Tag: leven (Page 1 of 3)

Zo nu en dan denk ik aan de dood

Niet dat ik er bewust voor ga zitten. Het komt gewoon voorbij en dan blijf ik er even bij stilstaan. Ik vind de dood een boeiend onderwerp. Omdat het zo bij het leven hoort.

Van de ene kant is het simpel: ieder levend wezen dat ooit is geboren, gaat daarbij automatisch ooit dood. Van de andere kant is het ingewikkeld: want hoe ziet de dood er eigenlijk uit en wat kunnen we er nou echt van verwachten?

In mijn vroege jeugd vond ik een keer een dode vogel. Nog helemaal intact, alleen zat er geen leven meer in. Het was stijf en hard. Dat fascineerde me. In een servetje in mijn jaszak nam ik de vogel mee naar huis. Ik stopte het in een doosje. En soms haalde ik het eruit en legde ik het op de vensterbank met mijn raam open. Geen idee waarom ik dat deed. Misschien dat ik op die jonge leeftijd al iets probeerde te begrijpen van de dood. En daarmee het leven. Na een paar dagen vond mijn moeder het doosje, schrok zich te pletter en haalde alles weg.

Toen ik studeerde vertelde iemand die ik kende van de middelbare school me dat iemand van die school ziek was geworden. Dat was een hele tijd geleden en ik hoorde het toen pas. Dit was voor het internet en mobieltjes-tijdperk. Met die persoon ging het inmiddels weer prima, maar ik bedacht me ineens dat iemand ook dood kan zijn zonder dat je dat weet. In je eigen hoofd leeft die ander dus nog gewoon. Ergens in die periode ging ik er eens goed voor zitten. Bedacht hoe het zou zijn als ik nu ineens dood zou gaan, wie dat allemaal moest weten, wat voor muziek ik op mijn begrafenis wilde hebben, wat voor bloemen. Dat was enorm intens, om me dat allemaal voor te stellen. Het voelde ook goed. Bevrijdend. Pas jaren later realiseerde ik me dat ik veel meer in het leven ben gaan staan door stil te staan bij het feit dat ook ik ooit dood ga.

Van toen tot nu ben ik er vaak mee bezig. Soms volop. Soms zijdelings. Heb boeken gelezen over dingen als doodgaan, bijna-dood ervaringen, engelen, levensenergie, zielen, hospice zorg, palliatieve zorg, Boeddhisme. Fictie en non-fictie. Ben vrijwilliger geweest in een hospice.

Een vriend van mij overleed ineens toen ik 27 was. Echt uit het niets. Dat heeft heel veel indruk gemaakt. Ik denk weleens dat zijn dood er zeker aan heeft bijdragen dat ik zoveel mogelijk mijn hart wil volgen in dit leven.

Bijna vier jaar geleden overleed mijn vader, zeven maanden nadat we hadden gehoord dat hij ongeneeslijk ziek was. Ik vind nog steeds dat hij minstens 150 had moeten worden, maar ik kan ook niet ontkennen hoe mooi en intens die laatste maanden waren. Met de dood in het vooruitzicht kunnen er bijzondere dingen gebeuren, als je daarvoor openstaat. Dat stond hij. Dat stonden wij. Lees ook de Ode aan mijn vader.

Een jaar later overleed mijn liefste tante. Voor haar schreef ik Ode aan mijn tante. Het cliche is gewoon waar: zodra je weet dat iemands einde in zicht is, wordt de tijd samen kostbaarder. Omdat je je beseft dat het eindig is. Op een dag wist zij dat het einde nabij was en ik had het grote geluk om haar even alleen te treffen, tussen al het bezoek door dat zij die dag kreeg. Net voordat ik naar huis ging, bedankte zij me voor alle momenten die we samen in ons leven gedeeld hadden. Zij wist en accepteerde dat het leven voor haar bijna ophield. En daardoor kon zij dit alles zo zeggen. Ik vind het nog steeds zo bijzonder, ontroerend en krachtig.

Afgelopen zomer is een vriendin van me overleden. Verkeersongeluk. Ik woonde toen in Ierland en weet nog dat ik verbaasd werd toen een anderen vriendin me belde. Al toen ze haar naam zei, realiseerde ik me dat er iets was gebeurd. Als iemand overlijdt terwijl je daar even niet woont, voelt dat extra vervreemdend.

Eind vorig jaar heb ik deelgenomen aan een retraite ‘ Facing Loss, Healing Grief’, in Dzogchen Beara in Ierland. Alle deelnemers hadden een naaste verloren. Familie en geliefden waren ziek geweest, door toedoen van anderen omgekomen, slachtoffer van geweld of stilletjes heengegaan. Het verdriet en de pijn van sommigen leek te groot om ooit overheen te komen. En toch.. door al het samen delen, de verschillende oefeningen en meditaties en het hele weekend zo openlijk over de dood te praten, kwam er bij iedereen wat ruimte. Magisch en bijzonder om bij te zijn. Hoopvol ook.

De dood is nu eenmaal onderdeel van leven. En hoe meer mensen dat idee omarmen, hoe meer ruimte er is om liefdevoller en bewuster in het leven te staan.

“Whether we consider ourselves to atheists, Jews, Christians, Muslims, Hindus, or Buddhists, whether we believe in rebirth or not, what is most important is that we develop a “good heart”, by taming our selfish aspects and training ourselves constantly to express compassion, love and forgiveness to others.
Developing such a good heart throughout life enables us to heal our relationships with others, bring peace into this troubled world, and meet death without fear.”
Christine Longaker – Facing death and finding hope

Boekentips:
Dit zijn allemaal boeken die voor mij in dit rijtje passen. Op volgorde van wanneer ik ze gelezen heb. Kijk eens welke namen en titels jou aanspreken. Zelf lees ik overigens veel in het Engels, maar de meeste boeken zijn ook in het Nederlands te lezen.

  • Alice Sebold – The lovely Bones
  • Kevin Brockmeier – The brief history of the dead
  • Gabrielle Zevin – Ergens
  • Eckhart Tolle – De kracht van het nu
  • Neale Donald Walsch – Een ongewoon gesprek met God
  • Marie-Claire van der Bruggen – Het sprookje van de dood
  • Marianne Williamson  – Terugkeer naar liefde
  • Hermann Hesse – Siddharta
  • Mitch Albom – Mijn dinsdagen met Morrie
  • Sogyal Rinpoche – Het Tibetaanse boek van leven en sterven
  • Lorna Byrne – Engelen in mijn haar
  • Barbara Stok – Over de levensgenieter die haar angst voor de dood wil verdrijven (stripboek)
  • Dr. Jill Bolte Taylor – Onverwacht inzicht
  • Mike Dooley – The top ten things dead people want to tell you
  • Pim van Lommel – Eindeloos bewustzijn
  • Elisabeth Kübler-Ross – Dood. Het laatste stadium van innerlijke groei
  • Caroline Myss – Anatomie van de ziel
  • Jasper Enklaar – Terminus. Dr. Ben Zylicz en de kunst van het sterven
  • Howard Storm – My descent into death
  • Christine Longaker – Facing death and finding hope

 

Ook in de pauzestand is het leven hier en nu

Niet wachten tot het leven weer ‘echt’ begint, maar er zijn, in het hier en nu. Steeds opnieuw. Dat is mijn grootste uitdaging van het moment.

Het is precies drie maanden geleden dat ik vanaf Ierland terug kwam in Nederland en het voelt alsof ‘het’ nog niet echt begonnen is allemaal. Eind januari vond ik een baan, maar deze begint pas in april. Ik verhuis iedere paar dagen of weken naar een nieuw oppashuis.

Het voelt soms alsof mijn leven in de pauzestand staat.

Mijn gedachten en aandacht waren de eerste weken in het verleden en vervolgens  zijn ze vooral in de toekomst gericht. Steeds vinden van nieuwe oppashuizen. Om de paar dagen of weken verhuizen. Bedenken hoe en wanneer mijn spullen te verplaatsen. Dingen die geregeld moeten worden.

Na mijn loslaat-avontuur heb ik zoveel zin om me te aarden, maar door alles mis ik nu nog vaste grond onder mijn voeten. Tegelijkertijd weet ik ook dat die vaste grond iets in mezelf is. Dat het hebben van die eigen woonplek en baan straks er niet automatisch voor zorgen dat ik me dan geaard voel. Want hoe mijn leven ook is, ik kan er ieder moment voor kiezen in het hier en nu te zijn.

Want het leven is iedere dag. Ieder moment. Iedere seconde.

Ongeacht of ik bezig ben, een doel heb, ergens woon, onderweg ben, wacht op iets, me gelukkig voel, ontevreden ben, alles in de hand heb, er niks van snap, stil sta, vooruit wil, al mijn verlangens zijn vervuld of ik nog vele wensen heb.

En door hoe mijn leven de komende tijd is, geeft het me volop de gelegenheid om me hier steeds opnieuw bewust van te worden. En te zijn. Steeds weer te zijn. Zonder verwachtingen.

Wat mij heeft geïnspireerd om te doen wat ik doe

Sinds mijn Ierland-loslaat-avontuur is begonnen, en ik de eerste maanden amper online was, stuur ik ongeveer eens per maand een persoonlijke mail met mijn ervaringen. Mijn laatste mail kreeg zoveel enthousiaste reacties dat ik delen eruit hieronder deel. Meld je hier aan als je mijn mails ook in je mailbox wilt ontvangen.

Veel mensen vragen me vaak hoe ik tot de plannen kom die ik heb. Hoe ik keuzes maak. Hoe ik soms ineens zo helder weet wat ik (niet) ga doen.

Zolang als ik me kan herinneren vind ik het belangrijk om naar mijn hart te luisteren. Dat is soms best lastig, maar ik streef er wel altijd naar. Er naar luisteren is een ding om jezelf aan te leren, er naar handelen is een volgende stap. En dat gaat met vallen en opstaan. Oefenen, proberen, leren, ontdekken. En stapje voor stapje gaat het dan steeds makkelijker. Vele mensen, boeken, cursussen en sites hebben mij geïnspireerd op mijn pad. In deze mail zal ik er een aantal delen.

bij being yourself

Bij deze, compleet onvolledig en in enorm willekeurige volgorde, een lijst vol dingen die mij geïnspireerd hebben in mijn leven:

Enkele boeken:

  • Alles van Herman Hesse
  • Je kunt je leven helen – Louise Hay
  • De kracht van het nu – Eckhart Tolle
  • Het oneindige verhaal + Momo – Michael Ende
  • Een cursus in wonderen
  • Terugkeer naar liefde – Marianne Williamson
  • Het geheim van genialiteit- Tijn Touber
  • Dazzled by daylight – Peter Cornish
  • Anatomie van de ziel – Caroline Myss
  • Boeken van Neale Donald Walsch
  • Boeken van Esther & Jerry / Abraham Hicks
  • Bekijk meer aanraders in mijn Pinterest lijst

Verdere mensen en sites:

Ook heb ik mezelf beter leren kennen door onder meer de module filosofie tijdens mijn studie, mijn 3ejaars stage bij Loesje, de energetische behandelingen die ik ooit heb gehad, de zweethutceremonies die ik heb bijgewoond, het reïntegratietraject van Erica Brinkman, theater(sport)-cursussen, Durftevragen, Vipassana, de NLP-trainingen die ik heb gevolgd en vele interessante gesprekken met mensen.

Uiteindelijk gaat het er volgens mij om in hoeverre je bereid bent om naar jezelf te luisteren en jezelf echt te zien. Volgens mij wordt de aarde namelijk een nog fijnere en leukere plek als mensen de tijd nemen om naar hun hart te luisteren, hun interesses en talenten serieus nemen en dat doen wat goed voelt. Met zorg voor zichzelf, anderen en de wereld. Met minimaal een vleugje humor, zelfkennis, openheid en bereidheid tot leren.

En daarom ga ik nu verder met mijn loslaatavontuur, op weg naar de volgende plek in Ierland om vrijwilligerswerk te doen. Omdat ik voel en weet dat deze manier van leven me op dit moment laat leren wat ik nodig heb.

En heb je mijn Engelstalige blog al bekeken? Happy without reason.

Groen pijl

Een sluimerend plan wordt werkelijkheid

Zoals zoveel mensen heb ik een aantal terugkerende sluimerende plannen en verlangens die zo nu en dan naar boven komen. Tijdens allerlei workshops, wegdroomgesprekken over ‘wat te doen als je ineens miljonair bent’ en het bekijken, lezen of luisteren naar verhalen van mensen die hun hart volgen. Je hebt het er over, denkt er over na en handelt er niet naar. Het is iets voor later. Voor als de omstandigheden het toelaten.

Mijn terugkerende verlangens zijn de volgende: eens een tijdje weggaan uit mijn vertrouwde omgeving. Ervaren hoe ik ben met minder bezittingen. Voelen hoe het is om volledig mij te zijn, los van mijn woonplek, status, inkomen, familie, vrienden, bekenden en verdere ‘vastigheden.’

En de tijd is ineens gekomen om ernaar te handelen

Door het besluit te stoppen met mijn onderneming (zie mijn vorige blog hierover) kwam er ruimte. Ruimte waarvan ik zelf nog niet wist hoe deze opgevuld zou worden. Ik dacht met een baan. Was bezig met vacatures en sollicitatiebrieven schrijven. Heel veel mensen vroegen hoe ze me konden helpen. Lief en behulpzaam. Tot mijn eigen verbazing voelde dit in plaats van fijn juist steeds benauwder. Een klein en zacht stemmetje in mij zei: ‘ik wil geen baan. Ik wil weg’. Dat negeerde ik en wuifde ik weg, want wat moest ik daar nou weer mee. Eng gedoe.

Het moment dat ik het ineens hardop zei tegen iemand veranderde echter alles

Ik voelde namelijk aan alles in mij dat dit klopte. Dat dit is wat ik nu wil. Dat dit het goede moment is. Er staat zo weinig vast in mijn leven nu. Nu heb ik de ruimte. Nogal geschrokken ging ik na dat gesprek mijn dag in. Mijn hoofd tolde.

Kan ik dit doen? Wil ik deze keuze maken? Maar wat voor gevolgen heeft het allemaal? Krijg ik dit wel geregeld, qua geld en spullen en weet ik wat meer?

De dagen erna ben ik gaan denken, voelen en uitzoeken. Heb gesprekken gehad met een paar goede vrienden. Heb praktische zaken uitgezocht. En na een paar dagen werd het me duidelijk.

De keuze was al gemaakt, ik had alleen nog wat tijd nodig om dat in te zien

Wat ik ga doen: ik zeg mijn huur op, doe veel spullen weg (de rest sla ik op bij familie) en ga een aantal maanden vrijwilligerswerk doen op mooie en fijne plekken buiten Nederland. Ik start in Ierland en verder kijk ik hoe het gaat lopen. En dit alles per a.s. augustus.

Een periode van loslaten is begonnen. Mijn onderkomen, mijn huisgenoten. Veel spullen. En het in ieder geval tijdelijk loslaten van mijn nieuwe woonplannen en mijn fijne vrijwilligerswerk in het hospice. Het kan zijn dat ik die laatste twee weer oppak zodra ik terug ben. Ik weet het echter niet zeker. Ik heb geen idee wanneer ik precies terugkom, wat ik wil doen en hoe en waar ik dan wil leven.

Onderstaande quote van Janis Joplin staat al tijden als handtekening in mijn mails. Ben best trots op mezelf dat ik er zo vaak mogelijk naar probeer te leven:

“Don’t compromise yourself. You are all you got.”

Ik ben benieuwd wat het me allemaal gaat brengen en zal tot die tijd regelmatig bloggen en eenmaal onderweg vast ook soms!

 

bloesem

Waarom een schuldige aanwijzen niet altijd de oplossing is

Er knaagt soms iets bij mij als ik wat van het nieuws meekrijg. Het heeft te maken met schuld en hoe ver mensen er in willen gaan om ergens een schuldige voor te zoeken. Mensen wijzen driftig naar elkaar en kunnen er helemaal door opgeslokt worden.

Bijvoorbeeld bij een auto-ongeluk, een overlijden in een ziekenhuis, een natuurramp, iemand die anderen iets naars aandoet. Mensen zijn boos, verdrietig, geraakt of geschokt (of allemaal) en willen een schuldige aanwijzen.

Wie heeft dit gedaan?
Wie is er verantwoordelijk?
Wie had dit kunnen voorkomen?
Wie heeft dit laten gebeuren?

Ze willen dit volgens mij om iets beter te kunnen verwerken, om het te begrijpen, om te kijken of het een volgende keer voorkomen kan worden, om zich af te reageren of om niet bezig te gaan met het verdriet dat of de angst die er achter zit.

Maar weet je wat het is: niet alles valt te voorkomen

Dingen gebeuren. Omdat er iemand niet oplet. Omdat de natuur krachtig is. Omdat iemand iets in zijn/haar hoofd heeft en niemand hen/haar daar vanaf kan brengen. En soms is er gewoon sprake van domme pech of een ongelukkige samenloop van omstandigheden.

En zelfs als er een schuldige wordt aangewezen: wat heb je er écht aan je volledig op zijn of haar straffen te richten? Hoe helpt dat je werkelijk in je eigen leven? Wat lost het op?

Daarmee wil ik niet suggereren dat je als mens álles over je heen hoeft te laten komen of dat er nooit iemand ergens verantwoordelijk voor moet worden gesteld. Het lijkt mij alleen wel gezonder, liefdevoller en fijner als de schuldvraag vaker wordt gelaten voor wat ie is en mensen in plaats daarvan hun aandacht richten op het verwerken van wat er gebeurd is en ontdekken hoe ze door het gebeurde hun leven verder willen inrichten.

Alles wat je aandacht geeft, groeit en door je steeds op de (mogelijke) schuldige te richten, gaat daar alle energie naartoe. Is dat écht wat mensen willen? Of zouden ze zich liever willen richten op de dingen waar ze blij van worden en waar ze wel plezier, liefde en verbondenheid uit halen?

“Moeilijkheden bieden je een keuze: we kunnen óf weggevaagd worden door onze verwondingen, óf ze benutten om onze ziel te doen groeien.”
Joan Borysenko (uit ‘Handboek van de ziel’)

 

wolken

Hoe optimisme het hele leven volledig omvat

Gisteren vertelde iemand die ik niet zo vaak zie, dat hij mijn optimistische berichten op Twitter zo fijn vindt. Dat hoor ik wel vaker als reactie op mijn mails, social media-berichten en mailings. Het klopt dat ik vaak een positieve kijk heb en ik ben er blij mee dat ik dit verder de wereld in kan brengen. Daarnaast ervaar ik echter ook veel onrust en momenten van twijfel. Dat deel ik minder. Niet omdat ik dat niet wil, het komt meer omdat ik dan weinig behoefte heb om online te zijn.

Ik vroeg me hardop af: geef ik zo niet een vertekend beeld?

Ik vind het een verschraling van onze wereld dat de nadruk steeds meer lijkt te liggen op perfectie, het ultieme geluk en de maakbaarheid van het bestaan en ik zou het niet fijn vinden als ik dit onbedoeld mee in stand hou.

Ja, ik ben een optimist. Dat wil niet zeggen dat altijd álles perfect en geweldig is. Het houdt in dat ik overal wel iets goeds uit kan halen. Niet altijd meteen, soms heeft het tijd nodig. Maar ik zie weinig dingen puur en alleen als positief of negatief.

Onrust, verdriet, wanhoop, angst, twijfels, boosheid: dat hoort er ook allemaal bij in het leven.

Ik wéét echter dat het allemaal van voorbijgaande aard is. Alles. Gevoelens komen en gaan. Situaties komen en gaan. Alles biedt steeds nieuwe kansen. Volgens mij heb ik mezelf aangeleerd om de zogenoemde ‘negatieve’ gevoelens minder online te delen omdat ik merkte dat anderen daar sterk op reageerden. En dat zij er in bleven hangen: “Gaat het wel goed met je, je schreef pas zoiets treurigs.”

Jeetje, dat schreef ik twee weken geleden, inmiddels heb ik me ook alweer blij, opgewekt, gefrustreerd, verbaasd, wanhopig en energiek gevoeld.

Voor nu kom ik tot de volgende conclusie: optimisme houdt niet in dat alles altijd goed en perfect gaat (en waneer is iets eigenlijk goed? Of perfect? Dat kan ook per persoon, situatie en moment verschillen.). Het houdt in dat je weet dat het leven hoe dan ook de moeite waard is. Dat blijdschap en treurigheid bij elkaar horen. Net zoals rust en onrust. Energie en futloosheid. Levenslust en wanhoop. Vrolijkheid en droefheid.

Optimisme zie ik als een keuze om het leven volledig te omarmen.

Groen pijl

Ik durf het niet. Maar ik doe het toch.

Het thema ‘angst’ komt vaak terug in gesprekken. Het is een van die dingen waarvan mensen denken dat anderen daar niet mee te maken hebben.

Volgens mij komt dat onder andere omdat je het grootste gedeelte van angst bij anderen niet ziet. Dus lijkt het er niet te zijn. Je ziet bij anderen niet waar zij van wakker liggen, hoe zij van dingen weglopen, welke stappen zij niet zetten, waar ze omheen draaien, waar zij over praten met hun coach of manager, waarover zij zuchten en steunen tegenover vrienden, welke plannen zij maken, wat zij schrijven en weer doorstrepen.

Je ziet het vaak alleen als de stap wél gezet is. De keuze gemaakt. Een knoop doorgehakt. Een hindernis overwonnen.

Iedereen is soms wel ergens bang voor. Echt. Ga daar maar vanuit. Je bent niet de enige. Heus niet.

Zo was ik vorige week in Berlijn bij een dance battle avond. Er waren groepen en solo’s. Voor de solo’s gaven mensen zich ter plekke op om te dansen. De dj koos muziek en daar gingen ze. Je zag de twijfel om zich op te geven, de spanning die zich opbouwde, de passie waarmee ze dansten, de opluchting en energie als ze weer gingen zitten. Ik vond het geweldig om mee te maken.

Sommige waren bang. Maar deden het toch. Hoe zit dat bij jou? Laat je angst je mooie plannen dwarsbomen? Hou je jezelf daarom klein? Zorgt het ervoor dat je je dromen niet uitvoert? Gebruik je het als excuus om iets niet te doen?

Of zie je je angst onder ogen en zeg je tegen jezelf: ik durf het niet. Maar ik doe het toch.

Angst is irrationeel en niet logisch. Geen peil op te trekken. Daar de humor van inzien, geeft je al een hoop lucht. Ergens de humor van inzien zorgt er ook voor dat je milder naar jezelf kan zijn. En dat geeft je weer meer ruimte.

Zelf vind ik het bijvoorbeeld (meestal) niet eng om voor een groep te staan en iets te vertellen. Of om een blog te schrijven en te delen met de wereld. Of om te zeggen hoe ik me voel (tenzij ik tegen een leuke jongen wil zeggen hoe leuk ik hem vind, dan wordt het een stuk spannender). Of om een vraag te stellen als niemand anders dat doet (al is dat een angst die ik eerst wel had).

Ik vind het wel eng om te dansen als ik het gevoel heb dat mensen naar me kijken (terwijl ik echt heel graag dans!). Ik vind het ook eng om in een winkel of koffietentje te vragen of ze al open of bijna dicht zijn. Dat vind ik zelf best een rare angst. Ik dacht er net over na. Volgens mij heeft deze angst te maken met een interne stem in mij die vind dat ik dit soort dingen hoor te weten. Tenzij ik in het buitenland ben. Dan vind ik het niet eng om deze dingen te vragen. Zo werkt angst, helemaal niet logisch.

Ieder mens heeft angsten. Het mooie is dat je er zelf voor kan kiezen of je je daardoor laat tegenhouden. Of niet. Je hebt in je leven al heel veel angsten overwonnen, dat weet ik zeker. Je bent de meeste alleen vergeten, omdat je er nu niet meer bang voor bent. Denk maar eens terug aan jezelf als kleuter. En jezelf nu. Wat kon en durfde je toen allemaal niet? En wat nu wel?

Dit is jouw leven. Als jij wensen, plannen en dromen hebt, dan is het aan jou om sommige angsten onder ogen te zien. En te aan te gaan. Ze te overwinnen. Iets gewoon te doen -ook al vind je het eng- zodat je verder kan. En sommige dingen kan je alleen. En voor andere dingen heb je de hulp van anderen nodig.

Ga ervoor. Sta stil bij de angst die je het meest in de weg zit om iets te doen wat je eigenlijk heel graag wil doen. En kies dan. Kies of voor het voeden van je angst. Of voor het voeden van dat wat je graag wil.

Waar kies jij voor?

Mijn ervaringen van ‘Playing the Matrix’ workshop van Mike Dooley

You attention, please… Your attention please..
This.. is the Universe

Today i’ll be recording you every thought and emotion, no matter how ‘good’ or ‘bad’, no matter how generous or stingy, and no matter how helpful or hurtful they may be. And everything I record… will be played back for you, as soon as possible, as some type of physical manifestation in time and space.

Thank you, that is all –
The Universe

Afgelopen zaterdag was ik bij de ‘Playing the Matrix’ workshop van Mike Dooley. Een workshop van 6 uur. Waar ik me geen seconde heb verveeld. Alleen al dat vind ik bijzonder. Vaak verlies ik mijn concentratie snel bij workshops en events, dan ben ik te vol van alle indrukken. Maar niet afgelopen zaterdag. Ik kreeg er juist energie van.

De naam Mike Dooley ken ik, sinds ik ruim 3 jaar geleden bij zijn berichten van The Universe terechtkwam. Berichten zoals die hierboven. Mails die me altijd energie en inspiratie geven. Deze korte berichtjes passen goed tussen de vele boeken, mensen en filmpjes waar ik me door laat inspireren. Vol verwachting zat ik zaterdag dan ook in de zaal. En het was geweldig, leerzaam, energiek, vrolijk en inspirerend.

Het basisprincipe komt in meer boeken en lezingen terug: dat alles wat je denkt, op een of andere manier in je leven terugkomt. Het Universum (of hoe je het wil noemen) voelt/kent/weet jouw gedachten – en vooral je emoties die daarbij horen- en geeft dat in een of andere vorm aan je terug.

Simpel gezegd: als je met het verkeerde been uit bed stapt, het een rotdag vindt en iedereen humeurig benadert, dan gaat er die dag veel mis en tref  je allemaal humeurige mensen. En andersom: als je opstaat en het een geweldige dag vindt, dan zie je overal kleine wonderen en lachen de mensen je toe.

think less mike dooley

Deze manier van denken en leven hoort al een tijdje bij mij. Afgelopen zaterdag zijn er weer nieuwe dingen uitgelicht of me opgevallen. Namelijk dat het het allerbelangrijkste is dat je je gelukkig voelt. Als je je daarop richt, is de kans groter dat je ervaringen gaat krijgen en dingen voor elkaar krijgt, die er voor zorgen dat je gelukkig bent. Andersom werkt het in ieder geval niet: als jij je richt op het vinden van die ene liefde, die ene baan of dat specifieke huis, zodat je daarna gelukkig gaat voelen…. nee.

En verder dat het belangrijk is om doelen te stellen.  En daarna in actie komt. Door stappen te zetten op weg naar je doel, geef je het Universum volop de ruimte om je te helpen. Loop vervolgens niet vast in het tot detail willen bepalen hoe te gaan en welke stappen te zetten. Dat kunnen wij als mens helemaal niet overzien. Hou ruimte voor synchroniciteit en toevalligheden. Ga er vanuit dat er altijd betere kansen en mogelijkheden zijn dan je zelf kan bedenken.

The best way to find ‘love’…
which, incidentally, is just as true for finding money, is to focus less on these ‘by-products; of a life well lived and more on a life well lived.

Simple is as simple does,
The Universe

Je aandacht richten op je gelukkig voelen, wil niet zeggen dat alles altijd gaat zoals je hoopt of bedenkt. Soms lijken de dingen zelfs tegen te vallen of mis te gaan.Blijf stappen zetten. Zie de lol van dingen in. Leer overal van. Zie de kansen. Heb plezier. Hou je doelen voor ogen en blijf in beweging. Want alles wat je doet, draagt bij aan jou. Blijf je richten op je gelukkig en goed voelen. Zo ontdek je keer op keer welke kant je op gaat om dat nog meer mogelijk te maken.

Zelf heb ik zaterdag weer een nieuwe boost gekregen over hoe mijn leven en werken en alles vorm te geven. En heb me weer gerealiseerd dat het stellen van doelen én me blijven richten op hoe ik me voel zo veel belangrijker is dan ik al dacht. Voelde. Ik krijg nooit alles wat ik erover kwijt wil in een blog. Ik ga er vaker over schrijven. En laat het me vooral weten als je vragen hebt, ik deel mijn visie daarop graag met je!

Korte samenvatting van de workshop:

  • Wat je uitzendt, krijg je terug (‘thoughts become things’)
  • Bepaal je doel en vul vervolgens niet precies in hoe je daar gaat komen: het Universum overziet alles van iedereen en helpt je door mensen, kansen en mogelijkheden op je route te plaatsen
  • Als je je doel bepaalt hebt, blijf je niet zitten en wachten: je gaat ermee aan de slag. Pas door in actie te komen, ontdek je welke wegen te wandelen
  • Visualiseer je doel, maak vision boards, zie/hoor/voel/proef het. En pin je daarbij niet vast op de details (het leven is vaak wonderlijker dan jij kan bedenken), maar richt je vooral op hoe je voelt als je je doelen bereikt hebt
  • Laat ruimte open voor wonderen (en geloof dat ze gebeuren, ook als je ze niet ziet)
  • Het belangrijkste is dat jij je goed en gelukkig voelt: als jij je altijd daarop richt, krijg je het meeste voor elkaar en kom je in een goede flow

Ever notice how
when someone dreams of happiness, fulfillment, abundance, health, romance, or friendship, they never have to wonder if it’s in their best interest?

But when someone dreams of a specific house, employer, love interest, deadline, dollar amount, or diet fad, they often end up contradicting themselves?

Keep your ‘end results’ general, everything else is just a how.

To the big picture,
The Universe

Klik hier om je aan te melden voor de ‘notes from The Universe.’

Ode aan mijn tante

Gisteren hebben we afscheid genomen van mijn tante. Niet zomaar een tante: mijn liefste tante. Een mooi, verdrietig, warm, liefdevol en persoonlijk afscheid. Van de tante die is vervlochten met mijn jeugd en mijn leven.

De boerderij waar zij en haar man woonden, was de boerderij waar zij met haar zus en broer (mijn vader) is opgegroeid. Nadat mijn opa is overleden, is mijn tante daar weer gaan wonen, samen met haar man. Mijn oma en mijn vader zijn er blijven wonen. Mijn vader was nog te jong om op zichzelf te gaan wonen. Hij hoorde bij het gezin en heeft de drie oudste kinderen van mijn tante en oom zien opgroeien. Nadat mijn vader getrouwd was en met mijn moeder ging wonen, bleef hij er kind aan huis. En daardoor is de boerderij ook een tweede thuis geworden voor mij en mijn zus.

We hebben er zoveel mooie herinneringen. We kwamen in onze jeugd heel vaak langs om er te spelen, over te blijven tussen de middag en te logeren. Inmiddels hadden ze een vierde kind, een nakomeling, die was iets jonger dan mij en mijn zus. Met hem en soms ook mijn nichten en andere neef hebben we volop hutten gebouwd, door de weilanden gestruind en spelletjes gedaan. En tussen al het spelen door stond onze tante altijd voor ons klaar met limonade, wat lekkers en oprechte aandacht. En hier en daar een pleister.

Ze zette ons voor de kachel met een bord brinta met verse melk, als we ’s ochtends vroeg onze oom hadden geholpen met het van stal halen van de koeien. En ze hield zo veel van dieren en die liefde bracht ze aan ons over. We kregen vaak een konijntje, katje of kuikentje in onze hadden. Mochten volop aaien, voelen en mee verzorgen. Ze legde alles geduldig uit. Ze gaf de liefde voor dieren en de natuur aan ons mee. Vriendjes en vriendinnetjes waren ook altijd welkom. Het was een fijne plek om te zijn en zij een lieve en hartelijke tante, waar iedereen zich welkom voelde.

Zoveel drukte en toch voelde ik me altijd heel erg gezien. Vanaf dat ik een bril kreeg, keek ze me soms even goed aan, merkte op dat mijn bril vettig was en maakte deze voor me schoon, vol aandacht, onder de kraam. Daardoor voelde ik me altijd heel speciaal. Zoals ze iedereen het gevoel gaf dat ze heel speciaal waren. Heel bijzonder.

Een tijd lang zagen zij en ik elkaar wat minder. Zij was vol aandacht voor kinderen en kleinkinderen. Ik bezig met mijn eigen leven. Zoals dat gaat. De laatste jaren hadden we weer meer contact. Een ander contact. We namen de tijd om met elkaar te praten. Ik genoot ervan om samen oude foto’s te kijken en naar haar verhalen over vroeger te luisteren: over de jeugd van haar, pap en mijn andere tante. Over mijn oma. Mijn opa die ik niet gekend heb. De geschiedenis van de familie. Die verhalen ga ik missen.

Want je bent nu niet meer hier.

Net nadat we wisten dat mijn vader ongeneeslijk ziek was, werd bekend dat ook jij ongeneeslijk ziek was. Jij hebt je eigen strijd gehad. Tussen al het ziek zijn heb je zoveel mogelijk genoten van je kinderen, kleinkinderen, verdere familie en alle andere mensen in je leven. We hebben allemaal nog meer fijne herinneringen gemaakt.

Eind vorige week was duidelijk dat je nu écht de allerlaatste fase was in gegaan. Je had voor iedereen die kwam nog een persoonlijk woordje en persoonlijke aandacht. Zoals we je kennen. Ik was afgelopen vrijdag bij jou en we hebben samen afscheid genomen van elkaar. Dat was zo mooi en bijzonder, om elkaar te bedanken. Je vroeg aan me: “blijf je aan me denken?”. Natuurlijk, hoe kan ik jou ooit vergeten!

Als ik aan jou denk, denk ik aan de boerderij, aan buiten spelen, logeren, dieren, een aai over mijn bol, een knuffel en vele mooie verhalen.Door jou voelde ik me gezien en bij jou voelde ik me thuis. Dat gevoel zal ik nooit vergeten. Dankjewel daarvoor!

Lees ook:
Ode aan mijn vader

foto boom zon

Besta je alleen, of leef je ook echt?

Het duizelt me even deze dagen. Het leven en alles wat daarbij komt kijken: acceptatie, dromen, loslaten, vertrouwen, berusting en dankbaarheid. Alles is verbonden.

Het nieuws dat mijn tante toch weer zieker is en weer in het ziekenhuis ligt. Het is bijna een jaar geleden dat mijn vader is overleden. Zo’n bijzondere periode. Goede gesprekken op een verjaardag over het belang van je hart en je dromen volgen zolang het nog kan De paar geweldige reacties die ik de afgelopen dagen heb ontvangen, zoals de deelnemer aan mijn cursus die zoveel inzage kreeg tijdens de opdrachten dat hij op stel en sprong ineens zijn droom ging volgen.

En de reacties van de eerste deelnemers aan online coaching bij je persoonlijk doel. Mijn nieuwste dienst. Die zo goed voelt. Voor mij: om het te maken, de teksten te schrijven, de vragen te bedenken. En het overal kort en krachtig kunnen coachen. Alert, stimulerend, scherp, motiverend, met humor. Ik ben geroerd door de openheid van de deelnemers. De stapjes die ze gezet hebben. Een maand lang. Iedere dag een stap. Soms met frisse tegenzin. Soms een paar dagen geen zin.

Ik er achter aan. Ik heb al een paar dagen geen antwoorden gezien, gaat het goed met je? Heb je iets nodig? Heb je je doel nog voor ogen? Denk niet te groot. Hou het klein. Iedere dag een klein stapje. Meer hoeft niet deze maand. Ontdek maar eens hoe dat voelt. Hoe je dat vooruit helpt. Hou je doel voor ogen. Hou voor ogen hoe jij je leven wil leiden. Hoe jij de krachtigste versie van jezelf bent.

De complimenten. Ik word er stil van. En deel ze. Om aan jou te laten zien wat het je op kan leveren als jij er ook voor kiest om voor je doel te gaan. En iedere dag een stapje zet. Je kan je levensinstelling veranderen. Groeien. Je dromen waarmaken. Via mij. Via iemand anders. Via jezelf. Wat jij fijn vindt. Wat jou helpt.

“Zo bedankt voor je vertrouwen, dit had ik zelf namelijk nooit van mijzelf verwacht.”

“Ik wilde wel stapjes maken maar het lukte niet, ik zat vast. Inmiddels weet ik dat ik dat niet allemaal in een keer hoef te weten of te kunnen. Wat ik nu heb gedaan en weet is dat ik kleine stapjes moet zetten en een goed gevoel over mezelf houd.”

Kijk eerlijk naar jezelf en bepaal wat of wie jij nodig hebt om een stapje te zetten. En nog een. En nog een.

Mijn ervaring is dat ik nooit was gekomen waar ik nu ben, als ik alles altijd alleen had gedaan.

Ik ben gecoacht, heb veel gelezen, cursussen gedaan, trainingen gevolgd, ben te rade gedaan bij vrienden, familie, mede-ondernemers, leraren, bondgenoten, goede toevallig gesprekspartners en mijn innerlijke wijsheid. Ik maak dankbaar en gretig gebruik van alles en iedereen die me verder kan helpen in mijn weg om mezelf steeds beter te leren kennen, naar mijn hart te blijven luisteren en trouw te zijn aan mezelf.

Alles wat ik leer en ontdek hou ik niet voor mezelf. Ik zie het als mijn taak, plicht en levensdoel om het verder te brengen. Anderen er mee te helpen. Om de mensen die nog wat stappen terug zijn, een of meer stappen vooruit te brengen. Zoals de mensen die een paar stappen voor mij zijn, mij vooruit en verder brengen.

En vandaag duizelt het me even.

De broosheid van het leven. De mooiheid van het leven. De wijze lessen die in iedere dag verscholen zitten. De veerkracht die mensen hebben, als ze goed naar zichzelf kijken. De energie die mensen hebben, als ze een duidelijk doel voor ogen hebben. De kracht die mensen hebben, als ze zich open stellen.

En dat ik, na zoveel jaren zoeken en onzekerheid en radeloosheid over mijn richting en twijfelen aan mezelf, nu zover ben dat ik anderen op hun pad help. Dit had ik jaren geleden niet kunnen bedenken. Niet voor mogelijk gehouden. Ik was druk met van alles, maar stelde uit onzekerheid over mezelf weinig doelen. Ik bestond. Maar leefde niet echt. Niet zoals ik tegenwoordig leef: vanuit mijn tenen. Vervuld. Blij met hoe het nu is én gretig naar meer. Ik ben blij, overweldigd en dankbaar.

Ik besta niet alleen, ik leef.

Hoe is dat bij jou? Leef je volop?

Page 1 of 3

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén