Tag: leren (Page 1 of 3)

Terugblik op mijn Ierland avontuur

Begin augustus 2016 begon mijn loslaat-avontuur. Ik zou in ieder geval 2 maanden vrijwilligerswerk gaan doen bij Dzogchen Beara in Ierland en daarna nog een paar maanden op andere plekken in Ierland vrijwilligerswerk tegen kost en inwoning gaan doen. Ik had geen idee hoe het allemaal zou gaan lopen. Nu, bijna anderhalf jaar later, ga ik weer verder in Nederland.

Het Boeddhistische retraite centrum op de kliffen in Ierland beviel me goed. Ik voelde me er zo thuis, en ik leerde er zo veel, dat ik daar een half jaar ben gebleven. Daar schreef ik dit blog over.

Mijn avontuur voelde nog niet ten einde, dus ik ging na een vakantie in Nederland terug. Kwam als vrijwilliger bij Crann Og Eco farm terecht, een plek met ecologische toerisme, groentetuinen, dieren en wilgen weven. ‘Op papier’ was dit een plek waar ik wilde zijn en ik mocht ook langer blijven. Maar ik ontdekte dat ik het helemaal niet zo leuk vond om zó dichtbij de natuur te leven. En het was echt afgelegen, zelfs om te liften naar het kleine dorpje moest ik eerst een eind lopen naar een geschikte weg. De mensen die er wonen en werkten waren aardig, maar ik voelde me er toch wat ontheemd en alleen.

Via diverse vrijwilligerssites (voornamelijk Workaway) kwam ik in contact met allerlei andere leuk klinkende plekken in Ierland. Niks leek echter te passen: ze hadden voorlopig niemand nodig, of na wat mailen bleek het toch geen goede match. Inmiddels had ik ook weer contact gelegd met Dzogchen Beara, omdat ik er graag nog een keer even terug zou willen komen in de komende maanden, wanneer kwam ze uit?

Nou.. mijn oude manager ging bijna op vakantie en ze had nog geen nieuwe assistent, dus als ik wilde kon ik haar werk en appartementje overnemen als ze op vakantie was. Dat klonk goed! Na een leerzame maand bij Crann Og Eco farm was ik zo ineens weer bij Dzogchen Beara. Het voelde zo gek en gewoon om er weer te zijn. En binnen een paar dagen voelde ik sterk dat ik voorlopig nog niet weg wilde. Waar anders zou ik willen zijn dan daar?

Van dat moment tot nu is er zoveel gebeurd. Alles bij elkaar was het enorm intensief, maar boven alles ben ik zo dankbaar voor mijn tijd in Dzogchen Beara. Alleen al de kansen en het vertrouwen: begonnen als vrijwilliger, binnen een paar maanden was ik assistent-manager en de laatste maanden zelfs manager Accommodation and Work Exchange.

De vriendelijke mensen (medewerkers, vrijwilligers, gasten, deelnemers), het eten, de lieve katten, de warmte, de openheid, het geweldig uitzicht. De bereidheid van iedereen om te leren, te groeien. Vergaderingen beginnen met een paar minuten mediteren. Een shrine/meditatie ruimte om de hoek. Iedere dag de mogelijkheid om de dag met een begeleide meditatie te beginnen.

Het wonen op de kliffen, in the middle of nowhere. Er gaat dagelijks een bus naar Cork en terug, maar de meeste dagen gaat er ook echt maar eentje. En dan ben je in het dorpje Castletownbere en dan moet je nog een kwartier met de auto. En ook: altijd mensen om je heen, drukke werkplek, veel te doen, werk en vrije tijd dat door elkaar loopt en wat soms geweldig en soms enorm vermoeiend is.

Het is wel zo bijzonder om op een plek te wonen en werken waar zoveel retraites zijn, waar ik gratis of voor weinig aan deel kon nemen. Retraites over meditatie, Loving Kindness, Compassie, Joyful Voice en Facing Loss, Healing Grief.

Verder heb ik het genoegen en de eer gehad om retraites met Boeddhistische leraren als Sogyal Rinpoche, Tsoknyi Rinpoche, Jetsun Khandro Rinpoche, Chagdud Khandro Rinpoche, Ringu Tulku en Dzigar Kontrul Rinpoche bij te wonen. En tijdens de vele meditatieweekenden waren er korte, inspirerende lezingen van diverse boeddhistische leraren.

Het is een plek die mijn hart gestolen heeft en waar ik regelmatig hoop terug te komen.

Waarom ik toch de keuze heb gemaakt om weg te gaan bij een plek waar ik me zo thuis voel? Na ongeveer anderhalf jaar hier voelt het toch wat beperkt. Zonder auto kom je niet ver. Zelfs om boodschappen te doen, of een bus naar ergens te nemen, heb je een lift nodig. En het klinkt wellicht gek, maar ik miste het alleen zijn tussen de mensen. In mijn eentje in een cafe zitten, in de trein, door de stad banjeren.

Toen ik de keuze maakte om veel los te laten en vrijwilligerswerk te gaan in Ierland had ik niet kunnen bedenken dat ik hier terecht zou komen en hier zo lang zou blijven, er zelfs een betaalde baan zou krijgen. En nu is er andersom weer het vertrouwen dat mijn pad loopt zoals het hoort te lopen.

Ik ben er klaar voor alle rust die ik hier heb opgedaan mee deze ‘andere wereld’ mee in te nemen, hopelijk kan ik op deze manier een bijdrage leveren aan een liefdevollere wereld. Want dat is uiteindelijk waarom ik heb losgelaten, en waarom ik de meeste keuzes maak: omdat ik graag verbonden blijf met mezelf, om zo beter verbonden te blijven met anderen.

Meer zien of lezen?
– Ik heb het laatste jaar veel geblogt op mijn Engelse site: happywithoutreason.com
– Bekijk mijn foto’s op Instagram en Flickr.

zonnebloemen

Het hoe en waarom van vrijwilligerswerk

Vrijwilligerswerk heeft altijd een grote rol in mijn leven gespeeld. Door de jaren heen had ik verschillende motieven en redenen: leuke tijdsbesteding, deel uitmaken van een groter geheel, gratis op plekken terecht komen, iets nuttigs doen met mijn tijd, ergens aan bij kunnen dragen.

Er nu zo over nadenkend realiseer ik me ineens nog een groot goed aan vrijwilligerswerk doen: er wordt meer gekeken naar iemand als mens, in plaats van als precies passend in een bedacht hokje. Bij een baan moet je precies die opleiding hebben gedaan, specifieke ervaring hebben opgedaan en aan een gedetailleerd opgestelde profielschets voldoen. Bij vrijwilligerswerk beginnen ze vanuit je tijd en interesse en zo kan je je al doende inzetten en verder ontwikkelen.

Voor mij is dat een manier waarop ik -in het algemeen- beter gedij en tot mijn recht kom

Zowel mijn betaalde als vrijwilligerswerk-lijst is lang. De eerste keer vrijwilligerswerk dat ik me kan herinneren: ik was een jaar of 15 en ging naar Nijmegen om te helpen met iets van de Dierenbescherming. Het voelde goed, me inzetten voor de dieren en  meehelpen aan iets groters dan ik.

Vanaf mijn 18e was ik vrijwilliger in een concertzaal in Den Bosch. Dat heb ik jaren gedaan. Het was leuk om te doen, ik vond de wereld backstage fascinerend, ik heb heel veel bands gezien en de sfeer onderling was gezellig. We ondernamen daarnaast ook veel leuke dingen samen.

Ondertussen was ik gaan studeren, Culturele en Maatschappelijk Vorming, en kwam er van alles voorbij: meehelpen op festivals, dagje figureren.

Tijdens mijn studie was het mijn grootste angst om ooit blind te worden. Om te ervaren hoe anderen dat ervaren ben ik een week als vrijwillige begeleider mee geweest op een jongerenvakantie voor blinden en slechtzienden. Dat was een mooie combinatie: gratis vakantie, meedoen aan bijzondere activiteiten en een hoop gezelligheid. En ondertussen maakte ik al doende ook nog eens die vakantie voor de deelnemers mogelijk.

Na mijn studie ben ik een jaar vrijwilligerswerk gaan doen in Zweden, bij Loesje.

Eenmaal terug begon ‘het echte leven’ en moest er ook geld verdiend worden. Het vrijwilligerswerk in Den Bosch bleef ik doen. Toen kwamen er ook andere projecten en dingen voorbij waarbij ik soms even hielp.

Wanneer heet iets vrijwilligerswerk en wanneer help je iemand?

Dat verschil weet ik niet altijd. Door mijn studie kende ik altijd wel iemand die hulp of een vrijwilliger nodig had: bij festivals, een culturele activiteit of iets anders. Als ik tijd had (en dat had ik vaak, heb nooit de drang naar een 40-urige werkweek gehad) en het me leuk klonk, deed ik mee.

Ik vond het altijd een leuke manier om gratis op leuke plekken te komen, mee te maken hoe dingen georganiseerd werden en ergens bezig te zijn in plaats van er alleen als bezoeker te zijn. Het kwam altijd voort uit een combinatie van graag willen helpen, ergens bij betrokken te zijn, ergens bezig te zijn, en voor weinig tot geen geld toch op veel plekken te kunnen zijn.

Een jaar of tien geleden was er een of andere werkcrisis en kon ik geen baan vinden. Ik kwam toen in een reïntegratie traject. Zij hielp me inzien dat ik veel vrijwilligerswerk heb gedaan omdat er dan minder van me verwacht werd dan in een betaalde baan. De druk was er zo voor mij af. En daardoor deed ik het overal heel goed. Na dat traject heb ik 2 hele leuke banen gehad. En toen maakt ik de keuze om te ondernemen.

Vanaf dat ik ging ondernemen heette alles ineens anders

Onbetaalde klussen, werken op basis van MVO, gewoon helpen met leuke projecten. De scheidslijn werd toen dunner.

Ik vind het gewoon leuk om bezig te zijn, dingen te organiseren, mezelf te ontwikkelen en betrokken te zijn bij zaken die ik interessant en belangrijk vind. Voor mij was het toen de grote balans om ervoor te zorgen dat ik niet alleen onbetaalde dingen deed. Ergens moest ik natuurlijk ook een inkomen verwerven.

Sommige vrijwilligersbanen leiden tot een betaalde baan. Na jaren verschillende vrijwilligersbanen te hebben gedaan bij Doornroosje, ging ik er betaald voor aan de slag: eerst op een festival, later als stagemanager. En mijn vele ervaringen hebben ertoe geleid dat ik ben ingehuurd om vrijwilligerscoördinator te zijn bij de eerste editie van Go Short filmfestival.

De lijst van vrijwilligerswerk is net zo incompleet als deze lijst. Dankzij mijn brede interesse en graag bezig willen zijn. En de scheidslijn tussen vrijwilligerswerk, leuke dingen doen, ondernemen en bezig zijn is bij mij gewoon niet zo helder.

Ik besteed mijn tijd graag aan doen wat goed voelt, de ene keer word ik daarvoor betaald, een andere keer niet

Vanwege mijn liefde voor taal en communiceren ben ik sinds afgelopen herfst ik vrijwilliger in het Taalhuis, in mijn bieb. En vanwege mijn bijzondere en verwarmende ervaringen rondom ziekte en dood ook in een hospice, bij de receptie. Beide geven me ontzettend veel voldoening. Het blijft ook bijzonder om te merken dat je snel een band hebt met de andere vrijwilligers: je zet je tenslotte allemaal belangeloos in voor hetzelfde doel. Dat schept een band, vaak anders dan met de meeste betaalde collega’s.

Deze beide projecten ga ik helaas verlaten, vanwege mijn nieuwe plannen: een paar maanden vrijwilligerswerk doen tegen kost en inwoning bij een paar projecten in Ierland.

Het is me sowieso niet helemaal helder waarom je voor het een betaald krijgt en voor het andere niet

Ik heb vrijwilligerstaken gehad met meer verantwoordelijkheid en waarin ik meer kon bijdragen aan de wereld dan in sommige van mijn banen. Maar blijkbaar is het niet daar van afhankelijk of er geld voor over/beschikbaar is, of niet.

Groen pijl

Ik durf het niet. Maar ik doe het toch.

Het thema ‘angst’ komt vaak terug in gesprekken. Het is een van die dingen waarvan mensen denken dat anderen daar niet mee te maken hebben.

Volgens mij komt dat onder andere omdat je het grootste gedeelte van angst bij anderen niet ziet. Dus lijkt het er niet te zijn. Je ziet bij anderen niet waar zij van wakker liggen, hoe zij van dingen weglopen, welke stappen zij niet zetten, waar ze omheen draaien, waar zij over praten met hun coach of manager, waarover zij zuchten en steunen tegenover vrienden, welke plannen zij maken, wat zij schrijven en weer doorstrepen.

Je ziet het vaak alleen als de stap wél gezet is. De keuze gemaakt. Een knoop doorgehakt. Een hindernis overwonnen.

Iedereen is soms wel ergens bang voor. Echt. Ga daar maar vanuit. Je bent niet de enige. Heus niet.

Zo was ik vorige week in Berlijn bij een dance battle avond. Er waren groepen en solo’s. Voor de solo’s gaven mensen zich ter plekke op om te dansen. De dj koos muziek en daar gingen ze. Je zag de twijfel om zich op te geven, de spanning die zich opbouwde, de passie waarmee ze dansten, de opluchting en energie als ze weer gingen zitten. Ik vond het geweldig om mee te maken.

Sommige waren bang. Maar deden het toch. Hoe zit dat bij jou? Laat je angst je mooie plannen dwarsbomen? Hou je jezelf daarom klein? Zorgt het ervoor dat je je dromen niet uitvoert? Gebruik je het als excuus om iets niet te doen?

Of zie je je angst onder ogen en zeg je tegen jezelf: ik durf het niet. Maar ik doe het toch.

Angst is irrationeel en niet logisch. Geen peil op te trekken. Daar de humor van inzien, geeft je al een hoop lucht. Ergens de humor van inzien zorgt er ook voor dat je milder naar jezelf kan zijn. En dat geeft je weer meer ruimte.

Zelf vind ik het bijvoorbeeld (meestal) niet eng om voor een groep te staan en iets te vertellen. Of om een blog te schrijven en te delen met de wereld. Of om te zeggen hoe ik me voel (tenzij ik tegen een leuke jongen wil zeggen hoe leuk ik hem vind, dan wordt het een stuk spannender). Of om een vraag te stellen als niemand anders dat doet (al is dat een angst die ik eerst wel had).

Ik vind het wel eng om te dansen als ik het gevoel heb dat mensen naar me kijken (terwijl ik echt heel graag dans!). Ik vind het ook eng om in een winkel of koffietentje te vragen of ze al open of bijna dicht zijn. Dat vind ik zelf best een rare angst. Ik dacht er net over na. Volgens mij heeft deze angst te maken met een interne stem in mij die vind dat ik dit soort dingen hoor te weten. Tenzij ik in het buitenland ben. Dan vind ik het niet eng om deze dingen te vragen. Zo werkt angst, helemaal niet logisch.

Ieder mens heeft angsten. Het mooie is dat je er zelf voor kan kiezen of je je daardoor laat tegenhouden. Of niet. Je hebt in je leven al heel veel angsten overwonnen, dat weet ik zeker. Je bent de meeste alleen vergeten, omdat je er nu niet meer bang voor bent. Denk maar eens terug aan jezelf als kleuter. En jezelf nu. Wat kon en durfde je toen allemaal niet? En wat nu wel?

Dit is jouw leven. Als jij wensen, plannen en dromen hebt, dan is het aan jou om sommige angsten onder ogen te zien. En te aan te gaan. Ze te overwinnen. Iets gewoon te doen -ook al vind je het eng- zodat je verder kan. En sommige dingen kan je alleen. En voor andere dingen heb je de hulp van anderen nodig.

Ga ervoor. Sta stil bij de angst die je het meest in de weg zit om iets te doen wat je eigenlijk heel graag wil doen. En kies dan. Kies of voor het voeden van je angst. Of voor het voeden van dat wat je graag wil.

Waar kies jij voor?

5 tips om je eigen werkritme te vinden

Door ervaring weet ik inmiddels dat het voor mij het beste werkt om te doen wat goed voelt. Altijd. Ook in werk. Of misschien wel juist in werk. Dat houdt in dat ik niet ver vooruit plan wanneer ik mails ga beantwoorden, blogs ga schrijven of plannen uit ga voeren. Er is namelijk een goed moment voor alles.  Als ik me daardoor laat leiden, voelt alles fijner om te doen én krijg ik veel meer gedaan. Er zijn mensen die baat hebben bij strikte schema’s en uitgebreide lange termijn plannen. Bij mij werkt het niet zo. Als ik volgens een zelf opgelegd schema probeer te werken, komt er juist niks meer uit mijn handen.

In mijn beginjaren als ondernemer wist ik nog niet precies hoe dit voor mij werkte. Ik had wel door dat strikte dag- en weekplanningen me kriegelig maakten, maar dacht dat ik daaraan moest wennen. Ik zag zoveel andere ondernemers die wél baat hadden bij een vooraf uitgewerkt werkritme. En ik zocht een houvast. Ik kende mezelf niet als iemand die heel veel discipline heeft en als er geen baas is die je vertelt wat je moet doen, moet je het toch ergens vandaan halen.

Inmiddels heb ik veel geleerd over mijzelf en mijn ideale manier van werken. Ze kunnen ook voor jou werken. Hieronder heb ik ze samengevat in 5 tips.

1) Stel jezelf een doel waar je warm voor loopt.
Ik kwam erachter dat ik echt wel discipline heb. Als het doel maar bij me past. Ik geef 5%. Of 100%. Er tussenin lukt me niet. Op school was dat niet altijd handig, maar in mijn verdere leven heeft het me goed geholpen met het trouw blijven aan mezelf. Dus stel jezelf een doel. En dat hoeft geen doel voor over 10 jaar te zijn. Begin met een doel dat je over een maand wil bereiken. Met een doel voor ogen, worden de stappen die je daarvoor kan zetten duidelijk. En wil je ze ook graag zetten, met of zonder strikt schema. Geef jezelf steeds iets om aan te werken. Iets dat je graag doet.

2) Leer jezelf beter kennen.
Om je doel én jouw manier van werken te ontdekken, is het uiteraard nodig dat je jezelf beter leert kennen. En niet alleen oppervlakkig. Ga de diepte in. Wat voelt er goed voor jou? En wat doe en denk je omdat het je zo is aangeleerd? Of omdat je denkt dat het zo hoort? Waar lig je wakker van? Wanneer ben je op je best? Waar mogen ze je altijd voor vragen? Welk tijdstip ben jij op je productiefst? Hoe voel jij eigenlijk bij jezelf wanneer iets goed voelt? Of wanneer je ergens futloos van wordt? Waar krijg jij energie van?

3) Hou lege plekken in je agenda/leven.
Geef jezelf de ruimte om te ontdekken wat jouw ritme is. Met een vol schema en krappe deadlines maak je het jezelf onmogelijk om de dingen te doen wanneer je voelt dat het er een goed moment voor is. Hou lege plekken. En ja: dat kan in het begin best eng zijn. En frustrerend. Want soms komt er dus uren -of zelfs dagen- niks uit je handen. Hou vertrouwen in jezelf. Gun het jezelf om dit serieus te nemen. En ontdek, ervaar en ga op onderzoek uit. Laat komen wat er komt. Luister naar jezelf.

4) Kies voor je eigen weg.
Anderen vinden altijd ergens wat van. En anders vind de criticus in jezelf er wel wat van. “Maar ik ben helemaal niet productief nu.” “Ik hoor iedere minuut van mijn werkdag goed te besteden, anders doe ik het niet goed.” “Ik kan toch niet op een dinsdagochtend een tijdje lezen ter inspiratie omdat dat goed voelt?
Er is niet één beste manier – en tijdstip- om te werken. Echt niet. We zijn allemaal anders. Dus doe jezelf een lol en vind jouw weg. En het mooie is dat je daarmee ook meteen anderen een plezier doet: ten eerste omdat jij beter in je vel zit én veel werk gedaan krijgt. En ten tweede omdat je zo misschien anderen weer inspireert om hun eigen weg te kiezen.

5) Blijf bijstellen en aftasten.
Het kan zijn dat je een ritme voor jezelf hebt gevonden dat bij je past. En het is geweldig als je hebt ontdekt dat maandagmiddag een goed moment is om echt voor je mails te gaan zitten. En woensdagavond een perfect moment is om een blog te schrijven. Het enige gevaar is dat je een schema voor jezelf gaat maken dat op een gegeven moment niet meer werkt. Op een maandagmiddag voel je aan alles in jou dat het een goed moment is om een bepaalde lezing te beluisteren. Maar ja, meestal doe je dan je mail, dus ga je dat doen..
Waar het om gaat met je eigen ritme vinden, is dat je ieder moment -of zoveel mogelijk- voelt wat er op dat moment het beste voor je is. Komt er een duidelijke wens of verlangen naar voren: luister daar naar.

Als jij graag zo leeft en werkt dat het écht bij jou past, dan gaat dat niet vanzelf. Je zal er voor moeten gaan. Uiteindelijk is het heel bevredigend, productief en kloppend. Maar de weg er naartoe kan hobbelig zijn.

Maar wat heb je liever…
De rest van je leven doen wat bij anderen past?
Of een tijdje een hobbelige weg zodat je daarna met meer vertrouwen en energie de dingen doet die je écht wil doen?

Ik ben benieuwd wat jouw ervaringen, ontdekkingen en knelpunten zijn. Laat je het me weten? Dat kan als reactie bij deze blog, of via de mail.

Moeite met kiezen? Neem rust en de antwoorden komen tot je.

Je denkt ergens over na. Bent ten einde raad. Je zoekt naar antwoorden. Ligt ergens wakker van. Hebt moeite met kiezen. Tot je ineens het antwoord hebt en glashelder weet wat je wil doen. Er is geen twijfel meer mogelijk.

Het komt tot je.
Als een donderslag bij heldere hemel.

Zo werkt het in ons brein. Of intuïtie. Of innerlijk weten. Of hoe jij het noemt. We stoppen er al onze vragen, twijfels, kennis, voors en tegens in. Denken er hard over na. Wikken en wegen. En pas als we het even met rust laten, er afstand van nemen, dan pas kan het antwoord komen.

Maar we geven antwoorden steeds minder de kans om tot ons te laten komen. In plaats van ruimte nemen om alles te verwerken, stoppen we ons hoofd juist steeds voller met nieuwe informatie. Mails, nieuwsberichten, alles wat op social media voorbijkomt, filmpjes, foto’s enzovoorts enzovoorts.

Nogal logisch dat veel mensen niet meer weten wat te doen. Wat er goed voor ze voelt. Wat voor keuzes te maken. Welk pad te bewandelen.

Om dat te weten, heb je -op zijn minst soms- namelijk de verbinding met jezelf nodig. En die verbinding met jezelf vind je alleen in rust. Wat niet wil zeggen dat je daarvoor uren mediterend stil hoeft te zitten. Je helpt jezelf al een heel eind door soms even rustiger aan te doen.

Een keer een paar minuten uit het raam staren, in plaats van kijken of je alweer een nieuwe mail hebt. Langzaam lopend naar een afspraak, in plaats van racend op de fiets. Even stilstaan om te kijken naar een mooie wolk, in plaats van kijkend op je mobieltje verder te lopen. Iets eerder naar het station, zodat je daar even kan mijmeren, in plaats van rennen om de trein te halen.

Gun jij het jezelf om soms even stil te staan, zodat je vooruit kan komen?

“Je geest zal de meeste vragen beantwoorden,
als je leert te relaxen en het antwoord af te wachten.”
William S. Burrough

 

Klinkt dit je goed in de oren, maar zit soms rust nemen nog niet zo in je systeem?
Doe dan mee met mijn gratis ‘focus en rust’-week.
Deze start maandag 6 juli.
Inschrijven kan hier.

Over geluk of het zelf vormgeven van je leven

Soms heb je dat ineens.

Je bent gewend om iets op een bepaalde manier te zeggen en ineens sta je er bij stil. En realiseer je je dat het niet klopt. Of niet meer klopt. Het is een oud verhaal, een oude zienswijze, een oude manier.

Ik had zo’n moment tijdens de allerlaatste dag van de Vipassana retraite. Dat was een zondag. Gesprekken gingen over de dag erna, het gewone leven dat maandag weer zou beginnen, mensen die meteen naar hun werk moesten, hoe alles op te pakken na zo’n intense stilte-meditatie-retraite.

Ik hoorde mezelf een paar keer iets zeggen als: ‘Ik heb het geluk dat ik maandag niet meteen aan het werk hoef. Ik heb het geluk dat ik een rustige werkweek voor de boeg heb.’

En ineens realiseerde ik het me. Dit is geen geluk. Dit komt omdat ik dit zelf zo gecreëerd heb.

Ik heb er zelf voor gezorgd dat ik zelfstandig ondernemer ben geworden. En door vallen en opstaan en proberen en ervaringen ben ik erachter gekomen wat voor mij het beste werkt. Wat voor mij een fijne manier van werken en leven is. En weet ik dat ik op bepaalde momenten heel productief ben, als ik er voor zorg dat ik op andere momenten minder doe. Dat ik het nodig heb om dagen zonder afspraken te hebben. Dat het voor mij werkt als ik vaker in het moment kan zijn.

En dus heb ik ervoor gezorgd dat ik in de dagen na de retraite weinig afspraken heb. Dat er weinig af hoeft. Dat ik weinig moet.

Dat is geen geluk. Dat is de manier waarop ik mijn leven heb vormgegeven.

Dat voelde heel krachtig. En fijn.
Wat goed dat ik dit zo gecreëerd heb! Wat wil ik nog veranderen in mijn leven? Wat een mogelijkheden!

Hoe werkt dit voor jou? Wat heb jij vormgegeven, zodat jouw leven je beter past?

Eerdere blogs:
Mijn tweede keer Vipassana
Vorm jij je eigen leven?
Wat wil je dan wel?

Kan een mens zichzelf nog wel horen?

Kan een mens zichzelf nog wel horen?

Dat vraag ik me af, terwijl ik leun op mijn fietsstuur, wachtend tot het verkeerslicht van rood op groen springt. Net voor deze gedachte hoor ik een vogel. Zodra de auto’s gaan rijden, wordt het vogelgeluid zo goed als overstemd.

Daardoor komt de gedachte aan een documentaire over stilte die ik ooit zag ineens naar boven. Hierin werd verteld dat vogels elkaar steeds minder goed konden horen. Hun gefluit werd overstemd door de komst van steeds meer wegen en geluid.

Hangend op mijn fiets realiseer ik me dat mensen zichzelf ook steeds minder goed kunnen ‘horen’. Met alle input, prikkels en afleiding is dat steeds moeilijker. Het is steeds meer een uitdaging om in contact te komen -of te blijven- met dat wat er in jou ontstaat, beweegt, is en leeft.

Ik vind het dan ook niet zo raar dat veel mensen een vaag gevoel van onvrede hebben, ziek worden, overspannen raken of een kort lontje hebben tegenover alles en iedereen die anders is of in de weg zit. Er is een dreunende ondertoon van haast en vluchten en doordenderen. Van meedoen, doorgaan

Tenzij je daar niet voor kiest.

En ja, dat vergt wat moed. Om een pas op de plaats te zetten. Om even stil te staan en bij jezelf te rade te gaan ‘ Wat leeft er in mij? Wat wil gehoord worden?hoe is het nou echt met mij?’.

Moed die voortkomt uit een stemmetje of gevoel in jezelf dat je duidelijk maakt dat je jezelf juist geweld aandoet als je er niet naar luistert. Hoe eng of spannend dat soms ook kan zijn. Maar uiteindelijk voelt het zo goed als het je steeds beter lukt om jezelf te horen en alles wat je (niet) doet op jezelf af te stemmen.

Ervaar jij weleens onvrede, moedeloosheid, boosheid of ontevredenheid? Vraag jezelf dan wat vaker af: ‘hoor ik mezelf wel?’.

Rondom dit thema start ik in april de focusmaand. Voor iedereen die er klaar voor is om voortaan beter naar zichzelf te luisteren. Kijk hier om te kijken of jou dit aanspreekt. Of dit voor jou bedoeld is.

Boeken die indruk maken (2)

Bijzonder vind ik het als boeken op een wonderlijke wijze tot mij komen. Als ik in de bieb ben, tussen de rijen boeken dwaal en er een mijn aandacht vraagt. Geen idee waarom. maar vaak blijken dit boeken te zijn die indruk maken. Of als ik in de trein zit en in een gesprek van anderen ineens een titel of schrijver hoor noemen die opvalt. En soms komt in een gesprek een boek terloops ter sprake, het trekt mijn aandacht en ik ga het leven. Vaak blijkt die titel of dat boek net iets te zijn wat past bij mij, op dat moment.

Goede boeken hebben ook te maken met timing. Soms sluit een boek zo goed aan bij waar ik mee bezig ben, waar ik meer over aan het leren ben of waar ik me zorgen over maak. Alsof het een antwoord is op een vraag.

En soms word ik juist zo gegrepen door een verhaal, dat ik alles waar ik mee bezig ben even helemaal los kan laten en er daardoor even afstand van kan nemen.

Hieronder een aantal boeken die precies op een goed moment in mijn leven kwamen.

Louise Hay – Je kunt je leven helen
Een van de eerste boeken die ik las over de kracht van je eigen gedachten. Ik had altijd nogal een actief hoofd en dacht de hele dag door. Ik vond het een verademing om die denkkracht bewust positiever in te zetten. Realiseer me nu ik dit schrijf, dat dit boek er echt aan heeft bijgedragen dat ik anders ben gaan denken en leven. Zo nu en dan pak ik het boek er nog even bij en lees een stukje, of haal er een gerichte affirmatie uit.

David Wroblewski – Het verhaal van Edgar Sawtelle
Een boek met zo’n indrukwekkend verhaal dat ik er nu soms nog -en heb het iets meer dan vijf jaar geleden gelezen- ineens aan denk. Alsof ik aan een vriend denk die ik echt gekend heb. Het verhaal gaat over Edgar, die vanaf zijn geboorte niet kan praten. Hij groeit goed op, met zijn ouders op een boerderij in Wisconsin. Zijn ouders fokken speciale honden en Edgar kan heel goed met ze overweg. Het leven van dit gezin verandert drastisch zodra de broer van de vader op de boerderij erbij komt wonen. Een spannend, indrukwekkend en hartverscheurend verhaal.

Karen Kingston – Weg met de warboel. Ontdek de kracht van een opgeruimd leven
In dit boek ben ik een week geleden begonnen en ik heb het nog niet helemaal uit, maar ik kan nou al zeggen dat dit boek mijn leven heeft veranderd. In tegenstelling tot vroeger ben ik de laatste jaren opgeruimd. Ik koop weinig spullen en frutsels en doe vaak van alles weg, ik heb een enorme behoefte aan rust en overzicht. Er waren echter heel veel spullen die ik niet zomaar weg kon doen, omdat ik zo aan ze gewend was. Omdat ze herinneringen hadden. Omdat ik ze ‘misschien ooit nog zou gaan gebruiken’. Tot ik vorige week in dit boek begon. En ben gaan loslaten en wegdoen. Drastisch. Het voelt goed, fijn, energiek en kloppend!

Meer boekentips? Kijk ook eens op mijn Pinterest boekenaanraders-board.

Boeken die indruk maken (1)

Vanaf dat ik kon lezen, ging er een wereld voor me open en las ik zo vaak als ik kon. Dat ben ik blijven doen. Boeken zorgen ervoor dat ik de wereld beter begrijp, dat ik vragen blijf stellen, dat er werelden opengaan, dat ik aan het twijfelen wordt gebracht en dat ik mezelf -en de mensen om me heen- steeds beter leer kennen. Het verrijkt me. Ik geniet van een mooie schrijfstijl, leuke woordvondsten en zinnen die iets in me raken.

Alle boeken die ik heb gelezen, hebben er aan bijgedragen dat ik ben wie ik ben. Dat ik doe wat ik doe. Dat mijn leven op z’n kop werd gezet. Of alles juist op z’n plek viel.

Ik ben altijd blij als ik op het spoor kom van boeken die ik graag wil lezen.  En deel ze graag verder met andere nieuwsgierige en onderzoekende mensen. Hieronder een aantal boeken die ik de moeite van het lezen meer dan waard vind. In willekeurige volgorde. Voortaan zal ik vaker bloggen over boeken die indruk op mij maken.

Herman Hesse – Narziss en Guldmund.
Dit is het eerste boek dat ik van hem las (in mijn eind tienerjaren) en sindsdien ben ik fan van hem. Wat een mooie schrijfstijl en thema’s! Dit boek gaat over twee jongens die goede vrienden worden terwijl hun levenspaden uiteindelijk heel anders lopen. Narziss gaat vol devotie het klooster in. Goldmund leert volop van het leven en alle mensen. Het gaat over het leven, keuzes, luisteren naar je hoofd of je hart, jouw eigen pad volgen. Heb het een paar jaar geleden herlezen, was weer de moeite waard.

Richard Bach – Illusies. De avonturen van een onwillige messias.
Dit boek las ik voor het eerst toen ik begin 20 was. Pas dacht ik er ineens weer aan, toen ik in een van mijn oude opschrijfboekjes een zin las die ik daar had gelezen:” Uw enige verplichting in elke levensspanne is trouw aan uzelf te zijn.” Ik heb het herlezen en het heeft zoveel indruk gemaakt. Het verhaal gaat over twee stuntpiloten en vooral over de gesprekken die zij hebben. En de vele lessen die de ‘meester’ meegeeft aan de ‘leerling’. Wonderlijk en indrukwekkend.

Eckhart Tolle – De kracht van het nu.
Dit boek kwam binnen. Het gaf me woorden aan dingen die ik tot dan toe alleen voelde. Heel bijzonder. En sommige dingen begreep ik (toen nog) niet (heb het gelezen in 2010). Zo nu en dan herlees ik er stukjes uit.

Neale Donald Walsch – Een ongewoon gesprek met God.
Dit boek was een feest der herkenning. Het leek alsof alle boeken die ik ooit heb gelezen ineens samenvielen. Ik vond het een mooie en heldere visie op God (welke beeld je er ook bij hebt), geloven, religie, de mens: het hele leven eigenlijk. Bij vlagen ook erg grappig en ontnuchterend. Het heeft mijn kijk op de wereld veranderd.

Meer boekentips? Kijk ook eens op mijn Pinterest boekenaanraders-board.

Waarom het beter is voor iedereen als jij aangeeft waar je grens ligt

Misschien ken je een of meerdere van deze situaties wel.

Je bent het ergens niet mee eens. Je hebt ergens ja tegen gezegd, maar steeds als je er mee bezig bent, word je misselijk.  Je voelt dat je iemand een grens van jou laat overgaan. Je hebt er je vraagtekens bij of wat je zegt wel goed wordt begrepen. Je vraagt je af of jij de ander wel goed begrijpt. Je merkt dat ergens je haren van overeind gaan staan. Je bent met iemand aan het samenwerken en steeds als er een mail komt van die ander, reageer je meteen gepikeerd. Je hebt afgesproken om iemand ergens mee te helpen, maar steeds als die ander een datum wil prikken, voel je je gestresst.

Op de een of andere manier zeg je hier echter niks over tegen die ander.

Je slikt het in. Je wuift het weg. Je bestempelt het als ‘niet belangrijk’. Je zegt tegen jezelf dat dit gewoon een slecht moment was, maar dat het de volgende keer vast anders gaat. Je herinnert jezelf eraan dat je nu eenmaal iets beloofd hebt en dat je je daaraan houdt. Je bent dankbaar voor de hulp die jij van de ander krijgt, dus wie ben jij om er een opmerking over te plaatsen. Je denkt aan alle mogelijke gevolgen die het kan opleveren als jij er iets van zegt, dus hou je je in. Je negeert wat je diep van binnen voelt en weet.

En dat lijkt goed te gaan. Tot het moment dat het je echt teveel wordt. En je jezelf niet meer kan inhouden.

En je stampvoetend een vergadering uitloopt. Je die ander uitfoetert aan de telefoon. Je een hele boze mail terugstuurt. Je alles wat je al die tijd had opgekropt die ander ineens voor de voeten gooit. Je er helemaal klaar mee bent en niks anders kan dan thuis op de bank zitten. Je alle oplossingen van de ander meteen verwerpt, omdat je helemaal geen oplossing meer wilt. Je er niet meer tegen kan en je terugtrek en helemaal niks aan de ander laat horen. Je op alles en iedereen boos of overprikkelt reageert.

En die ander? Die begrijpt er niks van.

Je bent namelijk eerder een paar belangrijke dingen vergeten. Zo ben je vergeten om aan jezelf toe te geven dat je al voelde dat je ergens over je grens aan het heengaan was. En door die stap te vergeten, was er ook geen plek voor de volgende stap: er iets over zeggen tegen die ander.

Want nu, nu je al ver over je grens heen bent, hebben zowel jij als die ander een probleem. Want jij hebt nu niet meer de puf, zin, aandacht of energie om iets te doen. En de ander wordt daar pas mee geconfronteerd als het te laat is. En zo wordt die ander de mogelijkheid ontnomen om er eerder over mee te denken, of op te anticiperen. Om haar of zijn mening te geven. Vragen te stellen. Om te helpen.

Dus doe jezelf en daarmee anderen een plezier en geef op tijd aan waar jouw grens ligt. En doe dat dus niet pas als je er iemand al kilometers overheen hebt laten gaan (want ja, nog zo’n ding: je kan een ander er niet van beschuldigen dat diegene jouw grens over gaat, het is aan jou om jouw grens aan te geven en te respecteren).

Dat hoeft niet perfect en meteen met een oplossing. Als je maar iets aanstipt.

‘Ik weet niet zo goed waarom, maar ik merk dat het niet goed voelt’. 
‘Sorry als ik hiermee alles overhoop haal, maar ik merk dat ik nu niet de energie heb om hier nog mee bezig te gaan.’
‘Ik weet dat we samen iets hebben afgesproken, maar het werkt heel anders dan ik had verwacht.’
‘Het werkt niet zoals gedacht en ik weet niet hoe het anders kan, dat laat ik eerst even bezinken.’
‘Misschien dat het morgen al anders voelt, maar voor vandaag houdt het op.’

Zorg dat die ander je boodschap ook écht gehoord heeft. En doorheeft dat je dit serieus bedoelt.

En zorg er vooral eerst voor dat jij jezelf echt hoort. En jij jezelf hierin serieus neemt.

Page 1 of 3

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén