Tag: lezen

Zo nu en dan denk ik aan de dood

Niet dat ik er bewust voor ga zitten. Het komt gewoon voorbij en dan blijf ik er even bij stilstaan. Ik vind de dood een boeiend onderwerp. Omdat het zo bij het leven hoort.

Van de ene kant is het simpel: ieder levend wezen dat ooit is geboren, gaat daarbij automatisch ooit dood. Van de andere kant is het ingewikkeld: want hoe ziet de dood er eigenlijk uit en wat kunnen we er nou echt van verwachten?

In mijn vroege jeugd vond ik een keer een dode vogel. Nog helemaal intact, alleen zat er geen leven meer in. Het was stijf en hard. Dat fascineerde me. In een servetje in mijn jaszak nam ik de vogel mee naar huis. Ik stopte het in een doosje. En soms haalde ik het eruit en legde ik het op de vensterbank met mijn raam open. Geen idee waarom ik dat deed. Misschien dat ik op die jonge leeftijd al iets probeerde te begrijpen van de dood. En daarmee het leven. Na een paar dagen vond mijn moeder het doosje, schrok zich te pletter en haalde alles weg.

Toen ik studeerde vertelde iemand die ik kende van de middelbare school me dat iemand van die school ziek was geworden. Dat was een hele tijd geleden en ik hoorde het toen pas. Dit was voor het internet en mobieltjes-tijdperk. Met die persoon ging het inmiddels weer prima, maar ik bedacht me ineens dat iemand ook dood kan zijn zonder dat je dat weet. In je eigen hoofd leeft die ander dus nog gewoon. Ergens in die periode ging ik er eens goed voor zitten. Bedacht hoe het zou zijn als ik nu ineens dood zou gaan, wie dat allemaal moest weten, wat voor muziek ik op mijn begrafenis wilde hebben, wat voor bloemen. Dat was enorm intens, om me dat allemaal voor te stellen. Het voelde ook goed. Bevrijdend. Pas jaren later realiseerde ik me dat ik veel meer in het leven ben gaan staan door stil te staan bij het feit dat ook ik ooit dood ga.

Van toen tot nu ben ik er vaak mee bezig. Soms volop. Soms zijdelings. Heb boeken gelezen over dingen als doodgaan, bijna-dood ervaringen, engelen, levensenergie, zielen, hospice zorg, palliatieve zorg, Boeddhisme. Fictie en non-fictie. Ben vrijwilliger geweest in een hospice.

Een vriend van mij overleed ineens toen ik 27 was. Echt uit het niets. Dat heeft heel veel indruk gemaakt. Ik denk weleens dat zijn dood er zeker aan heeft bijdragen dat ik zoveel mogelijk mijn hart wil volgen in dit leven.

Bijna vier jaar geleden overleed mijn vader, zeven maanden nadat we hadden gehoord dat hij ongeneeslijk ziek was. Ik vind nog steeds dat hij minstens 150 had moeten worden, maar ik kan ook niet ontkennen hoe mooi en intens die laatste maanden waren. Met de dood in het vooruitzicht kunnen er bijzondere dingen gebeuren, als je daarvoor openstaat. Dat stond hij. Dat stonden wij. Lees ook de Ode aan mijn vader.

Een jaar later overleed mijn liefste tante. Voor haar schreef ik Ode aan mijn tante. Het cliche is gewoon waar: zodra je weet dat iemands einde in zicht is, wordt de tijd samen kostbaarder. Omdat je je beseft dat het eindig is. Op een dag wist zij dat het einde nabij was en ik had het grote geluk om haar even alleen te treffen, tussen al het bezoek door dat zij die dag kreeg. Net voordat ik naar huis ging, bedankte zij me voor alle momenten die we samen in ons leven gedeeld hadden. Zij wist en accepteerde dat het leven voor haar bijna ophield. En daardoor kon zij dit alles zo zeggen. Ik vind het nog steeds zo bijzonder, ontroerend en krachtig.

Afgelopen zomer is een vriendin van me overleden. Verkeersongeluk. Ik woonde toen in Ierland en weet nog dat ik verbaasd werd toen een anderen vriendin me belde. Al toen ze haar naam zei, realiseerde ik me dat er iets was gebeurd. Als iemand overlijdt terwijl je daar even niet woont, voelt dat extra vervreemdend.

Eind vorig jaar heb ik deelgenomen aan een retraite ‘ Facing Loss, Healing Grief’, in Dzogchen Beara in Ierland. Alle deelnemers hadden een naaste verloren. Familie en geliefden waren ziek geweest, door toedoen van anderen omgekomen, slachtoffer van geweld of stilletjes heengegaan. Het verdriet en de pijn van sommigen leek te groot om ooit overheen te komen. En toch.. door al het samen delen, de verschillende oefeningen en meditaties en het hele weekend zo openlijk over de dood te praten, kwam er bij iedereen wat ruimte. Magisch en bijzonder om bij te zijn. Hoopvol ook.

De dood is nu eenmaal onderdeel van leven. En hoe meer mensen dat idee omarmen, hoe meer ruimte er is om liefdevoller en bewuster in het leven te staan.

“Whether we consider ourselves to atheists, Jews, Christians, Muslims, Hindus, or Buddhists, whether we believe in rebirth or not, what is most important is that we develop a “good heart”, by taming our selfish aspects and training ourselves constantly to express compassion, love and forgiveness to others.
Developing such a good heart throughout life enables us to heal our relationships with others, bring peace into this troubled world, and meet death without fear.”
Christine Longaker – Facing death and finding hope

Boekentips:
Dit zijn allemaal boeken die voor mij in dit rijtje passen. Op volgorde van wanneer ik ze gelezen heb. Kijk eens welke namen en titels jou aanspreken. Zelf lees ik overigens veel in het Engels, maar de meeste boeken zijn ook in het Nederlands te lezen.

  • Alice Sebold – The lovely Bones
  • Kevin Brockmeier – The brief history of the dead
  • Gabrielle Zevin – Ergens
  • Eckhart Tolle – De kracht van het nu
  • Neale Donald Walsch – Een ongewoon gesprek met God
  • Marie-Claire van der Bruggen – Het sprookje van de dood
  • Marianne Williamson  – Terugkeer naar liefde
  • Hermann Hesse – Siddharta
  • Mitch Albom – Mijn dinsdagen met Morrie
  • Sogyal Rinpoche – Het Tibetaanse boek van leven en sterven
  • Lorna Byrne – Engelen in mijn haar
  • Barbara Stok – Over de levensgenieter die haar angst voor de dood wil verdrijven (stripboek)
  • Dr. Jill Bolte Taylor – Onverwacht inzicht
  • Mike Dooley – The top ten things dead people want to tell you
  • Pim van Lommel – Eindeloos bewustzijn
  • Elisabeth Kübler-Ross – Dood. Het laatste stadium van innerlijke groei
  • Caroline Myss – Anatomie van de ziel
  • Jasper Enklaar – Terminus. Dr. Ben Zylicz en de kunst van het sterven
  • Howard Storm – My descent into death
  • Christine Longaker – Facing death and finding hope

 

Katja Linders bieb nijmegen

Ambassadeur van de bieb, mijn oase van rust

Mijn hoofd is vol, de wereld druk. Gehaast en met een frons in mijn hoofd stap ik de bieb binnen. De stille bieb, waar een deken van rust over me heen valt. Ik pak een tijdschrift en ga zitten. Ik lees wat, kijk om me heen, hoor in de verte een flard van een gesprek, mijmer wat in het rond en lees weer verder. Indrukken bezinken, ideeën komen tot leven en antwoorden komen tot me. Daarna struin ik wat langs de rekken om een nieuw boek te lenen. Een uur later stap ik met een leeg hoofd en een serene glimlach de bieb weer uit. Dankbaar voor vele momenten als deze: mijn oase van rust in een drukke wereld.

Deze woorden hierboven stuurde ik in als inzending aan de 100-jarige Nijmeegse bibliotheek. Als fervent lezer en taalliefhebber ben ik al sinds ik kan lezen fan van de bieb. Ik heb er dan ook heel veel herinneringen aan. Deze hierboven is er een van.

En tot mijn immense vreugde ben ik gekozen tot een van de 9 ambassadeurs van de Nijmeegse bieb. Ik voel me vereerd! En een mooie bijkomstigheid is dat ik meer dan ooit over lezen, boeken en de bieb mag vertellen.

Zo werden alle ambassadeurs een paar weken geleden geïnterviewd voor in het jubileumboek en was er een fotoshoot. Ik ben geïnterviewd voor De Gelderlander, het Bibliotheekmagazine en De Nijmegenaar. En maandag 28 maart word ik tijdens de talkshow van het jubileumfeest in bibliotheek De Mariënburg geïnterviewd voor Hanneke Groenteman. En.. gedurende twee weken komen alle ambassadeurs met een eigen billboard in Nijmegen te hangen. Heel bijzonder.

Mede dankzij de rust en de boekenrijkdom van de bibliotheek ben ik wie ik ben. En ik wens de bibliotheek dan ook nog vele nieuwe jaren toe.

Bekijk ook:
100 jaar bieb, de site vol herinneringen
De interviews in De Gelderlander en De Nijmegenaar 

katja billboard bieb

Boeken die indruk maken (2)

Bijzonder vind ik het als boeken op een wonderlijke wijze tot mij komen. Als ik in de bieb ben, tussen de rijen boeken dwaal en er een mijn aandacht vraagt. Geen idee waarom. maar vaak blijken dit boeken te zijn die indruk maken. Of als ik in de trein zit en in een gesprek van anderen ineens een titel of schrijver hoor noemen die opvalt. En soms komt in een gesprek een boek terloops ter sprake, het trekt mijn aandacht en ik ga het leven. Vaak blijkt die titel of dat boek net iets te zijn wat past bij mij, op dat moment.

Goede boeken hebben ook te maken met timing. Soms sluit een boek zo goed aan bij waar ik mee bezig ben, waar ik meer over aan het leren ben of waar ik me zorgen over maak. Alsof het een antwoord is op een vraag.

En soms word ik juist zo gegrepen door een verhaal, dat ik alles waar ik mee bezig ben even helemaal los kan laten en er daardoor even afstand van kan nemen.

Hieronder een aantal boeken die precies op een goed moment in mijn leven kwamen.

Louise Hay – Je kunt je leven helen
Een van de eerste boeken die ik las over de kracht van je eigen gedachten. Ik had altijd nogal een actief hoofd en dacht de hele dag door. Ik vond het een verademing om die denkkracht bewust positiever in te zetten. Realiseer me nu ik dit schrijf, dat dit boek er echt aan heeft bijgedragen dat ik anders ben gaan denken en leven. Zo nu en dan pak ik het boek er nog even bij en lees een stukje, of haal er een gerichte affirmatie uit.

David Wroblewski – Het verhaal van Edgar Sawtelle
Een boek met zo’n indrukwekkend verhaal dat ik er nu soms nog -en heb het iets meer dan vijf jaar geleden gelezen- ineens aan denk. Alsof ik aan een vriend denk die ik echt gekend heb. Het verhaal gaat over Edgar, die vanaf zijn geboorte niet kan praten. Hij groeit goed op, met zijn ouders op een boerderij in Wisconsin. Zijn ouders fokken speciale honden en Edgar kan heel goed met ze overweg. Het leven van dit gezin verandert drastisch zodra de broer van de vader op de boerderij erbij komt wonen. Een spannend, indrukwekkend en hartverscheurend verhaal.

Karen Kingston – Weg met de warboel. Ontdek de kracht van een opgeruimd leven
In dit boek ben ik een week geleden begonnen en ik heb het nog niet helemaal uit, maar ik kan nou al zeggen dat dit boek mijn leven heeft veranderd. In tegenstelling tot vroeger ben ik de laatste jaren opgeruimd. Ik koop weinig spullen en frutsels en doe vaak van alles weg, ik heb een enorme behoefte aan rust en overzicht. Er waren echter heel veel spullen die ik niet zomaar weg kon doen, omdat ik zo aan ze gewend was. Omdat ze herinneringen hadden. Omdat ik ze ‘misschien ooit nog zou gaan gebruiken’. Tot ik vorige week in dit boek begon. En ben gaan loslaten en wegdoen. Drastisch. Het voelt goed, fijn, energiek en kloppend!

Meer boekentips? Kijk ook eens op mijn Pinterest boekenaanraders-board.

Boeken die indruk maken (1)

Vanaf dat ik kon lezen, ging er een wereld voor me open en las ik zo vaak als ik kon. Dat ben ik blijven doen. Boeken zorgen ervoor dat ik de wereld beter begrijp, dat ik vragen blijf stellen, dat er werelden opengaan, dat ik aan het twijfelen wordt gebracht en dat ik mezelf -en de mensen om me heen- steeds beter leer kennen. Het verrijkt me. Ik geniet van een mooie schrijfstijl, leuke woordvondsten en zinnen die iets in me raken.

Alle boeken die ik heb gelezen, hebben er aan bijgedragen dat ik ben wie ik ben. Dat ik doe wat ik doe. Dat mijn leven op z’n kop werd gezet. Of alles juist op z’n plek viel.

Ik ben altijd blij als ik op het spoor kom van boeken die ik graag wil lezen.  En deel ze graag verder met andere nieuwsgierige en onderzoekende mensen. Hieronder een aantal boeken die ik de moeite van het lezen meer dan waard vind. In willekeurige volgorde. Voortaan zal ik vaker bloggen over boeken die indruk op mij maken.

Herman Hesse – Narziss en Guldmund.
Dit is het eerste boek dat ik van hem las (in mijn eind tienerjaren) en sindsdien ben ik fan van hem. Wat een mooie schrijfstijl en thema’s! Dit boek gaat over twee jongens die goede vrienden worden terwijl hun levenspaden uiteindelijk heel anders lopen. Narziss gaat vol devotie het klooster in. Goldmund leert volop van het leven en alle mensen. Het gaat over het leven, keuzes, luisteren naar je hoofd of je hart, jouw eigen pad volgen. Heb het een paar jaar geleden herlezen, was weer de moeite waard.

Richard Bach – Illusies. De avonturen van een onwillige messias.
Dit boek las ik voor het eerst toen ik begin 20 was. Pas dacht ik er ineens weer aan, toen ik in een van mijn oude opschrijfboekjes een zin las die ik daar had gelezen:” Uw enige verplichting in elke levensspanne is trouw aan uzelf te zijn.” Ik heb het herlezen en het heeft zoveel indruk gemaakt. Het verhaal gaat over twee stuntpiloten en vooral over de gesprekken die zij hebben. En de vele lessen die de ‘meester’ meegeeft aan de ‘leerling’. Wonderlijk en indrukwekkend.

Eckhart Tolle – De kracht van het nu.
Dit boek kwam binnen. Het gaf me woorden aan dingen die ik tot dan toe alleen voelde. Heel bijzonder. En sommige dingen begreep ik (toen nog) niet (heb het gelezen in 2010). Zo nu en dan herlees ik er stukjes uit.

Neale Donald Walsch – Een ongewoon gesprek met God.
Dit boek was een feest der herkenning. Het leek alsof alle boeken die ik ooit heb gelezen ineens samenvielen. Ik vond het een mooie en heldere visie op God (welke beeld je er ook bij hebt), geloven, religie, de mens: het hele leven eigenlijk. Bij vlagen ook erg grappig en ontnuchterend. Het heeft mijn kijk op de wereld veranderd.

Meer boekentips? Kijk ook eens op mijn Pinterest boekenaanraders-board.

Over schrijvend tot meer zelfkennis komen en het loslaten van perfectie

Het is mijn wens en verlangen om meer te schrijven. Blogs, verhalen, observaties, boeken, recensies, artikelen, columns, cursuslessen, reisverslagen, plannen, websiteteksten: zo’n beetje alles waar woorden voor nodig zijn.

Ik heb al veel geschreven: blogs, verhalen, observaties, recensies, artikelen, cursuslessen, plannen, websiteteksten. En ik schrijf al sinds mijn 9e in een dagboek. Op de een of andere manier komen er altijd schrijfdingen op mijn pad. En vanwege mijn verlangen heb ik diverse cursussen op dat gebied gevolgd.

Soms voelde schrijven als ‘echt schrijven’ en soms als ‘gewoon schrijven’. In mijn hoofd zat daar een verschil in.

Een paar dagen geleden viel mijn oog in de bieb toevallig (voorzover toeval bestaat, maar dat terzijde) op het boek ‘Je leven schrijven. Een meditatieve weg tot zelfkennis,’ van Julia Cameron. Mooi. Deze kwam op een goed moment in mijn leven. Het verlangen om meer te schrijven is de afgelopen tijd namelijk steeds sterker geworden. Daarnaast ben ik een zoekend mens, altijd op zoek naar datgene dat het beste bij me past. En doordat er afgelopen zomer een aantal levensveranderende dingen zijn gebeurd, was ook de focus en richting van mijn ondernemen even niet zo helder. Schrijven en meer zelfkennis: kom maar op!

Door het lezen van een paar bladzijden werd me al duidelijk dat ik het mezelf moeilijk heb gemaakt door een verschil te maken tussen ‘echt schrijven’ en ‘gewoon schrijven’. Schrijven is schrijven. Het is een proces, een handeling, een werkwoord. Het resultaat komt later pas. Door me teveel te richten op een mogelijk eindresultaat heb ik mezelf verkrampt. En schreef ik amper meer.

En gisteren las ik een zin die iets me raakte. ‘De obsessie met tijd is in feite een obsessie met perfectie’. Oei. Die kwam binnen. Niet alleen herkenbaar op schrijfgebied, maar op zoveel meer. Hoeveel cursussen, plannen en ideeën liggen er nog bij me op de plank, te wachten tot ze perfecter zijn?

Ook herken ik het in de vele coachgesprekken die ik heb gevoerd. En in de deelnemers aan mijn workshops en cursussen. Velen beginnen vol goede moed. Maar maken het niet af. Ze beginnen bijvoorbeeld met mijn online cursus ‘Wat wil ik nou écht? En nu aan de slag!’, doen een paar lessen en stoppen er dan mee. Bij navraag blijkt dan dat ze een opdracht te moeilijk vonden, of ergens niet helemaal uit kwamen, of iets te confronterend vonden. Ze maakten er geen tijd meer voor vrij.

Ze vonden wat ze deden niet goed genoeg. En in plaats van juist door te gaan, kiezen ze ervoor om te stoppen. Om er van weg te lopen. Om er helemaal geen tijd meer in te stoppen.

Zonde. Want zo wordt er ineens helemaal niks meer geleerd. En blijft iemand stilstaan.

Het doet me ineens denken aan een van mijn supervisiebijeenkomsten toen ik tijdens mijn studie stage liep. Ik kwam er achter dat ik altijd te lage doelen voor mezelf stelde. Zo haalde ik ze zeker. En dat dit vooral uit angst kwam. De angst om het niet goed te doen. Om het niet perfect te doen. Ik bleek helemaal niet zo onverschillig te zijn als ik altijd dacht. Het was juist het omgekeerde.

Dit is ruim 15 jaar geleden. En in die tijd heb ik veel geleerd en ontdekt over mezelf. Ik ben gegroeid. En ik heb veel bereikt. En toch, toen ik die zin las over tijd en perfectie. En nu weer terugdenk aan die supervisie. Realiseer ik me dat ik ergens van binnen nog steeds dingen perfect wil doen. Dat ik andere doelen stel dan de dingen die ik eigenlijk écht wil doen. Ik kan mezelf nog steeds op verschillende manieren voor de gek houden door te verklaren waarom dingen niet lukken. ‘Geen tijd’, ‘niet het goede moment’, ‘anderen zijn er beter in’.

Ik heb er mijn werk van gemaakt en doordat ik zelf jaren- en jarenlange ervaring heb in smoesjes verzinnen, ben ik zo goed in wat ik doe. Ik herken alle smoesjes en alle drogredenen bij anderen. Ik geloof ze niet. Ik benoem ze. Ik prik er doorheen. En zo help ik anderen volop met inzien waarom ze blijven hangen, zodat ze flinke stappen gaan zetten.

En nu dit inzicht. Voor mezelf. Tot me gekomen terwijl ik schrijf.

Dus ik ga weer meer schrijven. Omdat het me helpt. Omdat het me dingen laat inzien. Omdat het feilloos mijn eigen blinde vlekken tevoorschijn tovert. Zodat de onrust kan worden vervangen door weten.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén