Tag: avontuur

Vandaag ben ik hier

In mijn hoofd had ik allerlei ideeën over wat ik allemaal wilde benoemen in mijn eerste blogpost hier in 10 maanden. Een opsomming van mijn afgelopen bijna 1 1/2 jaar in Ierland, een blog vol inzichten, antwoorden en al mijn ervaringen. Dat is nogal wat. Dus schoof ik dat al een paar weken steeds voor me uit.

Vandaag, nu, realiseer ik me dat die eerste blog in maanden helemaal niet zo hoeft te zijn. Dat ik aan niemand verplicht ben (niet eens aan mezelf) om daar een allesomvattend schrijven van te maken.

Belangrijker is dát ik schrijf, mezelf deze site en het Nederlands bloggen weer eigen maak. Een soort van rebound-blogpost, om er weer in te komen.
(Met dank aan het kijken van vele romantische comedy’s in mijn leven, dat ik nu denk aan rebound-boyfriends.)

Ik heb ervoor gekozen dat mijn tijd in Ierland, in Dzogchen Beara, over een paar weken eindigt. Dus ik zit nu in een tijd van terug- en vooruitkijken. Het was een bijzondere, geweldige, intensieve, leerzame, leuke en fijne ervaring. Maar ik heb het inmiddels gehad met wonen in de ‘middle of nowhere’. Zonder auto kom je hier niet zo ver. En ik hoef niet eens altijd ver. Maar in mijn eentje, wanneer het mij uitkomt, naar een supermarkt vind ik nu bijvoorbeeld al een hele fijne luxe.

Deze keuze om weg te gaan voelt goed. En heel spannend. Want eerlijk gezegd heb ik geen idee wat ik dan wél wil gaan doen. Waar en hoe ik precies wil wonen. Hoe ik voor mijn inkomen wil zorgen. Hoe mijn leven in te richten.

Zoals altijd heb ik vertrouwen dat deze antwoorden, de richting, tot me komt. Zoals dat tot nu toe altijd gaat. Eerst loslaten, dan openstaan, vol vertrouwen. 

De afgelopen maanden heb ik trouwens wel op mijn Engelse blog gedeeld, leuk als je daar ook een kijkje neemt: happywithoutreason.com

Terugblik op het eerste half jaar loslaten

Een halfjaar geleden ben ik meer dan ooit gaan loslaten. Ik had mijn huur opgezegd, veel spullen weggedaan en ging naar Ierland om daar vrijwilligerswerk te doen tegen kost en inwoning bij verschillende projecten. Ik begon begin augustus bij het boeddhistisch retraite centrum Dzogchen Beara. In ieder geval de eerste maanden wilde ik niet op social media, veel meer offline zijn en ook koos ik ervoor om mijn smartphone niet mee te nemen.

Ik ben ontzettend blij dat ik deze keuze heb gemaakt.

Heb geen seconde spijt gehad van mijn beslissing om veel los te laten en weg te gaan van mijn woonruimte, omgeving, spullen, mensen en gewoontes. Van te voren wist ik niet precies hoe lang ik weg zou blijven. Een half jaar kon sowieso, daarna zou ik (in ieder geval even) naar Nederland moeten gaan in verband met dd reisverzekering en om wat praktische dingen te regelen. Verder had ik niet vastgelegd hoe lang ik op die specifieke plek zou blijven. Of waar ik verder allemaal naartoe zou gaan. Ik gaf mezelf de ruimte en vrijheid om te ervaren wat per moment goed en passend zou voelen.

Uiteindelijk ben ik 5 1/2 maand op dezelfde plek gebleven.

Twee maanden was van tevoren afgesproken en als het aan twee kanten zou bevallen kon het langer worden. Het beviel me heel goed: het mindful schoonmaken, de schitterende natuur, de goede energie, het dagelijks mediteren, de leuke mensen, de lieve katten, het heerlijke vegetarische lunchbuffet, het grotendeels offline zijn (er was weinig mobiele telefoon bereik, geen wifi voor gasten en beperkte internetmogelijkheden voor vrijwilligers), de goede gesprekken en de retraites waar ik grotendeels aan mee mocht doen. Andersom waardeerden zij mijn inzet, opmerkzaamheid, verantwoordelijkheidsgevoel, schoonmaakkwaliteiten (blijk ik daar gewoon best goed in te zijn als ik me er toe zet), heldere communicatie en humor.

Binnen 2 maanden voelde ik duidelijk dat ik er nog langer wilde blijven, op deze bijzondere en leerzame plek. Dat kon. En ergens in oktober waren er verschuivingen en schoof de assistent-manager op naar manager accomodatie. Zij was 2 dagen in de week weg voor haar deeltijd studie en ze vroegen of ik die dagen veel van haar taken wilde overnemen. Dat besloot ik te doen en daarmee maakte ik meteen de keuze om daar tot eind januari te blijven.

Dat was even schakelen, van werken met mijn handen naar meer werken met mijn hoofd.

Tegelijkertijd besloot ik ergens in die tijd ook om mijn smartphone naar me op te laten sturen. Alles samen voelde het ineens veel drukker allemaal. Ik ben erg blij dat ik dat allemaal ervaren heb terwijl ik nog op die serene plek was, in een omgeving met dagelijkse meditatie. Dat maakte het mogelijk om bewuster op te merken wat het met me deed en hoe ik daar mee om wilde gaan.

Mijn schrijversbloed begon ook weer op te borrelen en omdat ik al maanden in het Engels las, praatte en dacht, ben ik toen een Engelstalige blog begonnen: happy without reason. Daarnaast verstuurde ik al vanaf mijn vertrek ongeveer een keer per maand een Nederlandstalige mailupdate (en dat blijf ik doen, aanmelden daarvoor kan via hier.)

Mijn avontuur gaat namelijk verder.

Eind vorige week ben ik terug naar Nederland gegaan (omdat ik wat praktische dingen te regelen had en vanwege de 180 dagen regeling die bij mijn gekozen doorlopende reisverzekering zat) en maandag vertrek ik weer. Terug naar Ierland. Naar een andere plek om vrijwilligerswerk te doen. Op een plek waar ze zich bezighouden met ecotoerisme en waar ze veel in en met de natuur leven. Ik kijk er naar uit om te ervaren hoe dat voor me is. En weer nieuwe dingen te leren. Ik blijf daar in ieder geval een maand. Misschien ook weer langer. Ik heb geen idee hoe het loopt.

Wat ik wel weet, is dat deze manier van loslaten, leven en ontdekken nu goed bij me past.En dan merk ik al doende wanneer het tijd is om iets anders te gaan doen, of meer vastigheid te zoeken, of juist meer los te laten.

Zolang ik goed naar mijn hart en gevoel blijf luisteren en handelen, wordt de volgende stap steeds vanzelf duidelijk.

Meer zien? Bekijk mijn foto’s op Flickr en Instagram.

 

 

 

aftellen

Over een week vertrek ik

Dan pak ik mijn rugzak en ga ik op weg naar het onbekende in Ierland. Ik ben er veel mee bezig, maar kan me er nog niet echt een voorstelling van maken. Weet wel dat ik er veel zin in heb.

De afgelopen weken ben ik vooral bezig geweest met alles rondom mijn spullen.

Toen ik deze keuze ruim 2 maanden geleden maakte, had ik geen idee dat ik daar zoveel tijd mee kwijt zou zijn: kiezen wat te verkopen, wat weg te geven, wat weg te gooien, wat te bewaren en wat mee te nemen. Vervolgens gaat daar nog meer tijd in zitten: spullen online zetten, afhaalafspraken maken met alle mensen die iets komen kopen of ophalen, vervoer regelen voor alles dat naar een opslagplek of naar de Milieustraat gaat.

Zo nu en dan waren er ineens zorgen of ik alles wel kwijt zou raken. Zoals mijn bank en grote tafel, die ik gratis weggaf en begin deze week nog niet kwijt was. Ik kreeg het er benauwd van, want ze passen niet in een vuilniszak en met alle mogelijke ophaaldiensten kon ik pas volgende week een afspraak maken. Te laat, omdat ik aankomend weekend uit mijn huisje verhuis. Gelukkig zijn inmiddels ook deze laatste grote spullen op weg naar een nieuwe eigenaar. Zoals met alles rondom dit avontuur waren deze zorgen voor niks.

Het is lang geleden dat ik ergens in mijn leven zo zeker van ben geweest. 

Eerder had ik wel eens de wens om weg te gaan en los te laten, maar voelden alle onzekerheden als een reden om het toch niet te doen. Nu is het verlangen zó sterk, dat dit voelt als het enige logische dat ik op dit moment kan doen. Ik heb geen idee waar ik allemaal naartoe ga, wanneer ik precies terug ga komen, waar ik ga wonen als ik terugkom. Alles staat open. En dat voelt goed en kloppend. Bevrijdend. De energie stroomt.

Ik kies er voor om grotendeels offline te gaan.

Zo wil ik in ieder geval de eerste maanden niet op social media en zal ik geen blogs posten. Ik neem in plaats van mijn smartphone een gewone mobiel mee. Een tijdje zonder de afleiding van WhatsApp en ‘even een foto plaatsen op Instagram’. Ik heb wel de intentie om een keer per week mijn mail te bekijken. En ongeveer een keer per maand een avontuur-mailing te sturen.

Ik wil weer eens ervaren hoe het is, het leven zonder al die online en sociale afleidingen. Iets ten volle ervaren, in plaats van het verder te delen. Wat vaker voor me uit staren en laten komen wat er komt, in plaats van steeds vooruit te kijken en te regelen.

En ja, ik vind het allemaal ook spannend.

Zo’n avontuur, alleen op pad, dat heb ik nog nooit gedaan. Ik heb ook nog niet zo vaak gevlogen, dus het idee dat ik over een week land en dan mijn weg moet vinden, een paar uur te overbruggen heb voordat mijn bus vertrekt (die ik ook zeker niet wil missen, de volgende rijdt namelijk pas twee dagen later), dat vind ik best spannend. En neem ik de goede spullen mee, heb ik wel goed bedacht wat ik echt nodig heb, heb ik alles wel goed geregeld en waar begin ik allemaal aan? Die gedachten gaan ook door mijn hoofd.

Ik weet diep van binnen ook dat het allemaal goed komt en dat er niks mis kan gaan. En dat ik eenmaal onderweg met de minuut meer ervaren word. Dat het ontspullen en onthaasten me iets gaat brengen wat ik anders niet zo snel zou krijgen. Ik kan er alleen maar een rijker mens van worden, in alle opzichten.

Over een week start mijn loslaat-avontuur en ik heb geen idee wat er allemaal gaat gebeuren, maar ik ben er klaar voor!

mensen die haast hebben

 

we verbergen onze heimelijke

Over loslaten en spullen

Nog niet eerder gelezen over mijn loslaat-avontuur? Lees dan eerst: hoe het met mijn plannen staat.

Over 4 weken ga ik weg. Naar Ierland. Op weg naar mijn eerste vrijwilligersproject. Sinds ik deze keuze heb gemaakt, ongeveer twee maanden geleden, ben ik aan het voorbereiden: spullen aan het loslaten, administratief heel veel aan het regelen, voorbereiden op wat ik straks allemaal in mijn rugzak mee wil en kan nemen.

Het meeste gedoe van dit hele proces vind ik alles wat met mijn spullen te maken heeft.

Mijn woonruimte moet 31 juli leeg zijn en voor al mijn spullen moet er dan een bestemming zijn. Wat verkoop ik nog meer? Wat geef ik verder nog weg aan anderen? Wat kan naar de stort? Wat sla ik op bij mijn zus en moeder? Hoeveel sla ik op? Wat wil ik allemaal bewaren?

Alhoewel ik niet eens zo veel spullen heb (ik heb bijvoorbeeld geen heel huis van mezelf, alleen een grote woonruimte en een gedeelde keuken, wc en badkamer) vind ik het zelf soms wel veel. Het zijn allemaal dingen waar ik iets mee moet. Ze zitten me in de weg, nu ik heb besloten om tijdelijk geen eigen woonplek te hebben.

Ik laat los en ga weg. Ik weet niet voor hoe lang.

Ik weet ook niet waar ik naar terugga als ik terugkom. Terug naar Nijmegen? Terug naar elders in Nederland? Naar een ander land? Hoe ga ik wonen? Wat heb ik daar nodig? Heb ik daar wel dingen nodig? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik nu los wil laten.

Sommige keuzes vind ik makkelijk: bijvoorbeeld de bank en de garderobekast waren toch al aam vervanging toe, dus die doe ik makkelijk weg. De tafel is groot en vind ik veel te veel plek innemen met opslaan, dus die gaat weg. Een mens alleen heeft niet zoveel aan heel veel glazen en borden, dus daar doe ik veel van weg. Dit gaat me allemaal makkelijk af.

Dan komen er een hoop dingen die wellicht handig zijn om te bewaren, maar alleen als ik ze straks weer nodig denk te hebben als ik hier ergens kom te wonen, zoals: eetkamerstoelen, de lampen, al mijn pannen, tafeltjes. Ergens handig als ik ze gewoon bewaar, maar ergens voelt elk ding nu ook als ballast, dus wil ik er vanaf. In deze categorie komt de factor ’vasthouden, want anders krijg ik er mogelijk straks spijt van’ om de hoek kijken. Wat als ik ze allemaal wegdoe? En ik straks een nieuwe woonruimte heb en alles opnieuw moet kopen, krijgen, halen? Ik ben er nog niet uit of ik er blijer van wordt als ik deze loslaat, of als ik ze bewaar.

Iets in mij gelooft in overvloed. En dat ik, waar ik ook ben, altijd alles heb dat ik nodig heb.

Dan heb ik de spullen waar ik aan gehecht ben geraakt in de loop der tijd. Cd’s, cassettebandjes, boeken, mijn planten (eerst was ik niet goed in planten verzorgen en de laatste jaren wel, dus ik ben trots op sommige bloeiende planten). Een gedeelte hiervan doe ik weg (is al weg inmiddels), een gedeelte hiervan bewaar ik. Hoeveel en wat precies, dat  zal ik de komende weken moeten beslissen. Van deze spullen ga ik een aantal in bruikleen aan anderen geven: een fijn idee dat de planten tijdens mijn afwezigheid uit Nederland bij iemand anders bloeien. En een fijn idee dat sommige van de boeken waar ik veel mee heb in die tijd door iemand anders worden gelezen.

Dan heb ik nog twee koffers, vol met herinneringen en mijn ziel en zaligheid: één koffer vol dagboeken (ik ben begonnen met schrijven toen ik 9 was) en één vol foto’s. Door de foto’s kan ik nog eens bladeren en besluiten om er wat van weg te doen: niet van alle gelegenheden hoef ik talloze foto’s te hebben, een paar is ook al fijn. Maar mijn dagboeken… Die bewaar ik allemaal. Of allemaal niet. Voorlopig allemaal wel.

Als ik weleens lees dat mensen hun dagboeken verbrand hebben, slaat de schrik me om de oren.

Dagboeken verbanden! Ik ben die dagboeken. Ik zit in die dagboeken. Mijn hele leven, geschiedenis en herinneringen zitten daarin verwerkt. Voor nu zou het voelen alsof ik stukken van mezelf weg zou doen. Tegelijkertijd weet ik ergens ook dat ik zonder die dagboeken ook prima kan leven. Sterker nog, dat ik zonder al mijn spullen prima kan leven.

Een mens is niet zijn spullen. Ik ben niet mijn spullen.

Dat gevoel heb ik de laatste tijd wel vaak gehad. Mede daarom is ook het verlangen ontstaan om een tijd weg te zijn van mijn omgeving, van mijn dingen. Met alleen mezelf en een rugzak vol wat spullen wil ik weer eens ontdekken hoe dat is. Hoe ik dan ben. Wie ik dan ben. Wie er overblijft zonder al die dingen.

we verbergen onze heimelijke

(Op zoek naar een plaatje voor bij deze tekst, kwam ik bij een van mijn bewaarde zinnen uit. Nu ik nog eens goed kijk zie ik dat ik deze heb gelezen in een boek van Sogyal Rinpoche, die toevallig (?) spiritueel verbonden is aan de eerste plek waar ik naartoe ga.)

 

groen pad

Hoe het met mijn plannen staat

Halverwege mei heb ik de keuze gemaakt om te stoppen met ondernemen. Ik ben in veel dingen van het ondernemen goed, maar op een voor mijzelf gezonde manier in mijn eigen levensonderhoud voorzien als onderneemster is er niet een van. Tijd voor nieuwe plannen.

Een aantal terugkerende verlangens kregen de ruimte om naar boven te komen.

Het voelde ineens als het moment om ze echt werkelijkheid te laten worden. En ik besloot om naar mijn hart te luisteren. En te doen wat ik al heel lang een keer zou willen doen:

  • Eens een tijdje weggaan uit mijn vertrouwde omgeving.
  • Ervaren hoe ik ben met minder bezittingen.
  • Voelen hoe het is om te zijn, los van mijn woonplek, status, inkomen, familie, vrienden, bekenden en verdere ‘vastigheden.’

Ik ben overweldigd door de vele fijne en leuke reacties, online en offline, van zowel bekenden als onbekenden. Met open armen ontvang ik de mooie woorden, tips en gelukswensen. Ontroerd en dankbaar ben ik door de mensen die me een gelddonatie geven (waaronder mensen die ik alleen online ken, hoe bijzonder!). Ze willen me steunen, omdat ze het zo mooi vinden dat ik deze stap zet, mijn hart volg. Hartverwarmend.

Door dit alles, en door nog veel meer toevalligheden en wonderen, word ik iedere dag gesterkt in mijn keuze.

Dit voelt zo goed en kloppend. Ik kan me niet voorstellen dat ik nu iets anders aan het doen zou zijn.

Er komen ook veel vragen. Daardoor realiseer ik me dat er in mijn hoofd zoveel logisch is, dat ik stappen vergeet te vertellen. Hieronder daarom een aantal veelvoorkomende vragen. En mijn antwoorden.

Wat ga je precies doen?
Per augustus heb ik mijn huur opgezegd, doe ik veel spullen weg en vertrek ik naar Ierland om een aantal maanden bij verschillende projecten vrijwilligerswerk tegen kost en inwoning te gaan doen. Bij projecten die aansluiten bij mijn levensvisie. Ik begin in Ierland en vanaf dan en daar ga ik al doende ontdekken hoe deze weg zich gaat vormen.

Waarom vrijwilligerswerk, je kan toch ook gewoon gaan reizen?
Ik vind het meestal interessanter om in een land te zijn en daar iets te doen, in plaats van er alleen doorheen te reizen. En vrijwilligerswerk doe ik al mijn hele leven, tussen en naast betaald werk.

Wat voor projecten?
Ik begin twee (of drie) maanden als vrijwilliger bij Dzogchen Beare, een Boeddhistisch meditatie centrum in the middle of nowhere. Daarna kijk ik wel verder. Er zijn diverse sites waar ze vrijwilligers zoeken (zoals Wooff, HelpX en Workaway) bij projecten in de landbouw, organic farming, hostels, oppassen: er is van alles mogelijk.

Hoe werkt dat bij Dzogchen Beare?
Ik ben een van de mensen die zich bezig gaat houden met het beheren en schoonmaken van het hostelgedeelte en de cottages. Ik werk 5 dagen in de week een aantal uur, verder ben ik vrij. In ruil voor kost en inwoning. Iedere ochtend kan ik meedoen met de ochtendmeditatie, en als het werk het toelaat ook in de middag.

Hoe lang blijf je weg?
Geen idee. Een aantal maanden is het idee. Hoe lang is o.a. afhankelijk van hoe het me bevalt en tot wanneer ik het kan financieren. Alles staat open!

Waar heb je geld voor nodig, je gaat toch alles tegen kost en inwoning doen?
Er zijn een aantal kosten die in Nederland doorlopen, zoals mijn ziektekosten- en andere verzekeringen, bankrekeningen, mobiele telefoonabonnement en kosten van mijn site. Verdere kosten: reisverzekering, de reis naar en van Ierland, reizen tussen de projecten, spullen die ik voor vertrek nog ga kopen (zoals nieuwe wandelschoenen, goede en handige kleren) en overnachtingen in hostels tussen projecten in. En het is fijn om geld te hebben om op vrije dagen iets te ondernemen, wat te eten en te drinken en postzegels te kopen, ben van plan om veel post te versturen, aangezien ik veel offline ben.

Waarom ben je veel offline?
Ik wil heel graag weer eens ervaren hoe dat is: dagen of weken zonder mails, WhatsApp, social media en alles dat online is. Op mijn eerste plek kan het ook niet anders: er is geen wifi, wel een laptop waar vrijwilligers soms op kunnen (ik denk dat max 1 keer per week te gebruiken, voor alleen mijn mail). En er is een klein stukje op het grote terrein waar je bereik met je mobiele telefoon hebt.

Ik blijf wel graag op de hoogte van wat je meemaakt, kan dat?
Dat kan. Mezelf kennende wil ik soms graag delen, dus heb ik een speciale maillijst gemaakt voor tijdens mijn avontuur. Ik denk 1x per maand mijn ervaringen te delen via die lijst. Aanmelden kan hier. Zoals ik het nu zie zal ik verder niet op social media zijn en geen blogs schrijven (in ieder geval niet de eerste twee of drie maanden).

Waarom doe je zoveel spullen weg, je kan het toch ook opslaan?
Klopt, maar dat wil ik niet. Anderen vinden dat ik al weinig spullen heb, zelf vind ik het nog steeds veel. Mijn spullen benauwen me. Daarom doe ik veel weg (verkopen en weggeven). Bijna al mijn meubels, veel boeken, servies enzo. De rest sla ik op bij mijn moeder en bij mijn zus.

Waar ga je eigenlijk wonen als je terugkomt?
Dat weet ik niet. Ik heb er alle vertrouwen in dat er iets komt zodra ik er weer ben. Ik weet nu ook nog niet waar ik terug zal komen. Misschien gewoon Nijmegen, misschien ergens anders.

Vind je het niet eng om zoveel los te laten? 
Integendeel, het voelt ontzettend bevrijdend! Een tijd los van alles, terug naar mezelf. Ik ben benieuwd hoe ik dat ga ervaren. Er zullen misschien ook momenten bij zitten dat ik het minder leuk vind of me afvraag waar ik aan begonnen ben, maar daar leer ik weer van.

Ik ondersteun jou en je hartewens graag, hoe doe ik dat?
Wat super, dankjewel! Je kan je voorstellen dat ik weinig heb aan spullen, aangezien ik het meeste wegdoe. Hulp, specifieke spullen en geld zijn altijd welkom. Meer daarover kan je lezen in mijn wensenlijstje. En mocht je me een donatie via PayPal willen doen, dat gaat via mijn mailadres katjalinders (at) gmail.com
En als je me (iets ter waarde van) €10,- (of meer) geeft, ontvang ik graag je adresgegevens. Dan stuur ik je namelijk vanuit Ierland en handgeschreven kaart vol ervaringen via de post.

Meer vragen, tips en opmerkingen zijn welkom!

Ik sluit af met de quote die in mijn mail-handtekening staat. Bij iedere mail die ik stuur, herinner ik mezelf aan deze wijze woorden die me er aan helpen herinneren altijd dicht bij mezelf te blijven:

“Don’t compromise yourself.
You are all you’ve got.”

Janis Joplin

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén