Tag: mediteren

Terugblik op mijn Ierland avontuur

Begin augustus 2016 begon mijn loslaat-avontuur. Ik zou in ieder geval 2 maanden vrijwilligerswerk gaan doen bij Dzogchen Beara in Ierland en daarna nog een paar maanden op andere plekken in Ierland vrijwilligerswerk tegen kost en inwoning gaan doen. Ik had geen idee hoe het allemaal zou gaan lopen. Nu, bijna anderhalf jaar later, ga ik weer verder in Nederland.

Het Boeddhistische retraite centrum op de kliffen in Ierland beviel me goed. Ik voelde me er zo thuis, en ik leerde er zo veel, dat ik daar een half jaar ben gebleven. Daar schreef ik dit blog over.

Mijn avontuur voelde nog niet ten einde, dus ik ging na een vakantie in Nederland terug. Kwam als vrijwilliger bij Crann Og Eco farm terecht, een plek met ecologische toerisme, groentetuinen, dieren en wilgen weven. ‘Op papier’ was dit een plek waar ik wilde zijn en ik mocht ook langer blijven. Maar ik ontdekte dat ik het helemaal niet zo leuk vond om zó dichtbij de natuur te leven. En het was echt afgelegen, zelfs om te liften naar het kleine dorpje moest ik eerst een eind lopen naar een geschikte weg. De mensen die er wonen en werkten waren aardig, maar ik voelde me er toch wat ontheemd en alleen.

Via diverse vrijwilligerssites (voornamelijk Workaway) kwam ik in contact met allerlei andere leuk klinkende plekken in Ierland. Niks leek echter te passen: ze hadden voorlopig niemand nodig, of na wat mailen bleek het toch geen goede match. Inmiddels had ik ook weer contact gelegd met Dzogchen Beara, omdat ik er graag nog een keer even terug zou willen komen in de komende maanden, wanneer kwam ze uit?

Nou.. mijn oude manager ging bijna op vakantie en ze had nog geen nieuwe assistent, dus als ik wilde kon ik haar werk en appartementje overnemen als ze op vakantie was. Dat klonk goed! Na een leerzame maand bij Crann Og Eco farm was ik zo ineens weer bij Dzogchen Beara. Het voelde zo gek en gewoon om er weer te zijn. En binnen een paar dagen voelde ik sterk dat ik voorlopig nog niet weg wilde. Waar anders zou ik willen zijn dan daar?

Van dat moment tot nu is er zoveel gebeurd. Alles bij elkaar was het enorm intensief, maar boven alles ben ik zo dankbaar voor mijn tijd in Dzogchen Beara. Alleen al de kansen en het vertrouwen: begonnen als vrijwilliger, binnen een paar maanden was ik assistent-manager en de laatste maanden zelfs manager Accommodation and Work Exchange.

De vriendelijke mensen (medewerkers, vrijwilligers, gasten, deelnemers), het eten, de lieve katten, de warmte, de openheid, het geweldig uitzicht. De bereidheid van iedereen om te leren, te groeien. Vergaderingen beginnen met een paar minuten mediteren. Een shrine/meditatie ruimte om de hoek. Iedere dag de mogelijkheid om de dag met een begeleide meditatie te beginnen.

Het wonen op de kliffen, in the middle of nowhere. Er gaat dagelijks een bus naar Cork en terug, maar de meeste dagen gaat er ook echt maar eentje. En dan ben je in het dorpje Castletownbere en dan moet je nog een kwartier met de auto. En ook: altijd mensen om je heen, drukke werkplek, veel te doen, werk en vrije tijd dat door elkaar loopt en wat soms geweldig en soms enorm vermoeiend is.

Het is wel zo bijzonder om op een plek te wonen en werken waar zoveel retraites zijn, waar ik gratis of voor weinig aan deel kon nemen. Retraites over meditatie, Loving Kindness, Compassie, Joyful Voice en Facing Loss, Healing Grief.

Verder heb ik het genoegen en de eer gehad om retraites met Boeddhistische leraren als Sogyal Rinpoche, Tsoknyi Rinpoche, Jetsun Khandro Rinpoche, Chagdud Khandro Rinpoche, Ringu Tulku en Dzigar Kontrul Rinpoche bij te wonen. En tijdens de vele meditatieweekenden waren er korte, inspirerende lezingen van diverse boeddhistische leraren.

Het is een plek die mijn hart gestolen heeft en waar ik regelmatig hoop terug te komen.

Waarom ik toch de keuze heb gemaakt om weg te gaan bij een plek waar ik me zo thuis voel? Na ongeveer anderhalf jaar hier voelt het toch wat beperkt. Zonder auto kom je niet ver. Zelfs om boodschappen te doen, of een bus naar ergens te nemen, heb je een lift nodig. En het klinkt wellicht gek, maar ik miste het alleen zijn tussen de mensen. In mijn eentje in een cafe zitten, in de trein, door de stad banjeren.

Toen ik de keuze maakte om veel los te laten en vrijwilligerswerk te gaan in Ierland had ik niet kunnen bedenken dat ik hier terecht zou komen en hier zo lang zou blijven, er zelfs een betaalde baan zou krijgen. En nu is er andersom weer het vertrouwen dat mijn pad loopt zoals het hoort te lopen.

Ik ben er klaar voor alle rust die ik hier heb opgedaan mee deze ‘andere wereld’ mee in te nemen, hopelijk kan ik op deze manier een bijdrage leveren aan een liefdevollere wereld. Want dat is uiteindelijk waarom ik heb losgelaten, en waarom ik de meeste keuzes maak: omdat ik graag verbonden blijf met mezelf, om zo beter verbonden te blijven met anderen.

Meer zien of lezen?
– Ik heb het laatste jaar veel geblogt op mijn Engelse site: happywithoutreason.com
– Bekijk mijn foto’s op Instagram en Flickr.

Mijn tweede keer Vipassana

Ruim een week geleden kwam ik terug van mijn tweede keer 10 daagse stilte-meditatie-Vipassana retraite.

Deze keer was het anders. Zoals alles altijd anders is, eigenlijk.
(Mocht je mijn blog over mijn ervaringen van de eerste keer en hoe het praktisch in elkaar zit nog niet gelezen hebben, kan het handig zijn om dat eerst te doen. Zie link onderaan.)

Hoe was deze tweede keer?
Ergens was het makkelijker en rustiger. Ik wist hoe het terrein in elkaar zat, wat waar was, hoe het ging met mediteren, eten, wanneer het geluid van de gong ging, ik kende de techniek. Fysiek was het minder zwaar, omdat het me beter afging om in meditatiehouding te zitten. (een uur stilzitten is me overigens nog steeds niet gelukt. Het zij zo.)

Ergens was het juist moeilijker, omdat ik wist hoe ik me de vorige keer voelde op het einde en bij thuiskomst. Dit wilde ik graag weer bereiken. Of meer. Ergens was ik ongeduldig en wilde ik alle dagen overslaan en meteen bij het eindresultaat komen. Ik begon echter al heel anders. De rust die ik sinds de vorige keer over me heen heb gekregen, is nooit helemaal weggegaan.

Alles was subtieler deze keer. Geen grootse verschillen.

Kon meer de ruimte nemen om mijn eigen weg te volgen, in het strakke en strikte schema. Wandelde vaker een mindful rondje, als het stilzitten niet echt lukte. Genoot van de vele vogels en hun gefluit en gefladder. De wind die door de hoge bomen waaide. De eekhoorn die druk bezig was. De vlinders die voorbij kwam fladderen.

Het was een bijzondere periode om er te zijn.

Aan het eind van de retraite werd het lente. Was er een zonsverduistering te zien. En eerder in de week was ik jarig. Ik was daar jarig. Daar had ik bewust voor gekozen. Het leek me heel bijzonder om op deze manier een nieuw levensjaar in te gaan. Niet zomaar een levensjaar. Ik ben 40 geworden. En vind een nieuw tiental altijd raar (mede ook omdat ik al mijn hele leven jaren jonger wordt geschat en mijn leeftijd daardoor op mezelf vooruit lijkt te lopen).

Op mijn verjaardag voelde ik dat er veel mensen aan me dachten.

Heb ik in stilte een verjaardagsliedje in mijn hoofd voor mezelf gezongen. Zag ik het als een cadeautje dat er een vlinder dicht voorbij kwam vliegen. En voelde ik de aanwezigheid van mijn in juli overleden vader heel sterk op een moment. Heel fijn.

De laatste dag van een Vipassana retraite is de dag dat er weer gepraat mag worden. Dat was deze keer fijn en bijzonder. Heb hele mooie, leuke en inzichtelijke gesprekken gevoerd. Een mooi extraatje van een intense en bijzondere retraite.

Eenmaal thuis voelde ik me die eerste dag rusteloos.

Daardoor ging ik twijfelen. Was ik voor niks geweest? Hoe kan ik nou rusteloos zijn? Ik ging voor meer rust en kalmte! Ergens -al wilde ik dat niet echt toegeven- was ik wat teleurgesteld in hoe ik me voelde.

Afgelopen week kon ik mijn draai nog niet zo vinden. Ik zocht naar verschillen tussen ‘hoe ik me hiervoor voelde’ en ‘hoe ik me nu voel’. Gelukkig kon ik deze rusteloosheid steeds meer accepteren zoals het kwam. Alles is goed. Ook dit is goed. Het komt en het gaat.

De echte berusting is afgelopen weekend gekomen. Ik was naar een meditatieweekend bij mijn vrienden van Going Monk. Ik had er eigenlijk niet zoveel zin in. Had meer behoefte om thuis te zijn, alleen. Niet weer volop te mediteren. Maar ik had zin om hun weer te zien. En heb het daar altijd naar mijn zin. Dus ik ging.

Eenmaal daar realiseerde ik me hoeveel Vipassana me deze keer heeft gegeven.

Hoe ik weer een laag dieper ben gegaan. Ik voelde me rustig in het gezelschap, accepteerde alles wat er was. Alle gesprekken en contacten waren goed en precies zoals ze moesten zijn. Ik dacht niet vooruit. Er was vooral alleen het nu. Mindful dingen doen, mooie gesprekken en grappige dansjes en verhalen gingen hand in hand. Ik kreeg mooie complimenten van mensen die zeiden dat ik zoveel rust uitstraalde. De stilte in de oog van een storm.

Soms heb je het nodig dat anderen woorden geven aan iets in jou. Om te kunnen voelen ‘ja inderdaad, zo voelt het’.

Ik ben dankbaar en blij dat ik deze bijzondere ervaring heb meegemaakt. En voor de rest van mijn leven met me mee draag.

Lees ook:
Mijn eerste keer 10 dagen Vipassana
Ode aan mijn vader
Disconnect to connect more (post op mijn Engelse site)

Ik ben aan het loslaten

Ik ben aan het loslaten dat ik me deze keer heel anders voel dan de vorige keer na de 10-daagse Vipassana retraite. Ik ben nog niet helemaal hier. En heb wel her en der werkdingen. Waar ik nog niet alle antwoorden op heb. Of de volledige aandacht en interesse al.
Het zij zo.

Ik blijf gelijkmoedig. Dicht bij m’n gevoel. Niet bij hoe ik bedenk dat het nu zou horen te gaan.

Geen druk. Geen haast. Geen moeten. Ik moet zo weinig. Ik mag en kan zoveel.

Luisteren naar wat mijn gevoel me aangeeft. Altijd. De hele tijd. Zo’n goede graadmeter.

En niet hangen aan euforie of juist mindere gevoelens. Alles gaat voorbij. Alles. Altijd.
Ik beweeg mee met de stroom van het leven. Van mijn leven. Ik zorg ervoor dat ik een goed mens ben, goede dingen doe, andere mensen help, liefde in al mijn woorden en daden heb en uit.

Daarin zit m’n achterliggende doel voor alles. Het maakt niet eens zoveel uit wat ik doe. Maar hoe ik het doe. Tijdens de lezingen van Vipassana kwam er een hoop samen. Uiteenlopende boeken, ideeën en theorieën die ik heb gelezen. Ideeën die ik zelf heb. Dingen waar ik in geloof. Zoveel raakvlakken. Universele Waarheden.

Mooi. Duizelingwekkend.  Overweldigend. Allesomvattend. Zo groots. En juist ook zo overzichtelijk.

Kan er alleen nog niet precies de vinger op leggen allemaal. Het duiden. Uitleggen.

Wie ben ik in dit alles?
Dat is iets om te voelen. Te weten. Niet om te bedenken.

Meer weten over Vipassana? Lees hier mijn uitgebreide blog over mijn eerste 10-daagse retraite.

Mijn 10 dagen Vipassana

De 10 dagen zonder praten, communiceren, mobiel, boeken, pen & papier, laptop en internet: daar keek ik naar uit.

Pas in de afgelopen weken drong het langzaam tot me door dat er natuurlijk meer was dan alleen die stilte. Er was een strak schema met ongeveer 10 uur meditatie per dag. Ik had nog weinig ervaring met mediteren.

Ondanks het uitvoerig bestuderen van de website, en de verhalen van vrienden die eerder zijn geweest had ik eigenlijk geen idee hoe de dagen zouden verlopen.

Vipassana-meditatie is een eenvoudige, praktische en non-sektarische techniek, die de beoefenaar in staat stelt door middel van zelfobservatie zelfkennis te verwerven. Deze techniek werd 2500 jaar geleden onderwezen door Gautama de Boeddha. De toepassing ervan maakt het mogelijk mentale spanningen op te lossen en een positiever, evenwichtiger en gelukkiger leven te leiden. Het is de kunst om te leven.

Dinsdag 15 oktober vertrok ik naar het Vipassana centrum.

Mijn treinreis was al anders dan gewoonlijk, want ik had niks te lezen bij me. Ik keek er naar uit en vond het ook erg spannend. Hoe zou het zijn? Zou ik de korte nachten trekken? En het drie keer per dag eten, waarvan de laatste ‘maaltijd’ alleen uit fruit bestond? Hoe zou ik het mediteren ervaren? Zou ik inzichten krijgen?

Bij aankomst mocht er nog gepraat worden. Ik deelde mijn kamer met twee andere vrouwen, we hebben elkaar kort ontmoet en gesproken voordat alles van start ging. We kregen soep, uitleg over de regels, het schema en wat er van ons verwacht werd. Er waren ± 50 mannen en ±50 vrouwen. Vanaf dat moment waren we gescheiden. We hadden een eigen looproute, eigen ingang van de meditatiezaal, aparte eetzalen.

Vervolgens was het tijd om de meditatiezaal in te gaan.

Iedereen kreeg een plekje toegewezen. Ik pakte op goed geluk wat meditatiekussens en dekens mee, want wist niet echt wat ik nodig zou hebben om goed te kunnen zitten. Voor de mannenkant zat een mannelijke leraar en aan de vrouwenkant een vrouwelijke lerares. Tot mijn verbazing zeiden zij zo goed als niks. Alles ging via audio-opnames van Mr. Goenka, de man die Vipassana op grote schaal over de gehele wereld verspreid heeft. Hij vertelde in het Engels met een dik Indiaans accent wat we moesten weten en doen, gevolgd door een Nederlandse vertaling.

We werden nogmaals op gewezen op alle regels en dat we er voor kozen om de volgende vijf voorschriften strikt na te leven tijdens de cursus:

  1. zich onthouden van het doden van welk levend wezen dan ook;
  2. zich onthouden van stelen;
  3. zich onthouden van alle seksuele activiteiten;
  4. zich onthouden van liegen;
  5. zich onthouden van alcohol en/of drugs.

Na een uur zitten mochten we de ruimte verlaten. Ook de Edele Stilte was vanaf nu ingegaan: stilte van lichaam, spraak en geest. Na een warrige en korte nachtrust ging om 4 uur de gong. Dag 1 was begonnen. Iedere dag zag er hetzelfde uit.

Vanaf 4.30 mediteren in zaal of eigen kamer. Om 6.30 ontbijt en rustpauze. Van 8.00-9.00 groepsmeditatie in de zaal. Van 9.00-11.00 mediteren in zaal of eigen kamer. Vanaf 11.00 tijd voor warm middageten, rustpauze en gelegenheid om 5 minuten te praten met de leraar. Van 13.00-14.30 mediteren in zaal of eigen kamer. Van 14.40-15.30 groepsmeditatie in de zaal. Van 15.30-17.00 mediteren in zaal of eigen kamer. Om 17.00 tijd voor fruit en thee. Van 18.00-19.00 groepsmeditatie in de zaal. Om 19.00 een audiolezing van Goenka, samen met de andere Nederlandssprekenden beluisteren we de Nederlandse vertaling in een andere zaal. Vanaf 20.15 of 20.30 laatste groepsmeditatie in de zaal. Tussen 21.00 en 22.00 tijd om te gaan slapen.

Ik vond het zwaar.

Veel zwaarder dan ik had verwacht. Iedere dag opnieuw was een strijd. ik bleek helemaal niet zo goed lang stil te kunnen zitten. Dat was een tegenvaller. Mijn lichaam liet aan alle kanten van zich horen. Mijn geest was vaak onrustig. Iedere dag ben ik mezelf een paar keer tegengekomen. Mijn beeld en verwachtingen over mezelf werden continu onderuitgehaald. Intensief en confronterend. Met het stil zijn en niet communiceren had ik geen enkele moeite. Het was erg fijn en nodig om je op jezelf te concentreren.

De eerste paar dagen focus je je op een gedeelte van je lichaam. Dit is om je geest scherper te krijgen. Uur na uur, dag na dag concentreer je je op dat kleine stukje lichaam. Als je gedachten alle kanten op vliegen, ga je daar met je aandacht terug naartoe. Vanaf dag 4 ga je Vipassana toepassen, daarbij ben je je continu bewust van je gewaarwordingen in je lichaam. Alle gewaarwordingen. Over heel je lichaam. Stukje voor stukje. Via de audio-opname krijg je steeds te horen hoe je dat hoort te doen. Je kan niet om jezelf heen.

Het fijne is dat er tegelijkertijd steeds wordt benadrukt dat het belangrijk is dat je gelijkmoedig blijft.

Dat je je niet moet hechten aan de vervelende, maar ook niet aan de fijne gewaarwordingen. Alles komt en gaat. Alles ontstaat en vergaat. Dat is de wet van de natuur. Het belangrijkste is niet dat je lang stil kan zitten, of alles goed kan voelen. Belangrijk is dat je er gelijkmoedig onder blijft. Dat je de dingen laat komen zoals ze komen.

Alle dagen heb ik heel bewust meegemaakt. In het begin had ik mijn horloge vaker om en keek ik soms stiekem tijdens het mediteren. Weer 10 minuten voorbij. We zitten op de helft van de dag. Over 10 uur is het alweer tijd om te gaan slapen. Omdat ik moeilijk lang rechtop kon zitten, heb ik veel in mijn kamer gemediteerd. Op mijn bed, met mijn rug tegen de muur. Op een stoel. In het begin viel ik soms in slaap. Ik liep veel heen en weer van slaapkamer naar meditatiezaal. Ging buiten op een bankje zitten. Liep nog een rondje over het terrein. Ik heb de kans gepakt om 3x een kort gesprek met de lerares aan te gaan. Zij wist vriendelijk en positief mijn verwarring of onmacht om te draaien. Heel fijn.

Het was heel mooi om zo bewust de natuur mee te maken. We hadden een volle maan, veel sterren. Zon en regen. Wind. Het ritselen van de bladeren, de verkleuring van de bladeren. Allerlei soorten vogels. Eekhoorntjes kwamen voorbij. Lieveheersbeestjes kwamen op je trui zitten. Doordat je geest steeds scherper wordt, zie en hoor je alles veel beter.

Ondanks (of dankzij?) het feit dat ik het zwaar en moeilijk vond, heb ik ook veel mooie momenten gehad. Oude herinneringen kwamen naar boven. Ik kreeg inzichten over mezelf, mij als ondernemer, gemaakte keuzes, mijn leven. Tijdens de avondlezingen werd er uitgelegd waarom bepaalde dingen op die dag zo waren gegaan. Hoe het bij anderen ging. Verhalen over de geschiedenis. Interessant, herkenbaar en grappig.

Vipassana gaat over bewustwording van jezelf en een beter leven voor jezelf, en voor anderen.

Dat het belangrijk is om goed bezig te zijn, anderen geen kwaad te doen, het voor anderen mogelijk te maken om ook een goed leven te leiden. Ik kreeg allemaal nieuwe inzichten in mijn onderneming: waar ik mee bezig ben en waar ik voor sta past helemaal in dit gedachtegoed. Hoogste tijd om daar mee verder te gaan en er ook voor te zorgen dat ik er voldoende geld mee verdien, zodat ik beter in mijn eigen levensonderhoud kan voorzien.

Op dag 10 mochten we vanaf het eind van de ochtend weer praten. Dat was raar en onwennig, ik had er eerst ook geen behoefte aan. Maar de verdere dag was het toch wel erg fijn om te delen met de anderen, te horen hoe zij het gehad hadden. Om onder woorden te brengen hoe ik het zelf ervaren had.

Wat ik erg bijzonder vond, is dat het samenleven met mijn twee kamergenoten heel goed ging. Praten bleek helemaal niet nodig om alles goed te laten verlopen. We hielden op een natuurlijke manier rekening met elkaar. Geen gesteggel of raam wel of niet open, een bepaalde lamp wel of niet aan. Juist omdat je niet mag communiceren én omdat je leert gelijkmoedig te zijn, gaat er geen energie naar die dingen waar je gewoonlijk een voorkeur voor of mening over hebt.

Eenmaal klaar had ik verwacht moeite te hebben met geluid en met drukte, maar dat bleek wel mee te vallen.

Er was een rust in mezelf gekomen, waardoor ik dat langs me heen kon laten gaan. Ik had vooral moeite met kijken. Van de tijd dat ik per dag wakker was, had ik ongeveer 10 uur mijn ogen dicht gehad. En de tijden dat ik ze wel open had, hoefde ik niet scherp te stellen op gezichten of teksten. Dat was even wennen.

Ze raden aan om iedere dag 2x een uur te mediteren, dat ben ik nu aan het doen. Op mijn manier. Een uur helemaal stilzitten lukt me nog niet. Wel zo stil mogelijk. En mijn ogen dicht. Hoe lang ik dat 2x daags volhoud? Ik zal het ervaren.

Ik ben benieuwd hoe dit verder allemaal zal doorsijpelen in mijn leven.

Merk wel dat ik meer energie heb, meer focus, meer rust ervaar en gelijkmoediger ben. Ik vond het zeer de moeite waard.

Er valt nog veel meer te vertellen over mijn retraite ervaringen dan hierboven beschreven, vraag me er gerust eens naar!

Update: in maart 2015 ben ik nog eens naar een 10-daagse geweest. Daar heb ik deze blogpost over geschreven.

Meer weten over Vipassana Meditatie Centrum Dhamma Pajjota? KLIK 

Neem ook eens een kijkje op mijn Engelse site: happy without reason.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén