mijn ziektekosten- en andere verzekeringen, bankrekeningen, mobiele telefoonabonnement en kosten van mijn site. Verdere kosten: reisverzekering, de reis naar en van Ierland, reizen tussen de projecten, spullen die ik voor vertrek nog ga kopen (zoals nieuwe wandelschoenen, goede en handige kleren) en overnachtingen in hostels tussen projecten in. En het is fijn om geld te hebben om op vrije dagen iets te ondernemen, wat te eten en te drinken en postzegels te kopen, ben van plan om veel post te versturen, aangezien ik veel offline ben.

Waarom ben je veel offline?
Ik wil heel graag weer eens ervaren hoe dat is: dagen of weken zonder mails, WhatsApp, social media en alles dat online is. Op mijn eerste plek kan het ook niet anders: er is geen wifi, wel een laptop waar vrijwilligers soms op kunnen (ik denk dat max 1 keer per week te gebruiken, voor alleen mijn mail). En er is een klein stukje op het grote terrein waar je bereik met je mobiele telefoon hebt.

Ik blijf wel graag op de hoogte van wat je meemaakt, kan dat?
Dat kan. Mezelf kennende wil ik soms graag delen, dus heb ik een speciale maillijst gemaakt voor tijdens mijn avontuur. Ik denk 1x per maand mijn ervaringen te delen via die lijst. Aanmelden kan hier. Zoals ik het nu zie zal ik verder niet op social media zijn en geen blogs schrijven (in ieder geval niet de eerste twee of drie maanden).

Waarom doe je zoveel spullen weg, je kan het toch ook opslaan?
Klopt, maar dat wil ik niet. Anderen vinden dat ik al weinig spullen heb, zelf vind ik het nog steeds veel. Mijn spullen benauwen me. Daarom doe ik veel weg (verkopen en weggeven). Bijna al mijn meubels, veel boeken, servies enzo. De rest sla ik op bij mijn moeder en bij mijn zus.

Waar ga je eigenlijk wonen als je terugkomt?
Dat weet ik niet. Ik heb er alle vertrouwen in dat er iets komt zodra ik er weer ben. Ik weet nu ook nog niet waar ik terug zal komen. Misschien gewoon Nijmegen, misschien ergens anders.

Vind je het niet eng om zoveel los te laten? 
Integendeel, het voelt ontzettend bevrijdend! Een tijd los van alles, terug naar mezelf. Ik ben benieuwd hoe ik dat ga ervaren. Er zullen misschien ook momenten bij zitten dat ik het minder leuk vind of me afvraag waar ik aan begonnen ben, maar daar leer ik weer van.

Ik ondersteun jou en je hartewens graag, hoe doe ik dat?
Wat super, dankjewel! Je kan je voorstellen dat ik weinig heb aan spullen, aangezien ik het meeste wegdoe. Hulp, specifieke spullen en geld zijn altijd welkom. Meer daarover kan je lezen in mijn wensenlijstje. En mocht je me een donatie via PayPal willen doen, dat gaat via mijn mailadres katjalinders (at) gmail.com
En als je me (iets ter waarde van) €10,- (of meer) geeft, ontvang ik graag je adresgegevens. Dan stuur ik je namelijk vanuit Ierland en handgeschreven kaart vol ervaringen via de post.

Meer vragen, tips en opmerkingen zijn welkom!

Ik sluit af met de quote die in mijn mail-handtekening staat. Bij iedere mail die ik stuur, herinner ik mezelf aan deze wijze woorden die me er aan helpen herinneren altijd dicht bij mezelf te blijven:

“Don’t compromise yourself.
You are all you’ve got.”

Janis Joplin

zonnebloemen

Het hoe en waarom van vrijwilligerswerk

Vrijwilligerswerk heeft altijd een grote rol in mijn leven gespeeld. Door de jaren heen had ik verschillende motieven en redenen: leuke tijdsbesteding, deel uitmaken van een groter geheel, gratis op plekken terecht komen, iets nuttigs doen met mijn tijd, ergens aan bij kunnen dragen.

Er nu zo over nadenkend realiseer ik me ineens nog een groot goed aan vrijwilligerswerk doen: er wordt meer gekeken naar iemand als mens, in plaats van als precies passend in een bedacht hokje. Bij een baan moet je precies die opleiding hebben gedaan, specifieke ervaring hebben opgedaan en aan een gedetailleerd opgestelde profielschets voldoen. Bij vrijwilligerswerk beginnen ze vanuit je tijd en interesse en zo kan je je al doende inzetten en verder ontwikkelen.

Voor mij is dat een manier waarop ik -in het algemeen- beter gedij en tot mijn recht kom

Zowel mijn betaalde als vrijwilligerswerk-lijst is lang. De eerste keer vrijwilligerswerk dat ik me kan herinneren: ik was een jaar of 15 en ging naar Nijmegen om te helpen met iets van de Dierenbescherming. Het voelde goed, me inzetten voor de dieren en  meehelpen aan iets groters dan ik.

Vanaf mijn 18e was ik vrijwilliger in een concertzaal in Den Bosch. Dat heb ik jaren gedaan. Het was leuk om te doen, ik vond de wereld backstage fascinerend, ik heb heel veel bands gezien en de sfeer onderling was gezellig. We ondernamen daarnaast ook veel leuke dingen samen.

Ondertussen was ik gaan studeren, Culturele en Maatschappelijk Vorming, en kwam er van alles voorbij: meehelpen op festivals, dagje figureren.

Tijdens mijn studie was het mijn grootste angst om ooit blind te worden. Om te ervaren hoe anderen dat ervaren ben ik een week als vrijwillige begeleider mee geweest op een jongerenvakantie voor blinden en slechtzienden. Dat was een mooie combinatie: gratis vakantie, meedoen aan bijzondere activiteiten en een hoop gezelligheid. En ondertussen maakte ik al doende ook nog eens die vakantie voor de deelnemers mogelijk.

Na mijn studie ben ik een jaar vrijwilligerswerk gaan doen in Zweden, bij Loesje.

Eenmaal terug begon ‘het echte leven’ en moest er ook geld verdiend worden. Het vrijwilligerswerk in Den Bosch bleef ik doen. Toen kwamen er ook andere projecten en dingen voorbij waarbij ik soms even hielp.

Wanneer heet iets vrijwilligerswerk en wanneer help je iemand?

Dat verschil weet ik niet altijd. Door mijn studie kende ik altijd wel iemand die hulp of een vrijwilliger nodig had: bij festivals, een culturele activiteit of iets anders. Als ik tijd had (en dat had ik vaak, heb nooit de drang naar een 40-urige werkweek gehad) en het me leuk klonk, deed ik mee.

Ik vond het altijd een leuke manier om gratis op leuke plekken te komen, mee te maken hoe dingen georganiseerd werden en ergens bezig te zijn in plaats van er alleen als bezoeker te zijn. Het kwam altijd voort uit een combinatie van graag willen helpen, ergens bij betrokken te zijn, ergens bezig te zijn, en voor weinig tot geen geld toch op veel plekken te kunnen zijn.

Een jaar of tien geleden was er een of andere werkcrisis en kon ik geen baan vinden. Ik kwam toen in een reïntegratie traject. Zij hielp me inzien dat ik veel vrijwilligerswerk heb gedaan omdat er dan minder van me verwacht werd dan in een betaalde baan. De druk was er zo voor mij af. En daardoor deed ik het overal heel goed. Na dat traject heb ik 2 hele leuke banen gehad. En toen maakt ik de keuze om te ondernemen.

Vanaf dat ik ging ondernemen heette alles ineens anders

Onbetaalde klussen, werken op basis van MVO, gewoon helpen met leuke projecten. De scheidslijn werd toen dunner.

Ik vind het gewoon leuk om bezig te zijn, dingen te organiseren, mezelf te ontwikkelen en betrokken te zijn bij zaken die ik interessant en belangrijk vind. Voor mij was het toen de grote balans om ervoor te zorgen dat ik niet alleen onbetaalde dingen deed. Ergens moest ik natuurlijk ook een inkomen verwerven.

Sommige vrijwilligersbanen leiden tot een betaalde baan. Na jaren verschillende vrijwilligersbanen te hebben gedaan bij Doornroosje, ging ik er betaald voor aan de slag: eerst op een festival, later als stagemanager. En mijn vele ervaringen hebben ertoe geleid dat ik ben ingehuurd om vrijwilligerscoördinator te zijn bij de eerste editie van Go Short filmfestival.

De lijst van vrijwilligerswerk is net zo incompleet als deze lijst. Dankzij mijn brede interesse en graag bezig willen zijn. En de scheidslijn tussen vrijwilligerswerk, leuke dingen doen, ondernemen en bezig zijn is bij mij gewoon niet zo helder.

Ik besteed mijn tijd graag aan doen wat goed voelt, de ene keer word ik daarvoor betaald, een andere keer niet

Vanwege mijn liefde voor taal en communiceren ben ik sinds afgelopen herfst ik vrijwilliger in het Taalhuis, in mijn bieb. En vanwege mijn bijzondere en verwarmende ervaringen rondom ziekte en dood ook in een hospice, bij de receptie. Beide geven me ontzettend veel voldoening. Het blijft ook bijzonder om te merken dat je snel een band hebt met de andere vrijwilligers: je zet je tenslotte allemaal belangeloos in voor hetzelfde doel. Dat schept een band, vaak anders dan met de meeste betaalde collega’s.

Deze beide projecten ga ik helaas verlaten, vanwege mijn nieuwe plannen: een paar maanden vrijwilligerswerk doen tegen kost en inwoning bij een paar projecten in Ierland.

Het is me sowieso niet helemaal helder waarom je voor het een betaald krijgt en voor het andere niet

Ik heb vrijwilligerstaken gehad met meer verantwoordelijkheid en waarin ik meer kon bijdragen aan de wereld dan in sommige van mijn banen. Maar blijkbaar is het niet daar van afhankelijk of er geld voor over/beschikbaar is, of niet.

een levendig beeld dwingt het lichaam

Je hebt een plan! En dan? De 4 stappen

De afgelopen weken is er veel beweging geweest. Eerst deelde ik dat ik stop met ondernemen. Daar kwamen via allerlei kanalen overweldigend veel reacties op. Zoveel mensen die me wilden helpen met het vinden van een baan. Hartverwarmend. Daaronder zat tot mijn eigen verbazing echter een sluimerend plan dat ineens glashelder naar boven kwam: het opzeggen van mijn huur, het wegdoen van veel spullen en voor een aantal maanden vrijwilligerswerk doen in in ieder geval Ierland.

Ik kreeg heel veel reacties, tips en ideeën. En nog steeds. Ik realiseerde me weer eens dat dit zo werkt bij plannen die je deelt. Dat ervaar ik al jaren zo.

Wat voor plan je ook hebt (‘groot’ of ‘klein’, alleen voor jezelf of om de hele wereld te verbeteren): de volgende 4 stappen helpen jou en je plan op weg:

  1. Omschrijf het einddoel
    (Wat is je doel? Wat wil je bereiken? Waar ga je naartoe? Het spreekt bij jezelf en anderen het meest tot de verbeelding als je dit zo persoonlijk mogelijk doet. En het minimaal net iets buiten je comfort zone ligt.)
  2. Zet die eerste stap
    (Het kan een heel klein stapje zijn, echt. Het maakt niet uit wat die stap is, als je er maar een zet. Zo neem je het serieus én zet je het in beweging).
  3. Deel het met anderen
    (Op je site, via je nieuwsbrief, via social media, mail je vrienden, vertel het tegen iedereen waar je mee spreekt).
  4. Zet je verlanglijstje online
    (Ieder plan heeft iets nodig. En het kan zomaar zijn dat iemand anders je daarbij kan en wil helpen. Dan is het wel handig als men weet waar jij mee geholpen bent: geld, specifieke spullen, contacten of hulp. Zet het online. Zoals mijn wensenlijstje.)

Door deze stappen heb ik de afgelopen weken veel tips gekregen over mogelijke vrijwilligerswerkplekken in Ierland en elders in Europa, extra geld verdiend door op een rommelmarkt te staan, en via-via gewerkt als oppasser en bij een foodtruck.

Mijn sluimerende idee wordt stap voor stap steeds meer werkelijkheid.

Voor welk plan ga jij deze 4 stappen zetten?

Lees ook mijn e-boek ‘Stappenplan voor de moderne idealist’ eens. Hier kan je het downloaden.

 

 

Page 3 of 26

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén