Tag: leven (Page 1 of 3)

Dingen waar ik me over verbaas

In het algemeen vind ik de wereld een mooie plek en zie ik overal iets positiefs in. Ik richt me ook graag daarop, omdat ik geloof dat alles wat je aandacht geeft, groeit.

Maar er zijn van die dingen…. Daar vind ik wat van. En verbaas me erover. Ik probeer er geen oordeel over te hebben. En dat lukt me het ene moment beter dan het andere.

Een lijstje, in totaal willekeurige volgorde:

Meer lezen

Kijkend op een mobiel in plaats van ergens echt te zijn

Alleen aan een tafeltje zittend, was ik afwisselend aan het lezen en om me heen aan het kijken. Mijn blik viel regelmatig op twee mensen, een jongen en een meisje, die samen aan een tafel zaten. Steeds als ik keek, keken zij beiden op hun mobiel. Volledig geconcentreerd op wat ze daarop aan het doen waren. Gedachteloos namen ze soms een hap van wat er op hun bord lag.

Het stemde me ineens treurig.

Meer lezen

En ineens ben je in het moment

In het moment mindful leven kan zo ongrijpbaar klinken. Alles lijkt voorbij voordat je doorhad dat je er in zat. Misschien heb je momenten dat het voelt alsof je meer in het moment leeft. Momenten dat je je wat bewuster lijkt van alles dan anders. Maar vaak lijkt een uur, een dag, een week, een maand, een jaar ineens zo voorbij gevlogen.

Op zoek naar bewustwording kan het namelijk lijken alsof je juist steeds minder in het nu leeft.

Meer lezen

Als mens leer je iedere dag

Zo zie ik het leven tenminste. Ik vind het dan ook niet zo gek dat ik nu anders in het leven sta dan 20, 10, 5, 3  jaar geleden. Iedere keer leer je bij en ontdek je beter waar je in gelooft en wat voor je werkt.

De laatste tijd merk ik echter dat ik het even niet zo goed weet. Na mijn loslaat-avontuur in Ierland begin ik sinds kort weer vaste grond te krijgen hier. Heb werk. Mijn eigen huisje. Dus heb ik weer letterlijk en figuurlijk de tijd en ruimte om naar mijn hart te luisteren. Te voelen waar ik sta.

Maar waar geloof ik in? Hoe leef ik mijn leven? Wat past bij mij? Wat voelt goed en kloppend? Wat is eigenlijk de bedoeling van hier zijn?

Meer lezen

Zo nu en dan denk ik aan de dood

Niet dat ik er bewust voor ga zitten. Het komt gewoon voorbij en dan blijf ik er even bij stilstaan. Ik vind de dood een boeiend onderwerp. Omdat het zo bij het leven hoort.

Van de ene kant is het simpel: ieder levend wezen dat ooit is geboren, gaat daarbij automatisch ooit dood. Van de andere kant is het ingewikkeld: want hoe ziet de dood er eigenlijk uit en wat kunnen we er nou echt van verwachten?

Meer lezen

Ook in de pauzestand is het leven hier en nu

Niet wachten tot het leven weer ‘echt’ begint, maar er zijn, in het hier en nu. Steeds opnieuw. Dat is mijn grootste uitdaging van het moment.

Het is precies drie maanden geleden dat ik vanaf Ierland terug kwam in Nederland en het voelt alsof ‘het’ nog niet echt begonnen is allemaal. Eind januari vond ik een baan, maar deze begint pas in april. Ik verhuis iedere paar dagen of weken naar een nieuw oppashuis.

Het voelt soms alsof mijn leven in de pauzestand staat.

Meer lezen

Wat mij heeft geïnspireerd om te doen wat ik doe

Sinds mijn Ierland-loslaat-avontuur is begonnen, en ik de eerste maanden amper online was, stuur ik ongeveer eens per maand een persoonlijke mail met mijn ervaringen. Mijn laatste mail kreeg zoveel enthousiaste reacties dat ik delen eruit hieronder deel. Meld je hier aan als je mijn mails ook in je mailbox wilt ontvangen.

Veel mensen vragen me vaak hoe ik tot de plannen kom die ik heb. Hoe ik keuzes maak. Hoe ik soms ineens zo helder weet wat ik (niet) ga doen.

Zolang als ik me kan herinneren vind ik het belangrijk om naar mijn hart te luisteren. Dat is soms best lastig, maar ik streef er wel altijd naar. Er naar luisteren is een ding om jezelf aan te leren, er naar handelen is een volgende stap. En dat gaat met vallen en opstaan. Oefenen, proberen, leren, ontdekken. En stapje voor stapje gaat het dan steeds makkelijker. Vele mensen, boeken, cursussen en sites hebben mij geïnspireerd op mijn pad. In deze mail zal ik er een aantal delen.

bij being yourself

Bij deze, compleet onvolledig en in enorm willekeurige volgorde, een lijst vol dingen die mij geïnspireerd hebben in mijn leven:

Enkele boeken:

  • Alles van Herman Hesse
  • Je kunt je leven helen – Louise Hay
  • De kracht van het nu – Eckhart Tolle
  • Het oneindige verhaal + Momo – Michael Ende
  • Een cursus in wonderen
  • Terugkeer naar liefde – Marianne Williamson
  • Het geheim van genialiteit- Tijn Touber
  • Dazzled by daylight – Peter Cornish
  • Anatomie van de ziel – Caroline Myss
  • Boeken van Neale Donald Walsch
  • Boeken van Esther & Jerry / Abraham Hicks
  • Bekijk meer aanraders in mijn Pinterest lijst

Verdere mensen en sites:

Ook heb ik mezelf beter leren kennen door onder meer de module filosofie tijdens mijn studie, mijn 3ejaars stage bij Loesje, de energetische behandelingen die ik ooit heb gehad, de zweethutceremonies die ik heb bijgewoond, het reïntegratietraject van Erica Brinkman, theater(sport)-cursussen, Durftevragen, Vipassana, de NLP-trainingen die ik heb gevolgd en vele interessante gesprekken met mensen.

Uiteindelijk gaat het er volgens mij om in hoeverre je bereid bent om naar jezelf te luisteren en jezelf echt te zien. Volgens mij wordt de aarde namelijk een nog fijnere en leukere plek als mensen de tijd nemen om naar hun hart te luisteren, hun interesses en talenten serieus nemen en dat doen wat goed voelt. Met zorg voor zichzelf, anderen en de wereld. Met minimaal een vleugje humor, zelfkennis, openheid en bereidheid tot leren.

En daarom ga ik nu verder met mijn loslaatavontuur, op weg naar de volgende plek in Ierland om vrijwilligerswerk te doen. Omdat ik voel en weet dat deze manier van leven me op dit moment laat leren wat ik nodig heb.

En heb je mijn Engelstalige blog al bekeken? Happy without reason.

Groen pijl

Een sluimerend plan wordt werkelijkheid

Zoals zoveel mensen heb ik een aantal terugkerende sluimerende plannen en verlangens die zo nu en dan naar boven komen. Tijdens allerlei workshops, wegdroomgesprekken over ‘wat te doen als je ineens miljonair bent’ en het bekijken, lezen of luisteren naar verhalen van mensen die hun hart volgen. Je hebt het er over, denkt er over na en handelt er niet naar. Het is iets voor later. Voor als de omstandigheden het toelaten.

Mijn terugkerende verlangens zijn de volgende: eens een tijdje weggaan uit mijn vertrouwde omgeving. Ervaren hoe ik ben met minder bezittingen. Voelen hoe het is om volledig mij te zijn, los van mijn woonplek, status, inkomen, familie, vrienden, bekenden en verdere ‘vastigheden.’

En de tijd is ineens gekomen om ernaar te handelen

Door het besluit te stoppen met mijn onderneming (zie mijn vorige blog hierover) kwam er ruimte. Ruimte waarvan ik zelf nog niet wist hoe deze opgevuld zou worden. Ik dacht met een baan. Was bezig met vacatures en sollicitatiebrieven schrijven. Heel veel mensen vroegen hoe ze me konden helpen. Lief en behulpzaam. Tot mijn eigen verbazing voelde dit in plaats van fijn juist steeds benauwder. Een klein en zacht stemmetje in mij zei: ‘ik wil geen baan. Ik wil weg’. Dat negeerde ik en wuifde ik weg, want wat moest ik daar nou weer mee. Eng gedoe.

Het moment dat ik het ineens hardop zei tegen iemand veranderde echter alles

Ik voelde namelijk aan alles in mij dat dit klopte. Dat dit is wat ik nu wil. Dat dit het goede moment is. Er staat zo weinig vast in mijn leven nu. Nu heb ik de ruimte. Nogal geschrokken ging ik na dat gesprek mijn dag in. Mijn hoofd tolde.

Kan ik dit doen? Wil ik deze keuze maken? Maar wat voor gevolgen heeft het allemaal? Krijg ik dit wel geregeld, qua geld en spullen en weet ik wat meer?

De dagen erna ben ik gaan denken, voelen en uitzoeken. Heb gesprekken gehad met een paar goede vrienden. Heb praktische zaken uitgezocht. En na een paar dagen werd het me duidelijk.

De keuze was al gemaakt, ik had alleen nog wat tijd nodig om dat in te zien

Wat ik ga doen: ik zeg mijn huur op, doe veel spullen weg (de rest sla ik op bij familie) en ga een aantal maanden vrijwilligerswerk doen op mooie en fijne plekken buiten Nederland. Ik start in Ierland en verder kijk ik hoe het gaat lopen. En dit alles per a.s. augustus.

Een periode van loslaten is begonnen. Mijn onderkomen, mijn huisgenoten. Veel spullen. En het in ieder geval tijdelijk loslaten van mijn nieuwe woonplannen en mijn fijne vrijwilligerswerk in het hospice. Het kan zijn dat ik die laatste twee weer oppak zodra ik terug ben. Ik weet het echter niet zeker. Ik heb geen idee wanneer ik precies terugkom, wat ik wil doen en hoe en waar ik dan wil leven.

Onderstaande quote van Janis Joplin staat al tijden als handtekening in mijn mails. Ben best trots op mezelf dat ik er zo vaak mogelijk naar probeer te leven:

“Don’t compromise yourself. You are all you got.”

Ik ben benieuwd wat het me allemaal gaat brengen en zal tot die tijd regelmatig bloggen en eenmaal onderweg vast ook soms!

 

bloesem

Waarom een schuldige aanwijzen niet altijd de oplossing is

Er knaagt soms iets bij mij als ik wat van het nieuws meekrijg. Het heeft te maken met schuld en hoe ver mensen er in willen gaan om ergens een schuldige voor te zoeken. Mensen wijzen driftig naar elkaar en kunnen er helemaal door opgeslokt worden.

Bijvoorbeeld bij een auto-ongeluk, een overlijden in een ziekenhuis, een natuurramp, iemand die anderen iets naars aandoet. Mensen zijn boos, verdrietig, geraakt of geschokt (of allemaal) en willen een schuldige aanwijzen.

Wie heeft dit gedaan?
Wie is er verantwoordelijk?
Wie had dit kunnen voorkomen?
Wie heeft dit laten gebeuren?

Ze willen dit volgens mij om iets beter te kunnen verwerken, om het te begrijpen, om te kijken of het een volgende keer voorkomen kan worden, om zich af te reageren of om niet bezig te gaan met het verdriet dat of de angst die er achter zit.

Maar weet je wat het is: niet alles valt te voorkomen

Dingen gebeuren. Omdat er iemand niet oplet. Omdat de natuur krachtig is. Omdat iemand iets in zijn/haar hoofd heeft en niemand hen/haar daar vanaf kan brengen. En soms is er gewoon sprake van domme pech of een ongelukkige samenloop van omstandigheden.

En zelfs als er een schuldige wordt aangewezen: wat heb je er écht aan je volledig op zijn of haar straffen te richten? Hoe helpt dat je werkelijk in je eigen leven? Wat lost het op?

Daarmee wil ik niet suggereren dat je als mens álles over je heen hoeft te laten komen of dat er nooit iemand ergens verantwoordelijk voor moet worden gesteld. Het lijkt mij alleen wel gezonder, liefdevoller en fijner als de schuldvraag vaker wordt gelaten voor wat ie is en mensen in plaats daarvan hun aandacht richten op het verwerken van wat er gebeurd is en ontdekken hoe ze door het gebeurde hun leven verder willen inrichten.

Alles wat je aandacht geeft, groeit en door je steeds op de (mogelijke) schuldige te richten, gaat daar alle energie naartoe. Is dat écht wat mensen willen? Of zouden ze zich liever willen richten op de dingen waar ze blij van worden en waar ze wel plezier, liefde en verbondenheid uit halen?

“Moeilijkheden bieden je een keuze: we kunnen óf weggevaagd worden door onze verwondingen, óf ze benutten om onze ziel te doen groeien.”
Joan Borysenko (uit ‘Handboek van de ziel’)

 

wolken

Hoe optimisme het hele leven volledig omvat

Gisteren vertelde iemand die ik niet zo vaak zie, dat hij mijn optimistische berichten op Twitter zo fijn vindt. Dat hoor ik wel vaker als reactie op mijn mails, social media-berichten en mailings. Het klopt dat ik vaak een positieve kijk heb en ik ben er blij mee dat ik dit verder de wereld in kan brengen. Daarnaast ervaar ik echter ook veel onrust en momenten van twijfel. Dat deel ik minder. Niet omdat ik dat niet wil, het komt meer omdat ik dan weinig behoefte heb om online te zijn.

Ik vroeg me hardop af: geef ik zo niet een vertekend beeld?

Ik vind het een verschraling van onze wereld dat de nadruk steeds meer lijkt te liggen op perfectie, het ultieme geluk en de maakbaarheid van het bestaan en ik zou het niet fijn vinden als ik dit onbedoeld mee in stand hou.

Ja, ik ben een optimist. Dat wil niet zeggen dat altijd álles perfect en geweldig is. Het houdt in dat ik overal wel iets goeds uit kan halen. Niet altijd meteen, soms heeft het tijd nodig. Maar ik zie weinig dingen puur en alleen als positief of negatief.

Onrust, verdriet, wanhoop, angst, twijfels, boosheid: dat hoort er ook allemaal bij in het leven.

Ik wéét echter dat het allemaal van voorbijgaande aard is. Alles. Gevoelens komen en gaan. Situaties komen en gaan. Alles biedt steeds nieuwe kansen. Volgens mij heb ik mezelf aangeleerd om de zogenoemde ‘negatieve’ gevoelens minder online te delen omdat ik merkte dat anderen daar sterk op reageerden. En dat zij er in bleven hangen: “Gaat het wel goed met je, je schreef pas zoiets treurigs.”

Jeetje, dat schreef ik twee weken geleden, inmiddels heb ik me ook alweer blij, opgewekt, gefrustreerd, verbaasd, wanhopig en energiek gevoeld.

Voor nu kom ik tot de volgende conclusie: optimisme houdt niet in dat alles altijd goed en perfect gaat (en waneer is iets eigenlijk goed? Of perfect? Dat kan ook per persoon, situatie en moment verschillen.). Het houdt in dat je weet dat het leven hoe dan ook de moeite waard is. Dat blijdschap en treurigheid bij elkaar horen. Net zoals rust en onrust. Energie en futloosheid. Levenslust en wanhoop. Vrolijkheid en droefheid.

Optimisme zie ik als een keuze om het leven volledig te omarmen.

Page 1 of 3

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén