Tag: leven (Page 2 of 3)

Groen pijl

Ik durf het niet. Maar ik doe het toch.

Het thema ‘angst’ komt vaak terug in gesprekken. Het is een van die dingen waarvan mensen denken dat anderen daar niet mee te maken hebben.

Volgens mij komt dat onder andere omdat je het grootste gedeelte van angst bij anderen niet ziet. Dus lijkt het er niet te zijn. Je ziet bij anderen niet waar zij van wakker liggen, hoe zij van dingen weglopen, welke stappen zij niet zetten, waar ze omheen draaien, waar zij over praten met hun coach of manager, waarover zij zuchten en steunen tegenover vrienden, welke plannen zij maken, wat zij schrijven en weer doorstrepen.

Je ziet het vaak alleen als de stap wél gezet is. De keuze gemaakt. Een knoop doorgehakt. Een hindernis overwonnen.

Iedereen is soms wel ergens bang voor. Echt. Ga daar maar vanuit. Je bent niet de enige. Heus niet.

Zo was ik vorige week in Berlijn bij een dance battle avond. Er waren groepen en solo’s. Voor de solo’s gaven mensen zich ter plekke op om te dansen. De dj koos muziek en daar gingen ze. Je zag de twijfel om zich op te geven, de spanning die zich opbouwde, de passie waarmee ze dansten, de opluchting en energie als ze weer gingen zitten. Ik vond het geweldig om mee te maken.

Sommige waren bang. Maar deden het toch. Hoe zit dat bij jou? Laat je angst je mooie plannen dwarsbomen? Hou je jezelf daarom klein? Zorgt het ervoor dat je je dromen niet uitvoert? Gebruik je het als excuus om iets niet te doen?

Of zie je je angst onder ogen en zeg je tegen jezelf: ik durf het niet. Maar ik doe het toch.

Angst is irrationeel en niet logisch. Geen peil op te trekken. Daar de humor van inzien, geeft je al een hoop lucht. Ergens de humor van inzien zorgt er ook voor dat je milder naar jezelf kan zijn. En dat geeft je weer meer ruimte.

Zelf vind ik het bijvoorbeeld (meestal) niet eng om voor een groep te staan en iets te vertellen. Of om een blog te schrijven en te delen met de wereld. Of om te zeggen hoe ik me voel (tenzij ik tegen een leuke jongen wil zeggen hoe leuk ik hem vind, dan wordt het een stuk spannender). Of om een vraag te stellen als niemand anders dat doet (al is dat een angst die ik eerst wel had).

Ik vind het wel eng om te dansen als ik het gevoel heb dat mensen naar me kijken (terwijl ik echt heel graag dans!). Ik vind het ook eng om in een winkel of koffietentje te vragen of ze al open of bijna dicht zijn. Dat vind ik zelf best een rare angst. Ik dacht er net over na. Volgens mij heeft deze angst te maken met een interne stem in mij die vind dat ik dit soort dingen hoor te weten. Tenzij ik in het buitenland ben. Dan vind ik het niet eng om deze dingen te vragen. Zo werkt angst, helemaal niet logisch.

Ieder mens heeft angsten. Het mooie is dat je er zelf voor kan kiezen of je je daardoor laat tegenhouden. Of niet. Je hebt in je leven al heel veel angsten overwonnen, dat weet ik zeker. Je bent de meeste alleen vergeten, omdat je er nu niet meer bang voor bent. Denk maar eens terug aan jezelf als kleuter. En jezelf nu. Wat kon en durfde je toen allemaal niet? En wat nu wel?

Dit is jouw leven. Als jij wensen, plannen en dromen hebt, dan is het aan jou om sommige angsten onder ogen te zien. En te aan te gaan. Ze te overwinnen. Iets gewoon te doen -ook al vind je het eng- zodat je verder kan. En sommige dingen kan je alleen. En voor andere dingen heb je de hulp van anderen nodig.

Ga ervoor. Sta stil bij de angst die je het meest in de weg zit om iets te doen wat je eigenlijk heel graag wil doen. En kies dan. Kies of voor het voeden van je angst. Of voor het voeden van dat wat je graag wil.

Waar kies jij voor?

Mijn ervaringen van ‘Playing the Matrix’ workshop van Mike Dooley

You attention, please… Your attention please..
This.. is the Universe

Today i’ll be recording you every thought and emotion, no matter how ‘good’ or ‘bad’, no matter how generous or stingy, and no matter how helpful or hurtful they may be. And everything I record… will be played back for you, as soon as possible, as some type of physical manifestation in time and space.

Thank you, that is all –
The Universe

Afgelopen zaterdag was ik bij de ‘Playing the Matrix’ workshop van Mike Dooley. Een workshop van 6 uur. Waar ik me geen seconde heb verveeld. Alleen al dat vind ik bijzonder. Vaak verlies ik mijn concentratie snel bij workshops en events, dan ben ik te vol van alle indrukken. Maar niet afgelopen zaterdag. Ik kreeg er juist energie van.

De naam Mike Dooley ken ik, sinds ik ruim 3 jaar geleden bij zijn berichten van The Universe terechtkwam. Berichten zoals die hierboven. Mails die me altijd energie en inspiratie geven. Deze korte berichtjes passen goed tussen de vele boeken, mensen en filmpjes waar ik me door laat inspireren. Vol verwachting zat ik zaterdag dan ook in de zaal. En het was geweldig, leerzaam, energiek, vrolijk en inspirerend.

Het basisprincipe komt in meer boeken en lezingen terug: dat alles wat je denkt, op een of andere manier in je leven terugkomt. Het Universum (of hoe je het wil noemen) voelt/kent/weet jouw gedachten – en vooral je emoties die daarbij horen- en geeft dat in een of andere vorm aan je terug.

Simpel gezegd: als je met het verkeerde been uit bed stapt, het een rotdag vindt en iedereen humeurig benadert, dan gaat er die dag veel mis en tref  je allemaal humeurige mensen. En andersom: als je opstaat en het een geweldige dag vindt, dan zie je overal kleine wonderen en lachen de mensen je toe.

think less mike dooley

Deze manier van denken en leven hoort al een tijdje bij mij. Afgelopen zaterdag zijn er weer nieuwe dingen uitgelicht of me opgevallen. Namelijk dat het het allerbelangrijkste is dat je je gelukkig voelt. Als je je daarop richt, is de kans groter dat je ervaringen gaat krijgen en dingen voor elkaar krijgt, die er voor zorgen dat je gelukkig bent. Andersom werkt het in ieder geval niet: als jij je richt op het vinden van die ene liefde, die ene baan of dat specifieke huis, zodat je daarna gelukkig gaat voelen…. nee.

En verder dat het belangrijk is om doelen te stellen.  En daarna in actie komt. Door stappen te zetten op weg naar je doel, geef je het Universum volop de ruimte om je te helpen. Loop vervolgens niet vast in het tot detail willen bepalen hoe te gaan en welke stappen te zetten. Dat kunnen wij als mens helemaal niet overzien. Hou ruimte voor synchroniciteit en toevalligheden. Ga er vanuit dat er altijd betere kansen en mogelijkheden zijn dan je zelf kan bedenken.

The best way to find ‘love’…
which, incidentally, is just as true for finding money, is to focus less on these ‘by-products; of a life well lived and more on a life well lived.

Simple is as simple does,
The Universe

Je aandacht richten op je gelukkig voelen, wil niet zeggen dat alles altijd gaat zoals je hoopt of bedenkt. Soms lijken de dingen zelfs tegen te vallen of mis te gaan.Blijf stappen zetten. Zie de lol van dingen in. Leer overal van. Zie de kansen. Heb plezier. Hou je doelen voor ogen en blijf in beweging. Want alles wat je doet, draagt bij aan jou. Blijf je richten op je gelukkig en goed voelen. Zo ontdek je keer op keer welke kant je op gaat om dat nog meer mogelijk te maken.

Zelf heb ik zaterdag weer een nieuwe boost gekregen over hoe mijn leven en werken en alles vorm te geven. En heb me weer gerealiseerd dat het stellen van doelen én me blijven richten op hoe ik me voel zo veel belangrijker is dan ik al dacht. Voelde. Ik krijg nooit alles wat ik erover kwijt wil in een blog. Ik ga er vaker over schrijven. En laat het me vooral weten als je vragen hebt, ik deel mijn visie daarop graag met je!

Korte samenvatting van de workshop:

  • Wat je uitzendt, krijg je terug (‘thoughts become things’)
  • Bepaal je doel en vul vervolgens niet precies in hoe je daar gaat komen: het Universum overziet alles van iedereen en helpt je door mensen, kansen en mogelijkheden op je route te plaatsen
  • Als je je doel bepaalt hebt, blijf je niet zitten en wachten: je gaat ermee aan de slag. Pas door in actie te komen, ontdek je welke wegen te wandelen
  • Visualiseer je doel, maak vision boards, zie/hoor/voel/proef het. En pin je daarbij niet vast op de details (het leven is vaak wonderlijker dan jij kan bedenken), maar richt je vooral op hoe je voelt als je je doelen bereikt hebt
  • Laat ruimte open voor wonderen (en geloof dat ze gebeuren, ook als je ze niet ziet)
  • Het belangrijkste is dat jij je goed en gelukkig voelt: als jij je altijd daarop richt, krijg je het meeste voor elkaar en kom je in een goede flow

Ever notice how
when someone dreams of happiness, fulfillment, abundance, health, romance, or friendship, they never have to wonder if it’s in their best interest?

But when someone dreams of a specific house, employer, love interest, deadline, dollar amount, or diet fad, they often end up contradicting themselves?

Keep your ‘end results’ general, everything else is just a how.

To the big picture,
The Universe

Klik hier om je aan te melden voor de ‘notes from The Universe.’

Ode aan mijn tante

Gisteren hebben we afscheid genomen van mijn tante. Niet zomaar een tante: mijn liefste tante. Een mooi, verdrietig, warm, liefdevol en persoonlijk afscheid. Van de tante die is vervlochten met mijn jeugd en mijn leven.

De boerderij waar zij en haar man woonden, was de boerderij waar zij met haar zus en broer (mijn vader) is opgegroeid. Nadat mijn opa is overleden, is mijn tante daar weer gaan wonen, samen met haar man. Mijn oma en mijn vader zijn er blijven wonen. Mijn vader was nog te jong om op zichzelf te gaan wonen. Hij hoorde bij het gezin en heeft de drie oudste kinderen van mijn tante en oom zien opgroeien. Nadat mijn vader getrouwd was en met mijn moeder ging wonen, bleef hij er kind aan huis. En daardoor is de boerderij ook een tweede thuis geworden voor mij en mijn zus.

We hebben er zoveel mooie herinneringen. We kwamen in onze jeugd heel vaak langs om er te spelen, over te blijven tussen de middag en te logeren. Inmiddels hadden ze een vierde kind, een nakomeling, die was iets jonger dan mij en mijn zus. Met hem en soms ook mijn nichten en andere neef hebben we volop hutten gebouwd, door de weilanden gestruind en spelletjes gedaan. En tussen al het spelen door stond onze tante altijd voor ons klaar met limonade, wat lekkers en oprechte aandacht. En hier en daar een pleister.

Ze zette ons voor de kachel met een bord brinta met verse melk, als we ’s ochtends vroeg onze oom hadden geholpen met het van stal halen van de koeien. En ze hield zo veel van dieren en die liefde bracht ze aan ons over. We kregen vaak een konijntje, katje of kuikentje in onze hadden. Mochten volop aaien, voelen en mee verzorgen. Ze legde alles geduldig uit. Ze gaf de liefde voor dieren en de natuur aan ons mee. Vriendjes en vriendinnetjes waren ook altijd welkom. Het was een fijne plek om te zijn en zij een lieve en hartelijke tante, waar iedereen zich welkom voelde.

Zoveel drukte en toch voelde ik me altijd heel erg gezien. Vanaf dat ik een bril kreeg, keek ze me soms even goed aan, merkte op dat mijn bril vettig was en maakte deze voor me schoon, vol aandacht, onder de kraam. Daardoor voelde ik me altijd heel speciaal. Zoals ze iedereen het gevoel gaf dat ze heel speciaal waren. Heel bijzonder.

Een tijd lang zagen zij en ik elkaar wat minder. Zij was vol aandacht voor kinderen en kleinkinderen. Ik bezig met mijn eigen leven. Zoals dat gaat. De laatste jaren hadden we weer meer contact. Een ander contact. We namen de tijd om met elkaar te praten. Ik genoot ervan om samen oude foto’s te kijken en naar haar verhalen over vroeger te luisteren: over de jeugd van haar, pap en mijn andere tante. Over mijn oma. Mijn opa die ik niet gekend heb. De geschiedenis van de familie. Die verhalen ga ik missen.

Want je bent nu niet meer hier.

Net nadat we wisten dat mijn vader ongeneeslijk ziek was, werd bekend dat ook jij ongeneeslijk ziek was. Jij hebt je eigen strijd gehad. Tussen al het ziek zijn heb je zoveel mogelijk genoten van je kinderen, kleinkinderen, verdere familie en alle andere mensen in je leven. We hebben allemaal nog meer fijne herinneringen gemaakt.

Eind vorige week was duidelijk dat je nu écht de allerlaatste fase was in gegaan. Je had voor iedereen die kwam nog een persoonlijk woordje en persoonlijke aandacht. Zoals we je kennen. Ik was afgelopen vrijdag bij jou en we hebben samen afscheid genomen van elkaar. Dat was zo mooi en bijzonder, om elkaar te bedanken. Je vroeg aan me: “blijf je aan me denken?”. Natuurlijk, hoe kan ik jou ooit vergeten!

Als ik aan jou denk, denk ik aan de boerderij, aan buiten spelen, logeren, dieren, een aai over mijn bol, een knuffel en vele mooie verhalen.Door jou voelde ik me gezien en bij jou voelde ik me thuis. Dat gevoel zal ik nooit vergeten. Dankjewel daarvoor!

Lees ook:
Ode aan mijn vader

foto boom zon

Besta je alleen, of leef je ook echt?

Het duizelt me even deze dagen. Het leven en alles wat daarbij komt kijken: acceptatie, dromen, loslaten, vertrouwen, berusting en dankbaarheid. Alles is verbonden.

Het nieuws dat mijn tante toch weer zieker is en weer in het ziekenhuis ligt. Het is bijna een jaar geleden dat mijn vader is overleden. Zo’n bijzondere periode. Goede gesprekken op een verjaardag over het belang van je hart en je dromen volgen zolang het nog kan De paar geweldige reacties die ik de afgelopen dagen heb ontvangen, zoals de deelnemer aan mijn cursus die zoveel inzage kreeg tijdens de opdrachten dat hij op stel en sprong ineens zijn droom ging volgen.

En de reacties van de eerste deelnemers aan online coaching bij je persoonlijk doel. Mijn nieuwste dienst. Die zo goed voelt. Voor mij: om het te maken, de teksten te schrijven, de vragen te bedenken. En het overal kort en krachtig kunnen coachen. Alert, stimulerend, scherp, motiverend, met humor. Ik ben geroerd door de openheid van de deelnemers. De stapjes die ze gezet hebben. Een maand lang. Iedere dag een stap. Soms met frisse tegenzin. Soms een paar dagen geen zin.

Ik er achter aan. Ik heb al een paar dagen geen antwoorden gezien, gaat het goed met je? Heb je iets nodig? Heb je je doel nog voor ogen? Denk niet te groot. Hou het klein. Iedere dag een klein stapje. Meer hoeft niet deze maand. Ontdek maar eens hoe dat voelt. Hoe je dat vooruit helpt. Hou je doel voor ogen. Hou voor ogen hoe jij je leven wil leiden. Hoe jij de krachtigste versie van jezelf bent.

De complimenten. Ik word er stil van. En deel ze. Om aan jou te laten zien wat het je op kan leveren als jij er ook voor kiest om voor je doel te gaan. En iedere dag een stapje zet. Je kan je levensinstelling veranderen. Groeien. Je dromen waarmaken. Via mij. Via iemand anders. Via jezelf. Wat jij fijn vindt. Wat jou helpt.

“Zo bedankt voor je vertrouwen, dit had ik zelf namelijk nooit van mijzelf verwacht.”

“Ik wilde wel stapjes maken maar het lukte niet, ik zat vast. Inmiddels weet ik dat ik dat niet allemaal in een keer hoef te weten of te kunnen. Wat ik nu heb gedaan en weet is dat ik kleine stapjes moet zetten en een goed gevoel over mezelf houd.”

Kijk eerlijk naar jezelf en bepaal wat of wie jij nodig hebt om een stapje te zetten. En nog een. En nog een.

Mijn ervaring is dat ik nooit was gekomen waar ik nu ben, als ik alles altijd alleen had gedaan.

Ik ben gecoacht, heb veel gelezen, cursussen gedaan, trainingen gevolgd, ben te rade gedaan bij vrienden, familie, mede-ondernemers, leraren, bondgenoten, goede toevallig gesprekspartners en mijn innerlijke wijsheid. Ik maak dankbaar en gretig gebruik van alles en iedereen die me verder kan helpen in mijn weg om mezelf steeds beter te leren kennen, naar mijn hart te blijven luisteren en trouw te zijn aan mezelf.

Alles wat ik leer en ontdek hou ik niet voor mezelf. Ik zie het als mijn taak, plicht en levensdoel om het verder te brengen. Anderen er mee te helpen. Om de mensen die nog wat stappen terug zijn, een of meer stappen vooruit te brengen. Zoals de mensen die een paar stappen voor mij zijn, mij vooruit en verder brengen.

En vandaag duizelt het me even.

De broosheid van het leven. De mooiheid van het leven. De wijze lessen die in iedere dag verscholen zitten. De veerkracht die mensen hebben, als ze goed naar zichzelf kijken. De energie die mensen hebben, als ze een duidelijk doel voor ogen hebben. De kracht die mensen hebben, als ze zich open stellen.

En dat ik, na zoveel jaren zoeken en onzekerheid en radeloosheid over mijn richting en twijfelen aan mezelf, nu zover ben dat ik anderen op hun pad help. Dit had ik jaren geleden niet kunnen bedenken. Niet voor mogelijk gehouden. Ik was druk met van alles, maar stelde uit onzekerheid over mezelf weinig doelen. Ik bestond. Maar leefde niet echt. Niet zoals ik tegenwoordig leef: vanuit mijn tenen. Vervuld. Blij met hoe het nu is én gretig naar meer. Ik ben blij, overweldigd en dankbaar.

Ik besta niet alleen, ik leef.

Hoe is dat bij jou? Leef je volop?

Durven, kunnen en doen

In 2014 heb ik iedere dag voor het slapen gaan iets opgeschreven waar ik die dag dankbaar voor was. Begin januari heb ik alle 365 dankbaarheidsbriefjes doorgelezen. Leuk, bijzonder, ontroerend en verrassend. En op een briefje las ik: ‘met m’n joggingbroek aan naar de AH gegaan want die had ik aan. Voelde als een bevrijdende opluchting’.

Het raakte me.

Waarom zou ik niet in mijn joggingbroek naar de supermarkt durven gaan? En als ik dit al niet zomaar deed, wat durfde ik dan nog meer niet? Wat was ik allemaal niet aan het doen? Waar hield ik mezelf allemaal tegen?

Ik nam het besluit om dit mijn jaar van het durven te maken.

Als ik enige twijfel of angst of aarzeling voel opkomen, zeg ik tegen mezelf ‘ik durf dit’. Tegen ‘grote’ en ‘kleine’ dingen.

Zo ben ik begonnen met thuis flink opruimen (spullen durven loslaten), heb ik mezelf opgegeven voor een proefzangles (eindelijk aan de slag durven te gaan met zingen) (en dit hardop durven zeggen), deel ik mijn werktijd veel meer in op gevoel (durven vertrouwen op mezelf), glimlach ik vaker naar onbekenden mensen (durven meer open te staan), heb ik inzendingen naar schrijfwedstrijden gestuurd (volop durven schrijven en delen) en nog veel meer. Het voelt goed en bevrijdend en kloppend!

Een van de redenen dat ik volop blogs, verhalen en spreuken deel over durven, doen en gaan is dat ik er zelf veel uithaal. Net als veel mensen gaan bij mij de uren, dagen en weken soms ook voorbij zonder dat ik echt volop aan het doen ben wat ik wil doen. Dat sluipt er zo snel in.

Ik heb er alle vertrouwen in dat dit jaar anders zal zijn. Omdat ik durf, kan en ga doen!

Wat durf jij aan te gaan?

(Deze tekst heb ik eerder gedeeld met de lezers van mijn ‘en nu aan de slag’-mailing, aangevuld met verdere informatie, motiverende spreuken en vragen om mee aan de slag te gaan. Deze mailing ook ontvangen? Meld je dan hier aan.)

Pauze en stilstaan

Dit is mijn laatste blog van dit jaar. Van 24 december tot 5 januari heb ik namelijk vakantie.

Een van de leuke dingen aan ondernemen vind ik dat ik mijn tijd grotendeels zelf kan inrichten. Als ik geen afspraken heb, kan ik ’s ochtends wat lummelen. Of midden op de dag even buiten wandelen. En als een enorme berg inspiratie me overspoelt, kan ik dat uitwerken, welk moment van de dag het ook tot me komt.

Bijna alles wat ik doe qua werk vind ik zo leuk, dat ik niet altijd even goed weet waar de grens tussen werken en vrij hebben zich bevindt. Er is een groot schemergebied. Een geweldig leuk en interessant schemergebied, waarin ik schrijf, boeken lees, met interessante mensen afspreek, inspiratie verzamel, ideeën uitwerk en mooie gesprekken heb. Ik ben er dankbaar voor dat ik dit mijn werk mag noemen.

Een nadeel van dit alles is dat alles altijd doorgaat. Er is altijd wel wat te mailen, uit te werken, te lezen, te delen en te doen. En uit ervaring weet ik dat het goed is om soms een pauze te hebben. Om echt alles even goed te laten bezinken. Om in een diepere laag van mezelf te komen, waar alles net iets beter kan beklijven. Daarom heb ik ook regelmatig mailloze dagen, afspraakloze en social medialoze weken. Heerlijk. Fijn. En nodig om op andere tijden geconcentreerd, geïnspireerd en vol energie aan het werk te zijn.

En volgende week, vanaf de Kerst tot een paar dagen na Oud&Nieuw is het weer een mooie tijd voor zo’n pauze. Voor mij houdt dat in dit geval in: geen mail, geen blogs schrijven, niet naar LinkedIn, Twitter, Facebook en geen zakelijke afspraken.

Tijd voor alles wat er wil komen. Tijd om terug en vooruit te kijken.

Vanaf 1 januari schreef ik iedere dag op een briefje iets op waar ik die dag dankbaar voor was. Al deze briefjes zitten in mijn dankbaarheidsweckpot. Briefjes vol grote, kleine, enerverende, bijzondere, lieve, mooie en gewone dingen. Want er is iedere dag wel iets om dankbaar voor te zijn. Het doet me goed om daar regelmatig bij stil te staan.

Wat het nieuwe jaar gaat brengen, is net zoals altijd grotendeels een verrassing voor me. Ik weet wel dat ik nog meer tijd ga besteden aan alles met aandacht doen, stilstaan en mindful bezig zijn. Dat is voor mij de basis van al het inspirerende en productieve in mij.

Ook meer doen vanuit meer rust? Meld je dan aan voor mijn Sta Eens Stil-mailingen. Via deze link kan je er alles over lezen.

Ik wens je fijne decemberdagen
en tot in het nieuwe jaar weer!

Wat zegt jouw hart je?

Omdat ik dit het verder delen waard vind, deel ik bij deze de inleidende tekst die ik schreef voor mijn ‘en nu aan de slag’-mailing van afgelopen donderdag:

Voordat ik een nieuwe mailing maak, kijk ik altijd eerst even terug naar de vorige die ik heb verstuurd, om ervoor te zorgen dat ze niet precies hetzelfde zijn. Uiteindelijk draait alles wat ik deel namelijk om een en hetzelfde thema: volg je hart en doe wat goed voor je voelt. Ik heb in de loop der jaren veel verschillende manieren gevonden om het hier over te hebben, zodat er steeds andere stukjes belicht worden. En iedereen die het leest op verschillende manieren wordt geraakt en aangespoord.

Zelf heb ik het ook nodig om er steeds op verschillende manieren aan herinnerd te worden. Het is zo makkelijk om te blijven hangen in gewenning, angst, apathie, zorgen of gedoe. Ook voor mij. Mensen denken vaak dat ik precies weet hoe ik mijn hart volg en dat ook 100% van de tijd doe, maar dat is niet zo. Juist omdat ik er soms ook van afdwaal, blijf ik altijd verse ideeën en materiaal houden om te delen.

“De onverwachte wegen zijn vaak het mooist.”
Damiaan Denys

Oefening baart wel kunst en dus ervaar ik dat ik de laatste jaren niet meer zo lang blijf ‘hangen’ als ik afdwaal van het pad dat mijn hart me aangeeft. Ik herken en erken mijn patronen. En ga er mee aan de slag.

“Oh wacht even, ik geef iemand anders de schuld van mijn krappe planning, terwijl ik zelf eerder ‘nee’ had kunnen zeggen.”
“Ah, daar ga ik weer, ik maak me zorgen over geld, terwijl ik weet dat het niet nodig is en sterker nog, dat het me juist belemmert.”
“Nou ja zeg, probeer ik weer een trainingsblok vorm te geven terwijl mijn gevoel er nu niet toe staat. Ik weet inmiddels toch wel dat ik het dan echt beter los kan laten en even kan gaan wandelen, zodat het later makkelijker kan komen.”

Ik vind het wonderlijk en mooi om zo iedere keer te blijven leren over mezelf. Bijzonder hoe puzzelstukjes altijd weer in elkaar passen. En dat veel van wat bij mij van toepassing is, universeel lijkt. Iedereen is in de kern uniek, maar ik hoor keer op keer dezelfde smoesjes, angsten en overtuigingen waarom mensen hun hart (nog) niet durven te volgen.

Zelf heb ik vorige week een inzicht gekregen. Als een donderslag bij heldere hemel. Ik realiseerde me dat ik altijd als een ondernemer denk. In alles. En dat dit me enorm in de weg zit en blokkeert. Want er was amper ruimte meer om te handelen naar wat mijn hart me influisterde. Het inzicht heeft me veel licht, helderheid en rust heeft gegeven.

Wat jij daar van gaat merken? Misschien niks. Misschien heel veel. De tijd zal het leren. Een eerste ding is dat ik deze mailing niet op dinsdagochtend, maar op donderdagochtend verstuur. Omdat mijn hart zich er maandag en dinsdag niet toe wilde zetten om dit te maken. En nu stroomt alles als vanzelf uit mijn vingers.

Wil je mijn mailingen ook ontvangen? Ik verstuur ze ongeveer een keer in de drie weken.
Je kan je via deze link aanmelden.
En bij aanmelding krijg je ook nog eens toegang tot de gratis korte online cursus ‘Wat voeg ik toe aan de wereld? En nu aan de slag!’

Hoe te veel denken als een ondernemer blokkeert

Ik kijk uit het raam. Naar mijn lege beker Chai Latte. Een kat die buiten is. Mijn grijze ondernemersaantekeningboek dat naast me ligt. Ik zit helemaal klaar om aan het werk te gaan. Om te doen wat mijn hart me influistert.

En er komt niks. Alweer niet. Al weken niet.

En ineens weet ik waarom er niks komt: door te ondernemen ben ik te veel als een ondernemer gaan denken.

Ruim vier jaar geleden begon ik mijn zelfstandige onderneming omdat ik veel meer tot mijn recht wilde komen in werk. En dan niet soms (zoals ik bij banen vaak had), maar de hele tijd. In alles. Ik wilde ontdekken, floreren, leren, groeien en werken op helemaal mijn manier. Geld verdienen met het zijn van mezelf en het doen van wat er écht bij me past. Al mijn talenten en kwaliteiten inzetten, in plaats van een paar.

Ik dook er volledig in en ging aan de slag. Leerde vele andere ondernemers kennen -starters en mensen die al jaren bezig waren- en leerde ervan. Ik las vele boeken over ondernemen, marketing en netwerken om steeds meer en meer kennis tot me te nemen. Al doende ontdekte ik steeds beter waar ik goed in was, wat ik te bieden had, wat voor soort opdrachten er bij me pasten. En vaak leerde ik het vooral door proefondervindelijk te ontdekken wat er niet bij me paste.

Mijn eigen pad werd steeds helderder. Mijn keuzes en stappen pasten steeds beter bij mij. En ik trok daardoor steeds meer en passendere klanten en deelnemers aan.

Afgelopen juli veranderde alles. Mijn vader overleed. En daarmee mijn wereldbeeld. Hij was zo tevreden over zijn leven. Tot het allerlaatste moment. Hij had geen grootse doelen en dromen en was tevreden met zijn werk, zijn gezin, zijn hobby’s, zijn vrienden, zijn bezigheden, zijn dagen, zijn leven. En ik? Hoe was ik aan het leven? Het leek soms wel alsof ik juist het tegenovergestelde bereikte met mijn zoektocht om tot mijn recht te komen.

Eigenlijk levert alles me juist onrust op. Een hunkering naar het volgende moment. Veel ‘als dit, dan dat’-gedachtes. Mede daarom ben ik ook zoveel bezig met stilte en aandacht. Door hier veel over te delen, herinner ik mezelf er steeds weer aan. In de stilte vind ik antwoorden.

En door toe te geven aan de behoefte om te staren en even niks te doen kreeg ik net het antwoord op de vragen die al een tijdje door mijn onbewuste spookten.

Ik ben te veel als een ondernemer gaan denken. En dat blokkeert me.

Ik heb mezelf aangeleerd om bij alles wat er naar boven komt aan ideeën en inspiratie te denken: ‘Wat levert dit op? Hoe kan ik dit inzetten? Wie heeft hier iets aan? Past dit bij wat ik doe? Is dit hoe ik wil overkomen? Via welke social media kan ik dit delen?’

Door 24 uur per dag als ondernemer te denken, ben ik mezelf ergens kwijtgeraakt.

Dankbaar voor dit inzicht, is nu de tijd gekomen om mezelf weer te herontdekken. In mijn onderneming. Daarbuiten. In alles wat ik doe. Ik ga mezelf weer vinden.

Lees ook eerdere blogs:
Ode aan mijn vader
Waarom het beter is voor iedereen als jij je grenzen aangeeft
Over schrijvend tot meer zelfinzicht komen en het loslaten van perfectie
Vorm jij je eigen leven?

En stilte deel ik via:
de Facebook pagina Sta Eens Stil
staeensstilenkijkomjeheen.nl 

Waarom het beter is voor iedereen als jij aangeeft waar je grens ligt

Misschien ken je een of meerdere van deze situaties wel.

Je bent het ergens niet mee eens. Je hebt ergens ja tegen gezegd, maar steeds als je er mee bezig bent, word je misselijk.  Je voelt dat je iemand een grens van jou laat overgaan. Je hebt er je vraagtekens bij of wat je zegt wel goed wordt begrepen. Je vraagt je af of jij de ander wel goed begrijpt. Je merkt dat ergens je haren van overeind gaan staan. Je bent met iemand aan het samenwerken en steeds als er een mail komt van die ander, reageer je meteen gepikeerd. Je hebt afgesproken om iemand ergens mee te helpen, maar steeds als die ander een datum wil prikken, voel je je gestresst.

Op de een of andere manier zeg je hier echter niks over tegen die ander.

Je slikt het in. Je wuift het weg. Je bestempelt het als ‘niet belangrijk’. Je zegt tegen jezelf dat dit gewoon een slecht moment was, maar dat het de volgende keer vast anders gaat. Je herinnert jezelf eraan dat je nu eenmaal iets beloofd hebt en dat je je daaraan houdt. Je bent dankbaar voor de hulp die jij van de ander krijgt, dus wie ben jij om er een opmerking over te plaatsen. Je denkt aan alle mogelijke gevolgen die het kan opleveren als jij er iets van zegt, dus hou je je in. Je negeert wat je diep van binnen voelt en weet.

En dat lijkt goed te gaan. Tot het moment dat het je echt teveel wordt. En je jezelf niet meer kan inhouden.

En je stampvoetend een vergadering uitloopt. Je die ander uitfoetert aan de telefoon. Je een hele boze mail terugstuurt. Je alles wat je al die tijd had opgekropt die ander ineens voor de voeten gooit. Je er helemaal klaar mee bent en niks anders kan dan thuis op de bank zitten. Je alle oplossingen van de ander meteen verwerpt, omdat je helemaal geen oplossing meer wilt. Je er niet meer tegen kan en je terugtrek en helemaal niks aan de ander laat horen. Je op alles en iedereen boos of overprikkelt reageert.

En die ander? Die begrijpt er niks van.

Je bent namelijk eerder een paar belangrijke dingen vergeten. Zo ben je vergeten om aan jezelf toe te geven dat je al voelde dat je ergens over je grens aan het heengaan was. En door die stap te vergeten, was er ook geen plek voor de volgende stap: er iets over zeggen tegen die ander.

Want nu, nu je al ver over je grens heen bent, hebben zowel jij als die ander een probleem. Want jij hebt nu niet meer de puf, zin, aandacht of energie om iets te doen. En de ander wordt daar pas mee geconfronteerd als het te laat is. En zo wordt die ander de mogelijkheid ontnomen om er eerder over mee te denken, of op te anticiperen. Om haar of zijn mening te geven. Vragen te stellen. Om te helpen.

Dus doe jezelf en daarmee anderen een plezier en geef op tijd aan waar jouw grens ligt. En doe dat dus niet pas als je er iemand al kilometers overheen hebt laten gaan (want ja, nog zo’n ding: je kan een ander er niet van beschuldigen dat diegene jouw grens over gaat, het is aan jou om jouw grens aan te geven en te respecteren).

Dat hoeft niet perfect en meteen met een oplossing. Als je maar iets aanstipt.

‘Ik weet niet zo goed waarom, maar ik merk dat het niet goed voelt’. 
‘Sorry als ik hiermee alles overhoop haal, maar ik merk dat ik nu niet de energie heb om hier nog mee bezig te gaan.’
‘Ik weet dat we samen iets hebben afgesproken, maar het werkt heel anders dan ik had verwacht.’
‘Het werkt niet zoals gedacht en ik weet niet hoe het anders kan, dat laat ik eerst even bezinken.’
‘Misschien dat het morgen al anders voelt, maar voor vandaag houdt het op.’

Zorg dat die ander je boodschap ook écht gehoord heeft. En doorheeft dat je dit serieus bedoelt.

En zorg er vooral eerst voor dat jij jezelf echt hoort. En jij jezelf hierin serieus neemt.

Ode aan mijn vader

He pap,

Hoe fijn is het om jouw dochter te zijn! Door jou kan ik zijn wie ik ben. Had en heb ik het vertrouwen om mijn eigen weg te volgen.

Jij dacht nooit dat je ergens alles al van wist. Daardoor bleef je altijd open en bereid om te leren. Heel bescheiden. Soms op het onrealistische af.

Zo hadden we het pas thuis nog over muziek en reageerde je ergens op met ‘maar ik ben geen muzikant’. Jij, geen muzikant? Zolang ik me kan herinneren staan er instrumenten in ons huis. Je speelde altijd in een bandje. We waren altijd omringd met muziek.
Pap, jij was een echte muzikant. Jouw liefde voor muziek neem ik verder mee de wereld in.

Wat ik ook tekenend voor jou vind, is dat je mensen in hun waarde laat. Zo had ik als beginnend student een tijdje knalrood haar. Net een stoplicht. Jij vond dat niet echt mooi, maar vond het wel mooi dat ik dat gewoon had gedaan. Toen iemand tegen je zei: ”Maar zoiets kan je toch niet toelaten als vader”, antwoorde jij:” Tja, zij is degene die ermee over straat moet lopen.”

 Ik had altijd veel vragen over van alles en daar hadden we mooie gesprekken over. Samen tijdens de afwas. Of als je bij mij weer eens aan het klussen was.

Eind vorig jaar hoorden we dat je ernstig ziek was. Vanaf toen werden deze gesprekken nog intenser. En kregen ze een andere laag. Je was niet bang voor de dood en mede daardoor konden we het overal over hebben. Met openheid, humor, verbazing en verwondering. 

Zo was je verwonderd door alle lieve kaarten en bezoeken van mensen tijdens de afgelopen maanden. Je had geen idee dat je op zoveel mensen indruk had gemaakt. Zo’n mooi cadeau voor jou, om dat in leven mee te krijgen.

Toen ik begin vorige week thuis kwam, was duidelijk dat je in de allerlaatste fase van het leven zat. Je was er wel. En je was er niet. Gelukkig heb ik het gevoel dat wij alles bepraat hebben wat we nog wilden zeggen.

Het ziek zijn op zich vond je niet zo erg. Zodra er iets veranderde in je lichaam, paste jij je aan, zodat je daarna weer verder kon met je dingen. Met je leven. Jij hebt zo tot de laatste dag volop van je leven genoten.

Alleen die laatste fase, daar keek je tegenop.  Daar had je geen zin in. Het verbaasde me dan ook niet echt dat je midden in de nacht, terwijl ik aan het waken was bij jou, jij ineens, heel kalm, stopte met ademen. Geen angst. Geen strijd. Je lichaam was op.

Groots zijn zonder te schreeuwen. Zo was je. En zo ging je.

Ze zeggen dat je voortleeft zolang mensen het over je hebben. Door alle kaarten, gesprekken en berichten die wij de afgelopen maanden, en afgelopen week, hebben gekregen, weet ik zeker dat jij nog lang blijft voortleven.

Dag lieve pap,
daar ga je dan, op weg naar het onbekende.

Ik ga verder de wereld in.
Je kalmte, liefde, rust, vertrouwen en humor zal ik altijd met me meenemen.

You can read the English version here.

Lees ook:
Leef zo dat je geen spijt hebt van de dingen die je niet hebt gedaan
Want voor je weet is het te laat

Page 2 of 3

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén