Tag: loslaten (Page 1 of 2)

Steeds verhuizen en opnieuw beginnen

Sinds ik helemaal terug ben in Nederland, pas ik op huizen (en soms de katten des huizes). Verhuizen is deel van mijn dagelijks leven. Eerst omdat ik eerst wilde ontdekken hoe en waar ik graag zou willen wonen na mijn loslaat-avontuur. Daarna omdat ik nog geen betaalde baan had en daardoor geen huur kon betalen. Nu mijn baan begonnen is, ben ik volop aan het reageren op sociale woningbouwhuisjes en wacht ik vol spanning tot ik ergens aan de beurt ben.

Nog nooit eerder in mijn leven heb ik zoveel behoefte gehad aan vastigheid.

Ik ben nu ruim 4 1/2  maand terug in Nederland en heb op 11 verschillende adressen geslapen. Variërend van een paar dagen tot een maand. Gemiddeld zat ik ergens een week. In deze periode waren er in totaal 20 dagen waarop ik van de een naar de andere plek ging. Op drie adressen, waaronder bij mijn moeder, ben ik meer dan een keer geweest. En in deze periode ben ik een week op retraite in Frankrijk geweest en verbleef ik een weekje in ‘mijn’ hostel in Ierland.

De charme die het in het begin nog had, is er inmiddels wel af.

Steeds weer sjouwen met mijn spullen (op de fiets of in de bus), bedenken wat ik de komende periode nodig heb, in de gaten houden wat voor weer het wordt. Ontdekken waar de supermarkt is. Hoe ik het beste overal naartoe kan fietsen. Steeds opnieuw wennen aan een ander bed, andere keuken (waar ik nooit alles kan vinden wat ik handig vind), andere douche, andere buurt, andere omgevingsgeluiden.

Er waren momenten dat ik vanaf de stad naar mijn tijdelijke huis wilde fietsen en eerst echt een paar seconden moest nadenken over waar dat op dat moment was.

Als je woonomgeving steeds verandert, heb je heel veel ijkpunten. “Dit deed ik wel/niet in deze periode”. En dat is soms best frustrerend. Het voelt alsof ik om de paar dagen/weken nieuwjaarsvoornemens maak en iedere paar dagen/weken alweer de balans daarvan opmaak. Steeds als ik mijn spullen inpak, word ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Had ik mijn sportspullen / wandelschoenen / deze boeken / die kleren wel mee hoeven nemen? Heb ik ze gebruikt? Waar heb ik mijn tijd eigenlijk aan besteed?

Door het regelmatig mediteren, ervaar ik wel een soort van basis rust in mezelf, maar ik kom daar wel steeds minder makkelijk bij merk ik. Het vreet gewoon energie, dit steeds ergens anders zijn. Energie die ik liever aan andere dingen zou besteden: mijn nieuwe baan, schrijven, lezen, meer afspreken met mensen en nuttig vrijwilligerswerk doen. Het voelt alsof ik er wel ben, maar nog niet echt ben geland in Nederland.

Daarnaast ben ik ook erg dankbaar dat zoveel mensen -niet alleen vrienden- mij hun huis (en katten) toevertrouwden.

En verder accepteer ik – meestal- dat dit leven nu het gevolg is van mijn keuze in de zomer van 2016 om alles los te laten en op avontuur naar Ierland te gaan. Dat heeft me zoveel opgeleverd, dat was hoe dan ook de moeite waard.

En als ik binnenkort mijn eigen woonplekje weer heb, zal ik dat volgens mij meer waarderen dan alle plekken waar ik in mijn leven heb gewoond!

 

 

Overpeinzing over weer meer online zijn

In de tijd dat ik in Ierland woonde, was ik bijna niet online. De eerste drie maanden had ik bewust geen smartphone. Wel had ik een gewone mobiel, waarmee ik soms met familie of vrienden belde, en sporadisch smsjes verstuurde. Er was een laptop waar wij vrijwilligers op konden internetten, maar dat kon alleen op bepaalde tijden en het ding was ook nog eens heel erg traag, dus meer dan wat mails en soms een mailing versturen was het niet.

Ik had er allemaal ook niet zo’n behoefte aan. Ik wilde juist een tijd minder online zijn en meer in het moment zijn. En waar dat beter te doen dan op die prachtige plek op de kliffen! Het uitzicht was altijd fenomenaal. En een lange tijd woonde ik in het hostel daar. Waar geen wifi was. En waar, vanwege de afgelegen ligging, bijna niemand mobiel bereik had. Niet in het hostel, het begon ergens buiten, richting de parkeerplaats.

Er was dus volop tijd en aandacht om te zijn. Gesprekken te hebben met vrijwilligers en gasten. Katten te aaien. Naar de oceaan te staren. Wat rond te wandelen. Nog eens te mediteren. Te lezen. Te schrijven.

Met weinig afleiding, op een plek die afgelegen ligt en waar je altijd mensen om je heen hebt, kom je jezelf veel tegen. Afhankelijk van je persoonlijkheid, bui, gezelschap en de dag is dat fijn, irritant, verademend, confronterend of verhelderend. In ieder geval leerzaam.

Na een aantal maanden daar had ik mijn smartphone weer en met ander werk ook meer mogelijkheden om online te zijn. Het bleef echter beperkt: er was niet altijd en overal internet. En de omgeving nodigt ook gewoon zo uit om echt daar te zijn. Met aandacht. Mindful.

Sinds een paar weken ben ik weer terug in Nederland. Mijn weg weer aan het vinden. Overal internet. Op zoek naar werk, dus ook nog eens heel veel tijd om online te zijn. Ik lees weer van alles, bekijk weer van alles, weet weer veel meer van wat er om me heen en in de wereld gebeurt.

En ik vraag mezelf soms af: is dat een positief iets? Heb ik er iets aan om van allemaal mensen -bekend en onbekend- te weten wat ze doen, vinden, denken, kijken, eten, lezen, ondernemen? Hebben zij er iets aan dat ik dat weet? Ik ervaar het als interessant, maar ook vermoeiend en overweldigend.

Je zou kunnen zeggen dat ik hier en nu veel meer ‘meer in de wereld’ ben. Maar gevoelsmatig voelde ik me daar en toen veel meer verbonden en betrokken. Kon ik er meer, met echt open hart en aandacht, zijn voor mensen. Ik miste wel veel op het einde daar: vrienden, familie, culturele dingen, openbaar vervoer, mogelijkheden. Dat is de grootste reden waar ik nu weer hier ben, in de meer bewoonde wereld.

En voor mijzelf de uitdaging om een balans te vinden: nuttig en leuk gebruik maken van alle (online) mogelijkheden die er zijn, en de rust van de kliffen ook bij me te houden.

 

Het blanco blad

Een blanco blad. Dat heb ik nu voor me, na mijn tijd in Ierland.  Nog geen eigen woonruimte. Nog geen baan. Alles is mogelijk.

Hoe zoiets voelt? Spannend en fijn en vermoeiend en bevrijdend tegelijk.

Allereerst realiseer ik me dat ik een ontzettend bevoorrecht mens ben. Dat ik in een land en werelddeel en tijdperk woon, waar ik de keuze had om anderhalf jaar geleden alles op te zeggen om mijn avontuur aan te gaan. Dat ik uit mijn land weg kan gaan, en er weer terug kan komen.

Ik ben nu terug. De eerste weken hier beschouwde ik als vakantie. Het was ook rond Kerst en Oud&Nieuw. Begin dit jaar  ben ik nog een week op meditatie retraite in Frankrijk geweest. En dat was mijn startpunt voor deze nieuwe fase.

Daarvoor was mijn energie nog op Dzogchen Beara gericht. Nu kijk ik vooruit. Ik ben aan het kijken, voelen, ervaren en bedenken hoe ik mijn leven hier weer vorm wil gaan geven. De behoefte aan vastigheid voel ik. Dus (voorlopig?) niet zelfstandig ondernemen. Ik wil een part-time baan. Een vast inkomen. Tot die tijd tijdelijk op huizen passen. Daarna een eigen woonruimte. Daar ga ik voor.

Ik heb geen idee hoe mijn leven er over een paar dagen, weken en maanden uit gaat zien (maar eerlijk gezegd weet niemand dat ooit natuurlijk, al is er de illusie van vastigheid).

Wat ik wel weet is dat dit een mooie fase is om te blijven oefenen met de rust en stabiliteit in mezelf te blijven vinden. En niet van of ik wel/geen sollicitatiesprekken heb. Of wel/geen baan. Of wel/geen eigen woonplek.

Hoe ik dit blanco blad ook ga invullen: mijn geluk, mijn wezen, is daar niet  afhankelijk van.

“There is somewhere to get to; that ‚somewhere’ is our true nature, and we’re already there, once we totally open our minds.”

Peter Cornish – Dazzled by daylight

 

Terugblik op mijn Ierland avontuur

Begin augustus 2016 begon mijn loslaat-avontuur. Ik zou in ieder geval 2 maanden vrijwilligerswerk gaan doen bij Dzogchen Beara in Ierland en daarna nog een paar maanden op andere plekken in Ierland vrijwilligerswerk tegen kost en inwoning gaan doen. Ik had geen idee hoe het allemaal zou gaan lopen. Nu, bijna anderhalf jaar later, ga ik weer verder in Nederland.

Het Boeddhistische retraite centrum op de kliffen in Ierland beviel me goed. Ik voelde me er zo thuis, en ik leerde er zo veel, dat ik daar een half jaar ben gebleven. Daar schreef ik dit blog over.

Mijn avontuur voelde nog niet ten einde, dus ik ging na een vakantie in Nederland terug. Kwam als vrijwilliger bij Crann Og Eco farm terecht, een plek met ecologische toerisme, groentetuinen, dieren en wilgen weven. ‘Op papier’ was dit een plek waar ik wilde zijn en ik mocht ook langer blijven. Maar ik ontdekte dat ik het helemaal niet zo leuk vond om zó dichtbij de natuur te leven. En het was echt afgelegen, zelfs om te liften naar het kleine dorpje moest ik eerst een eind lopen naar een geschikte weg. De mensen die er wonen en werkten waren aardig, maar ik voelde me er toch wat ontheemd en alleen.

Via diverse vrijwilligerssites (voornamelijk Workaway) kwam ik in contact met allerlei andere leuk klinkende plekken in Ierland. Niks leek echter te passen: ze hadden voorlopig niemand nodig, of na wat mailen bleek het toch geen goede match. Inmiddels had ik ook weer contact gelegd met Dzogchen Beara, omdat ik er graag nog een keer even terug zou willen komen in de komende maanden, wanneer kwam ze uit?

Nou.. mijn oude manager ging bijna op vakantie en ze had nog geen nieuwe assistent, dus als ik wilde kon ik haar werk en appartementje overnemen als ze op vakantie was. Dat klonk goed! Na een leerzame maand bij Crann Og Eco farm was ik zo ineens weer bij Dzogchen Beara. Het voelde zo gek en gewoon om er weer te zijn. En binnen een paar dagen voelde ik sterk dat ik voorlopig nog niet weg wilde. Waar anders zou ik willen zijn dan daar?

Van dat moment tot nu is er zoveel gebeurd. Alles bij elkaar was het enorm intensief, maar boven alles ben ik zo dankbaar voor mijn tijd in Dzogchen Beara. Alleen al de kansen en het vertrouwen: begonnen als vrijwilliger, binnen een paar maanden was ik assistent-manager en de laatste maanden zelfs manager Accommodation and Work Exchange.

De vriendelijke mensen (medewerkers, vrijwilligers, gasten, deelnemers), het eten, de lieve katten, de warmte, de openheid, het geweldig uitzicht. De bereidheid van iedereen om te leren, te groeien. Vergaderingen beginnen met een paar minuten mediteren. Een shrine/meditatie ruimte om de hoek. Iedere dag de mogelijkheid om de dag met een begeleide meditatie te beginnen.

Het wonen op de kliffen, in the middle of nowhere. Er gaat dagelijks een bus naar Cork en terug, maar de meeste dagen gaat er ook echt maar eentje. En dan ben je in het dorpje Castletownbere en dan moet je nog een kwartier met de auto. En ook: altijd mensen om je heen, drukke werkplek, veel te doen, werk en vrije tijd dat door elkaar loopt en wat soms geweldig en soms enorm vermoeiend is.

Het is wel zo bijzonder om op een plek te wonen en werken waar zoveel retraites zijn, waar ik gratis of voor weinig aan deel kon nemen. Retraites over meditatie, Loving Kindness, Compassie, Joyful Voice en Facing Loss, Healing Grief.

Verder heb ik het genoegen en de eer gehad om retraites met Boeddhistische leraren als Sogyal Rinpoche, Tsoknyi Rinpoche, Jetsun Khandro Rinpoche, Chagdud Khandro Rinpoche, Ringu Tulku en Dzigar Kontrul Rinpoche bij te wonen. En tijdens de vele meditatieweekenden waren er korte, inspirerende lezingen van diverse boeddhistische leraren.

Het is een plek die mijn hart gestolen heeft en waar ik regelmatig hoop terug te komen.

Waarom ik toch de keuze heb gemaakt om weg te gaan bij een plek waar ik me zo thuis voel? Na ongeveer anderhalf jaar hier voelt het toch wat beperkt. Zonder auto kom je niet ver. Zelfs om boodschappen te doen, of een bus naar ergens te nemen, heb je een lift nodig. En het klinkt wellicht gek, maar ik miste het alleen zijn tussen de mensen. In mijn eentje in een cafe zitten, in de trein, door de stad banjeren.

Toen ik de keuze maakte om veel los te laten en vrijwilligerswerk te gaan in Ierland had ik niet kunnen bedenken dat ik hier terecht zou komen en hier zo lang zou blijven, er zelfs een betaalde baan zou krijgen. En nu is er andersom weer het vertrouwen dat mijn pad loopt zoals het hoort te lopen.

Ik ben er klaar voor alle rust die ik hier heb opgedaan mee deze ‘andere wereld’ mee in te nemen, hopelijk kan ik op deze manier een bijdrage leveren aan een liefdevollere wereld. Want dat is uiteindelijk waarom ik heb losgelaten, en waarom ik de meeste keuzes maak: omdat ik graag verbonden blijf met mezelf, om zo beter verbonden te blijven met anderen.

Meer zien of lezen?
– Ik heb het laatste jaar veel geblogt op mijn Engelse site: happywithoutreason.com
– Bekijk mijn foto’s op Instagram en Flickr.

Vandaag ben ik hier

In mijn hoofd had ik allerlei ideeën over wat ik allemaal wilde benoemen in mijn eerste blogpost hier in 10 maanden. Een opsomming van mijn afgelopen bijna 1 1/2 jaar in Ierland, een blog vol inzichten, antwoorden en al mijn ervaringen. Dat is nogal wat. Dus schoof ik dat al een paar weken steeds voor me uit.

Vandaag, nu, realiseer ik me dat die eerste blog in maanden helemaal niet zo hoeft te zijn. Dat ik aan niemand verplicht ben (niet eens aan mezelf) om daar een allesomvattend schrijven van te maken.

Belangrijker is dát ik schrijf, mezelf deze site en het Nederlands bloggen weer eigen maak. Een soort van rebound-blogpost, om er weer in te komen.
(Met dank aan het kijken van vele romantische comedy’s in mijn leven, dat ik nu denk aan rebound-boyfriends.)

Ik heb ervoor gekozen dat mijn tijd in Ierland, in Dzogchen Beara, over een paar weken eindigt. Dus ik zit nu in een tijd van terug- en vooruitkijken. Het was een bijzondere, geweldige, intensieve, leerzame, leuke en fijne ervaring. Maar ik heb het inmiddels gehad met wonen in de ‘middle of nowhere’. Zonder auto kom je hier niet zo ver. En ik hoef niet eens altijd ver. Maar in mijn eentje, wanneer het mij uitkomt, naar een supermarkt vind ik nu bijvoorbeeld al een hele fijne luxe.

Deze keuze om weg te gaan voelt goed. En heel spannend. Want eerlijk gezegd heb ik geen idee wat ik dan wél wil gaan doen. Waar en hoe ik precies wil wonen. Hoe ik voor mijn inkomen wil zorgen. Hoe mijn leven in te richten.

Zoals altijd heb ik vertrouwen dat deze antwoorden, de richting, tot me komt. Zoals dat tot nu toe altijd gaat. Eerst loslaten, dan openstaan, vol vertrouwen. 

De afgelopen maanden heb ik trouwens wel op mijn Engelse blog gedeeld, leuk als je daar ook een kijkje neemt: happywithoutreason.com

Wat mij heeft geïnspireerd om te doen wat ik doe

Sinds mijn Ierland-loslaat-avontuur is begonnen, en ik de eerste maanden amper online was, stuur ik ongeveer eens per maand een persoonlijke mail met mijn ervaringen. Mijn laatste mail kreeg zoveel enthousiaste reacties dat ik delen eruit hieronder deel. Meld je hier aan als je mijn mails ook in je mailbox wilt ontvangen.

Veel mensen vragen me vaak hoe ik tot de plannen kom die ik heb. Hoe ik keuzes maak. Hoe ik soms ineens zo helder weet wat ik (niet) ga doen.

Zolang als ik me kan herinneren vind ik het belangrijk om naar mijn hart te luisteren. Dat is soms best lastig, maar ik streef er wel altijd naar. Er naar luisteren is een ding om jezelf aan te leren, er naar handelen is een volgende stap. En dat gaat met vallen en opstaan. Oefenen, proberen, leren, ontdekken. En stapje voor stapje gaat het dan steeds makkelijker. Vele mensen, boeken, cursussen en sites hebben mij geïnspireerd op mijn pad. In deze mail zal ik er een aantal delen.

bij being yourself

Bij deze, compleet onvolledig en in enorm willekeurige volgorde, een lijst vol dingen die mij geïnspireerd hebben in mijn leven:

Enkele boeken:

  • Alles van Herman Hesse
  • Je kunt je leven helen – Louise Hay
  • De kracht van het nu – Eckhart Tolle
  • Het oneindige verhaal + Momo – Michael Ende
  • Een cursus in wonderen
  • Terugkeer naar liefde – Marianne Williamson
  • Het geheim van genialiteit- Tijn Touber
  • Dazzled by daylight – Peter Cornish
  • Anatomie van de ziel – Caroline Myss
  • Boeken van Neale Donald Walsch
  • Boeken van Esther & Jerry / Abraham Hicks
  • Bekijk meer aanraders in mijn Pinterest lijst

Verdere mensen en sites:

Ook heb ik mezelf beter leren kennen door onder meer de module filosofie tijdens mijn studie, mijn 3ejaars stage bij Loesje, de energetische behandelingen die ik ooit heb gehad, de zweethutceremonies die ik heb bijgewoond, het reïntegratietraject van Erica Brinkman, theater(sport)-cursussen, Durftevragen, Vipassana, de NLP-trainingen die ik heb gevolgd en vele interessante gesprekken met mensen.

Uiteindelijk gaat het er volgens mij om in hoeverre je bereid bent om naar jezelf te luisteren en jezelf echt te zien. Volgens mij wordt de aarde namelijk een nog fijnere en leukere plek als mensen de tijd nemen om naar hun hart te luisteren, hun interesses en talenten serieus nemen en dat doen wat goed voelt. Met zorg voor zichzelf, anderen en de wereld. Met minimaal een vleugje humor, zelfkennis, openheid en bereidheid tot leren.

En daarom ga ik nu verder met mijn loslaatavontuur, op weg naar de volgende plek in Ierland om vrijwilligerswerk te doen. Omdat ik voel en weet dat deze manier van leven me op dit moment laat leren wat ik nodig heb.

En heb je mijn Engelstalige blog al bekeken? Happy without reason.

Terugblik op het eerste half jaar loslaten

Een halfjaar geleden ben ik meer dan ooit gaan loslaten. Ik had mijn huur opgezegd, veel spullen weggedaan en ging naar Ierland om daar vrijwilligerswerk te doen tegen kost en inwoning bij verschillende projecten. Ik begon begin augustus bij het boeddhistisch retraite centrum Dzogchen Beara. In ieder geval de eerste maanden wilde ik niet op social media, veel meer offline zijn en ook koos ik ervoor om mijn smartphone niet mee te nemen.

Ik ben ontzettend blij dat ik deze keuze heb gemaakt.

Heb geen seconde spijt gehad van mijn beslissing om veel los te laten en weg te gaan van mijn woonruimte, omgeving, spullen, mensen en gewoontes. Van te voren wist ik niet precies hoe lang ik weg zou blijven. Een half jaar kon sowieso, daarna zou ik (in ieder geval even) naar Nederland moeten gaan in verband met dd reisverzekering en om wat praktische dingen te regelen. Verder had ik niet vastgelegd hoe lang ik op die specifieke plek zou blijven. Of waar ik verder allemaal naartoe zou gaan. Ik gaf mezelf de ruimte en vrijheid om te ervaren wat per moment goed en passend zou voelen.

Uiteindelijk ben ik 5 1/2 maand op dezelfde plek gebleven.

Twee maanden was van tevoren afgesproken en als het aan twee kanten zou bevallen kon het langer worden. Het beviel me heel goed: het mindful schoonmaken, de schitterende natuur, de goede energie, het dagelijks mediteren, de leuke mensen, de lieve katten, het heerlijke vegetarische lunchbuffet, het grotendeels offline zijn (er was weinig mobiele telefoon bereik, geen wifi voor gasten en beperkte internetmogelijkheden voor vrijwilligers), de goede gesprekken en de retraites waar ik grotendeels aan mee mocht doen. Andersom waardeerden zij mijn inzet, opmerkzaamheid, verantwoordelijkheidsgevoel, schoonmaakkwaliteiten (blijk ik daar gewoon best goed in te zijn als ik me er toe zet), heldere communicatie en humor.

Binnen 2 maanden voelde ik duidelijk dat ik er nog langer wilde blijven, op deze bijzondere en leerzame plek. Dat kon. En ergens in oktober waren er verschuivingen en schoof de assistent-manager op naar manager accomodatie. Zij was 2 dagen in de week weg voor haar deeltijd studie en ze vroegen of ik die dagen veel van haar taken wilde overnemen. Dat besloot ik te doen en daarmee maakte ik meteen de keuze om daar tot eind januari te blijven.

Dat was even schakelen, van werken met mijn handen naar meer werken met mijn hoofd.

Tegelijkertijd besloot ik ergens in die tijd ook om mijn smartphone naar me op te laten sturen. Alles samen voelde het ineens veel drukker allemaal. Ik ben erg blij dat ik dat allemaal ervaren heb terwijl ik nog op die serene plek was, in een omgeving met dagelijkse meditatie. Dat maakte het mogelijk om bewuster op te merken wat het met me deed en hoe ik daar mee om wilde gaan.

Mijn schrijversbloed begon ook weer op te borrelen en omdat ik al maanden in het Engels las, praatte en dacht, ben ik toen een Engelstalige blog begonnen: happy without reason. Daarnaast verstuurde ik al vanaf mijn vertrek ongeveer een keer per maand een Nederlandstalige mailupdate (en dat blijf ik doen, aanmelden daarvoor kan via hier.)

Mijn avontuur gaat namelijk verder.

Eind vorige week ben ik terug naar Nederland gegaan (omdat ik wat praktische dingen te regelen had en vanwege de 180 dagen regeling die bij mijn gekozen doorlopende reisverzekering zat) en maandag vertrek ik weer. Terug naar Ierland. Naar een andere plek om vrijwilligerswerk te doen. Op een plek waar ze zich bezighouden met ecotoerisme en waar ze veel in en met de natuur leven. Ik kijk er naar uit om te ervaren hoe dat voor me is. En weer nieuwe dingen te leren. Ik blijf daar in ieder geval een maand. Misschien ook weer langer. Ik heb geen idee hoe het loopt.

Wat ik wel weet, is dat deze manier van loslaten, leven en ontdekken nu goed bij me past.En dan merk ik al doende wanneer het tijd is om iets anders te gaan doen, of meer vastigheid te zoeken, of juist meer los te laten.

Zolang ik goed naar mijn hart en gevoel blijf luisteren en handelen, wordt de volgende stap steeds vanzelf duidelijk.

Meer zien? Bekijk mijn foto’s op Flickr en Instagram.

 

 

 

aftellen

Over een week vertrek ik

Dan pak ik mijn rugzak en ga ik op weg naar het onbekende in Ierland. Ik ben er veel mee bezig, maar kan me er nog niet echt een voorstelling van maken. Weet wel dat ik er veel zin in heb.

De afgelopen weken ben ik vooral bezig geweest met alles rondom mijn spullen.

Toen ik deze keuze ruim 2 maanden geleden maakte, had ik geen idee dat ik daar zoveel tijd mee kwijt zou zijn: kiezen wat te verkopen, wat weg te geven, wat weg te gooien, wat te bewaren en wat mee te nemen. Vervolgens gaat daar nog meer tijd in zitten: spullen online zetten, afhaalafspraken maken met alle mensen die iets komen kopen of ophalen, vervoer regelen voor alles dat naar een opslagplek of naar de Milieustraat gaat.

Zo nu en dan waren er ineens zorgen of ik alles wel kwijt zou raken. Zoals mijn bank en grote tafel, die ik gratis weggaf en begin deze week nog niet kwijt was. Ik kreeg het er benauwd van, want ze passen niet in een vuilniszak en met alle mogelijke ophaaldiensten kon ik pas volgende week een afspraak maken. Te laat, omdat ik aankomend weekend uit mijn huisje verhuis. Gelukkig zijn inmiddels ook deze laatste grote spullen op weg naar een nieuwe eigenaar. Zoals met alles rondom dit avontuur waren deze zorgen voor niks.

Het is lang geleden dat ik ergens in mijn leven zo zeker van ben geweest. 

Eerder had ik wel eens de wens om weg te gaan en los te laten, maar voelden alle onzekerheden als een reden om het toch niet te doen. Nu is het verlangen zó sterk, dat dit voelt als het enige logische dat ik op dit moment kan doen. Ik heb geen idee waar ik allemaal naartoe ga, wanneer ik precies terug ga komen, waar ik ga wonen als ik terugkom. Alles staat open. En dat voelt goed en kloppend. Bevrijdend. De energie stroomt.

Ik kies er voor om grotendeels offline te gaan.

Zo wil ik in ieder geval de eerste maanden niet op social media en zal ik geen blogs posten. Ik neem in plaats van mijn smartphone een gewone mobiel mee. Een tijdje zonder de afleiding van WhatsApp en ‘even een foto plaatsen op Instagram’. Ik heb wel de intentie om een keer per week mijn mail te bekijken. En ongeveer een keer per maand een avontuur-mailing te sturen.

Ik wil weer eens ervaren hoe het is, het leven zonder al die online en sociale afleidingen. Iets ten volle ervaren, in plaats van het verder te delen. Wat vaker voor me uit staren en laten komen wat er komt, in plaats van steeds vooruit te kijken en te regelen.

En ja, ik vind het allemaal ook spannend.

Zo’n avontuur, alleen op pad, dat heb ik nog nooit gedaan. Ik heb ook nog niet zo vaak gevlogen, dus het idee dat ik over een week land en dan mijn weg moet vinden, een paar uur te overbruggen heb voordat mijn bus vertrekt (die ik ook zeker niet wil missen, de volgende rijdt namelijk pas twee dagen later), dat vind ik best spannend. En neem ik de goede spullen mee, heb ik wel goed bedacht wat ik echt nodig heb, heb ik alles wel goed geregeld en waar begin ik allemaal aan? Die gedachten gaan ook door mijn hoofd.

Ik weet diep van binnen ook dat het allemaal goed komt en dat er niks mis kan gaan. En dat ik eenmaal onderweg met de minuut meer ervaren word. Dat het ontspullen en onthaasten me iets gaat brengen wat ik anders niet zo snel zou krijgen. Ik kan er alleen maar een rijker mens van worden, in alle opzichten.

Over een week start mijn loslaat-avontuur en ik heb geen idee wat er allemaal gaat gebeuren, maar ik ben er klaar voor!

mensen die haast hebben

 

probeer te onderscheiden

Waar mijn hoofd nu vol van is

Ik kijk er heel erg naar uit om straks met alleen een rugzak op pad te gaan. De weg naartoe vind ik op het moment wat minder. Ik heb een vol hoofd. Deze fase van het loslaten gaat voor mij gepaard met heel veel vragen. Sommige daarvan hebben meteen een antwoord. Anderen blijven -korter of langer- antwoordloos in mijn hoofd zweven. Die laatste neigen naar zorgen.

Dit zijn een aantal van die vragen:

  • Zal ik mijn pincodes van mijn bankpassen straks nog weten als ik er een paar weken geen gebruik van maak, of zal ik ze voor de zekerheid ergens opschrijven?
  • Gaat alles wel passen in de rugzak die ik mee wil nemen?
  • Wat heb ik eigenlijk echt nodig als ik op pad ben?
  • Heb ik al overal mijn adreswijzigingen doorgegeven?
  • Zal ik mijn smartphone of een oud mobieltje meenemen?
  • Wat is handig en nodig qua documenten om online op te staan?
  • Hoeveel wil ik loslaten?
  • Welke spullen wil ik écht bewaren?
  • Weet iedereen die het moet weten dat ik straks een tijd weg en zo goed als offline ben?
  • Hoe zorg ik er in godsnaam voor dat alles wat nu nog in mijn woonruimte staat, binnen twee weken is verkocht, weggeven, weggegooid of ingepakt?
  • Hou ik een dag voordat ik mijn ruimte uitga niet allemaal spullen over die alsnog weg kunnen en zo ja, hoe ga ik dat zonder auto doen?
  • Wie wil ik allemaal nog zien voordat ik ga en hoe ga ik dat allemaal plannen?
  • Net voor eind juli moet de geluidsisolerende wand tussen mijn woon- en werkruimte eruit gehaald worden, wie kan ik daarvoor vragen, wie van de handige mensen in mijn omgeving is niet op vakantie?
  • Zal ik iemand vragen of ik een busje kan lenen voor de verhuizing of zal ik er meteen een huren?
  • Waarom blijf ik het moeilijk vinden om vrienden en bekenden om praktische hulp te vragen?
  • Weet ik alle gebruikersnamen en wachtwoorden uit mijn hoofd? Ook als ik ze amper ga gebruiken?
  • Hoe pak ik alles wat ik opsla het handigst in?
  • Zie ik niet iets totaal over het hoofd?

Ik laat los. Al voelt het nu even juist heel vast.

Ik vind het fascinerend om te merken hoe mijn hoofd hier soms zo druk mee kan zijn. En vind het een fijn vooruitzicht dat juist al deze dingen waar nu zoveel energie naartoe gaat (alles rondom spullen en administratie), straks een hele tijd niet meer aan de orde zijn.

En tussen alle vragen en zorgen door voelt het zo goed: de keuze die ik heb gemaakt. Ik ben dankbaar voor alle mooie en lieve reacties van mensen. Voor iedereen die me op wat voor manier al heeft geholpen. Voor alle bijzondere ‘toevalligheden’ en wonderen die op mijn pad komen.

En juist deze fase van vastlopen in van alles maakt me zo duidelijk waarom ik deze keuze heb gemaakt. Waarom ik het verlangen heb om eens veel los te laten. Omdat ik weet en voel dat alles dan veel meer stroomt.

we verbergen onze heimelijke

Over loslaten en spullen

Nog niet eerder gelezen over mijn loslaat-avontuur? Lees dan eerst: hoe het met mijn plannen staat.

Over 4 weken ga ik weg. Naar Ierland. Op weg naar mijn eerste vrijwilligersproject. Sinds ik deze keuze heb gemaakt, ongeveer twee maanden geleden, ben ik aan het voorbereiden: spullen aan het loslaten, administratief heel veel aan het regelen, voorbereiden op wat ik straks allemaal in mijn rugzak mee wil en kan nemen.

Het meeste gedoe van dit hele proces vind ik alles wat met mijn spullen te maken heeft.

Mijn woonruimte moet 31 juli leeg zijn en voor al mijn spullen moet er dan een bestemming zijn. Wat verkoop ik nog meer? Wat geef ik verder nog weg aan anderen? Wat kan naar de stort? Wat sla ik op bij mijn zus en moeder? Hoeveel sla ik op? Wat wil ik allemaal bewaren?

Alhoewel ik niet eens zo veel spullen heb (ik heb bijvoorbeeld geen heel huis van mezelf, alleen een grote woonruimte en een gedeelde keuken, wc en badkamer) vind ik het zelf soms wel veel. Het zijn allemaal dingen waar ik iets mee moet. Ze zitten me in de weg, nu ik heb besloten om tijdelijk geen eigen woonplek te hebben.

Ik laat los en ga weg. Ik weet niet voor hoe lang.

Ik weet ook niet waar ik naar terugga als ik terugkom. Terug naar Nijmegen? Terug naar elders in Nederland? Naar een ander land? Hoe ga ik wonen? Wat heb ik daar nodig? Heb ik daar wel dingen nodig? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik nu los wil laten.

Sommige keuzes vind ik makkelijk: bijvoorbeeld de bank en de garderobekast waren toch al aam vervanging toe, dus die doe ik makkelijk weg. De tafel is groot en vind ik veel te veel plek innemen met opslaan, dus die gaat weg. Een mens alleen heeft niet zoveel aan heel veel glazen en borden, dus daar doe ik veel van weg. Dit gaat me allemaal makkelijk af.

Dan komen er een hoop dingen die wellicht handig zijn om te bewaren, maar alleen als ik ze straks weer nodig denk te hebben als ik hier ergens kom te wonen, zoals: eetkamerstoelen, de lampen, al mijn pannen, tafeltjes. Ergens handig als ik ze gewoon bewaar, maar ergens voelt elk ding nu ook als ballast, dus wil ik er vanaf. In deze categorie komt de factor ’vasthouden, want anders krijg ik er mogelijk straks spijt van’ om de hoek kijken. Wat als ik ze allemaal wegdoe? En ik straks een nieuwe woonruimte heb en alles opnieuw moet kopen, krijgen, halen? Ik ben er nog niet uit of ik er blijer van wordt als ik deze loslaat, of als ik ze bewaar.

Iets in mij gelooft in overvloed. En dat ik, waar ik ook ben, altijd alles heb dat ik nodig heb.

Dan heb ik de spullen waar ik aan gehecht ben geraakt in de loop der tijd. Cd’s, cassettebandjes, boeken, mijn planten (eerst was ik niet goed in planten verzorgen en de laatste jaren wel, dus ik ben trots op sommige bloeiende planten). Een gedeelte hiervan doe ik weg (is al weg inmiddels), een gedeelte hiervan bewaar ik. Hoeveel en wat precies, dat  zal ik de komende weken moeten beslissen. Van deze spullen ga ik een aantal in bruikleen aan anderen geven: een fijn idee dat de planten tijdens mijn afwezigheid uit Nederland bij iemand anders bloeien. En een fijn idee dat sommige van de boeken waar ik veel mee heb in die tijd door iemand anders worden gelezen.

Dan heb ik nog twee koffers, vol met herinneringen en mijn ziel en zaligheid: één koffer vol dagboeken (ik ben begonnen met schrijven toen ik 9 was) en één vol foto’s. Door de foto’s kan ik nog eens bladeren en besluiten om er wat van weg te doen: niet van alle gelegenheden hoef ik talloze foto’s te hebben, een paar is ook al fijn. Maar mijn dagboeken… Die bewaar ik allemaal. Of allemaal niet. Voorlopig allemaal wel.

Als ik weleens lees dat mensen hun dagboeken verbrand hebben, slaat de schrik me om de oren.

Dagboeken verbanden! Ik ben die dagboeken. Ik zit in die dagboeken. Mijn hele leven, geschiedenis en herinneringen zitten daarin verwerkt. Voor nu zou het voelen alsof ik stukken van mezelf weg zou doen. Tegelijkertijd weet ik ergens ook dat ik zonder die dagboeken ook prima kan leven. Sterker nog, dat ik zonder al mijn spullen prima kan leven.

Een mens is niet zijn spullen. Ik ben niet mijn spullen.

Dat gevoel heb ik de laatste tijd wel vaak gehad. Mede daarom is ook het verlangen ontstaan om een tijd weg te zijn van mijn omgeving, van mijn dingen. Met alleen mezelf en een rugzak vol wat spullen wil ik weer eens ontdekken hoe dat is. Hoe ik dan ben. Wie ik dan ben. Wie er overblijft zonder al die dingen.

we verbergen onze heimelijke

(Op zoek naar een plaatje voor bij deze tekst, kwam ik bij een van mijn bewaarde zinnen uit. Nu ik nog eens goed kijk zie ik dat ik deze heb gelezen in een boek van Sogyal Rinpoche, die toevallig (?) spiritueel verbonden is aan de eerste plek waar ik naartoe ga.)

 

Page 1 of 2

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén