Tag: mensen

Ik troost me met de gedachte

“The situation in the world around us is just a reflection of the collective situation. Only as we become more peaceful people will we be finding ourselves living in a more peaceful world.”

Ik troost me met de gedachte dat er veel meer goeds gebeurt in de wereld dan waar ik weet van heb. Goeds, gedaan door mensen die dat niet delen via social media. Omdat ze daar geen behoefte aan hebben. Of omdat ze geen idee hebben dat wat ze doen iets bijzonders is. Of omdat het zo miniem lijkt dat er weinig over te delen valt.

Het zijn de mensen die dingen doen als…

Meer lezen

Dingen waar ik me over verbaas

In het algemeen vind ik de wereld een mooie plek en zie ik overal iets positiefs in. Ik richt me ook graag daarop, omdat ik geloof dat alles wat je aandacht geeft, groeit.

Maar er zijn van die dingen…. Daar vind ik wat van. En verbaas me erover. Ik probeer er geen oordeel over te hebben. En dat lukt me het ene moment beter dan het andere.

Een lijstje, in totaal willekeurige volgorde:

Meer lezen

Is de ander wel zo anders?

“De eerste stap op weg naar een basisgevoel van veiligheid
is de wetenschap dat wij met anderen zijn verbonden.”

Tara Brach

Je vormt je een beeld van alles en iedereen dat je ziet. Zo zit de mens in elkaar. Je hebt jezelf. En dan de anderen. Maar kijk eens opnieuw om je heen. Met een frisse en open blik. Wat weet je over de ander?

Kan je bijvoorbeeld zien/inschatten wie:

Meer lezen

Ik wil het even hebben over mensen

Ik wil het even hebben over mensen. En hoe zij handelen, in wat voor situatie dan ook. In welke rollen we ook gegoten zijn, we zijn allemaal altijd ook mens. Al lijkt dat soms niet zo. Een heel ander onderwerp dan waar ik gewoonlijk over schrijf. Het vormde zich in mijn hoofd en mijn hart en de woorden willen eruit.

Pas geleden las ik De Boekendief. Een boek over een Duits meisje, dat door omstandigheden bij haar ouders, tijdens de Tweede Wereldoorlog naar een pleeggezin moest. Ze had het daar goed. Maar het was dus wel oorlog. En zij woonde in Duitsland. Dus zij, en de mensen om haar heen, werden verwacht aan de kant van Hitler te staan. Ze hadden geen keus. Of nou ja, feitelijk heb je altijd een keus, maar die andere keus, zou ervoor zorgen dat ze het heel moeilijk zouden krijgen. En naar de gevangenis zouden moeten. Of erger. Dus kozen ze ervoor om voor het oog grotendeels mee te doen, terwijl ze er ondertussen hun eigen mening op na hielden en enkele Joden hielpen, op hun manier.

Het was een indrukwekkend en mooi boek. Treurig ook. Ontroerend. Meeslepend. En bij vlagen grappig. Het was dan wel oorlog, het leven ging min of meer ook gewoon door. En ze was een kind, en kinderen spelen en voeren kattenkwaad uit. Het had ook iets ontnuchterends dat de verteller in het boek, de dood zelf was. En hij was moe, want hij had het erg druk, zo in deze oorlog. De dood had ook een scherpe blik. En humor. En een mooie mildheid.

Ik verbaas me altijd over oorlogen en veldslagen en felle discussies waar mensen lijnrecht tegenover anderen staan. We zijn namelijk allemaal mens. We passen ook in hokjes, sommige zijn bepaald door waar we geboren zijn, wanneer we geboren zijn, bij welke ouders we horen, uit welk land we komen. Daar kunnen we weinig aan doen. Die zijn zo. In andere hokjes passen we, omdat we zo gevormd zijn. Door onze opvoeding. En door wat we horen en lezen en meekrijgen van de mensen en de wereld om ons heen. Zo vormen we onszelf.

Je wereldbeeld en hoe jij in het leven staat, is ergens volstrekt willekeurig. Dat fascineert me altijd. Vooral in tijden van oorlog. Omdat alles dan zo uitvergroot is en op de spits wordt gedreven.

Gisteren was ik in het Valkhof Museum in Nijmegen. Ik zag een aantal mooie, grappige en bijzondere kunstwerken en liep toen de tentoonstelling ‘Ontmoetingen in oorlogstijd’ in. Het ging over een aantal Nijmegenaren tijdens de Tweede Wereldoorlog, het pad dat zij liepen, de keuzes die zij maakten. Het was mooi vormgegeven in een tijdslijn, die een paar zalen besloeg en waar ook de historische gebeurtenissen in Nijmegen, de rest van Nederland en de wereld beschreven werden.

Ik vond het heftig om te zien. Indrukwekkend ook. Onbegrijpelijk. Fascinerend.

En ook hier overviel het me weer: mensen moeten altijd kiezen. Door niks te kiezen, neem je ook een standpunt in. Door wel te kiezen ook. Sommige keuzes maak je met je hart, andere met je verstand. Je kiest uit overtuiging, uit angst, uit gewoonte, uit haat, uit gemakzucht, uit wanhoop, uit liefde.

We zijn allemaal mensen. Aan welke kant we ook staan. Waar we ook in geloven.

En alhoewel ik hoop dat ik nooit in zo’n oorlogssituatie terechtkom, hoop ik wel dat mocht dat ooit gebeuren, ik ten allen tijde mezelf mens kan voelen. En mijn eigen keuzes kan maken. En het goede in het leven en andere mensen kan blijven zien. Dat is namelijk het enige waar ik invloed op heb. Altijd.

Ter afsluiting een paar zinnen van Etty Hillesum, die een dagboek en brieven schreef terwijl zij, als Jodin, in Kamp Westerbork aan het werk was in het ziekenhuis daar:

Ik weet dat zij, de haten, daar hun gegronde redenen voor hebben. Maar waarom zouden we steeds de goedkoopste weg moeten kiezen? Ik heb het (daar) zo sterk ervaren, hoe iedere atoom haat, aan deze wereld toegevoegd, haar onherbergzamer maakt, dan zij als is.

Er is geen enkel casuaal verband tussen het gedrag van mensen en de liefde, die je voor ze voelt. Die liefde voor de medemens is als een elementaire gloed, waaruit men leeft. Die medemens zelf heeft er nauwelijks iets mee te maken.

Het leven, de mensen, de lessen, het leren

In mijn hoofd was ik ineens jaren terug. Een gedachte aan een reis, een groepje mensen en een specifieke plek kwamen ineens omhoog. De straat waar we liepen, de zon die scheen, wat ik voor band had met iedereen. Geen idee waarom. Herinneringen komen soms naar boven.

Mijn gedachten gingen verder en ik vroeg me ineens af hoe het was met alle mensen die ik de afgelopen jaren, bewust als onbewust, hernieuwd kennis heb laten maken met het sprankje binnenin hun. Wie zou er nog mee bezig zijn? Wie had er gehoor gegeven aan dat sprankje? Wie had zijn pad gewijzigd? Wie waren er toch weer aan het doen wat hij eigenlijk niet wilden doen, uit angst voor, ja voor wat eigenlijk?

Zoveel gesprekken heb ik gehad met mensen. Over het leven. Over werken. Over doen wat goed voelt. Over doen wat gedaan wilt worden. Inmiddels heb ik er mijn werk van gemaakt, maar al wel daarvoor werd ik gedreven door mijn eeuwige nieuwsgierigheid naar waarom niet alle mensen nastreven om dat te doen wat er bij ze past. Waarom niet alle mensen die intense drang hebben om het op zijn minst te proberen.

En hoe zat het met mij?
Wat heb ik allemaal geleerd, ontdekt en ervaren de afgelopen jaren? Wat heb ik voor lessen geleerd door alle mensen die ik tegen ben gekomen? Wat hebben zij mij gebracht?

Soms bewust, net zo vaak onbewust. Van sommige mensen weet je meteen dat je veel gaat leren, bij anderen komt het onverwachts. Soms dringt het meteen tot je door, soms pas dagen, weken, maanden of zelfs jaren later.

Door iedereen die ik op mijn pad tegen ben gekomen, of het nou kort of lang is, of het met diegene klikte of dat ik er geïrriteerd door raakte, of ik diegene geloofde of juist vond dat er een hoop onzin werd uitgekraamd: al die mensen hebben mij gemaakt tot wat ik nu ben.

En ik ben dankbaar.
Voor de mensen. Voor de lessen. Voor de ervaringen. Voor de boeken. Voor de meningen. Voor de andere kanten.
Voor mijn gevoelens. Voor mijn gedachten. Voor mijn behoefte om mezelf via alles en iedereen steeds beter te leren kennen.

En met deze gedachtes, met op de achtergrond het vuurwerkgeknal dat overdag al volop van zich laat horen, ga ik verder deze laatste dag van het jaar in.

Als altijd benieuwd naar wat gaat komen.

Het idee dat je niet goed genoeg bent

Het idee dat je niet goed genoeg bent, omdat je het anders doet dan anderen.

Vreemd eigenlijk.

We zijn allemaal anders.
Juist omdat we allen anders zijn, ontstaan er dingen. Door verschillende meningen en talenten, groeien er dingen.

We zijn allemaal unieke mensen, maar tegelijkertijd behoren we wel in allemaal hokjes, metingen en vormen te passen. Vooral op school (waar je punten en waarderingen krijgt) en op werk (waar je evaluaties en beoordelingsgesprekken krijgt). Maar ook in families en binnen vriendenkringen.

Als een bedrijf een nieuwe werknemer zoekt, gaan ze vaak op zoek naar diegene die er uitspringt, die eigenheid vertoont, die positief opvalt tussen de andere sollicitanten. Eenmaal in dienst wordt er echter verwacht dat diegene wél past binnen de normen en regels van het bedrijf. Er blijkt helemaal geen plek te zijn voor de eigenheid die ze zo waardeerden in de gesprekken.

Ik ben van mening dat mensen het beste kunnen leven als ze helemaal tot hun recht komen. Zowel in werk, als daarbuiten. Veel onzekerheid, twijfels, angsten, ziektes, burn-outs, boosheid en depressies worden veroorzaakt omdat mensen in tweestrijd zitten tussen hun beeld van zichzelf en wat ze denken dat de buitenwereld van hun verlangt.

Mensen kunnen goed zijn met hun handen, goed ruimtelijk inzicht hebben, uitblinken in ingewikkeld denkwerk, goed zijn in het aanvoelen van anderen, helemaal thuis zijn in de wereld van cijfers, fysiek sterk zijn, beeldende kwaliteiten hebben, verstand hebben van geschiedenis, een goed gehoor hebben, focussen op details, goed zijn in taal, scherp analytisch inzicht hebben, goed zijn in secuur werken of een overkoepelend inzicht hebben.

Niemand is goed in alles. We vullen elkaar aan.
Daarvoor is het wel belangrijk dat je de ruimte krijgt om jouw talenten en kwaliteiten te ontwikkelen. Ze te laten zien. Ze te laten zijn.

En daarbij gaat het er niet alleen om wat je doet, maar ook hoe en wanneer je ze doet.

Na mijn studie heb ik een tijd in een inbound callcenter van een bank gewerkt. Dat was 24 uur per dag bereikbaar, dus we hadden diensten die op vele tijdstippen begonnen. De eerste om 6.30. Dat vond ik heel erg vroeg. Was vaak misselijk van de moeheid, niet zo scherp en afwezig. Gelukkig mochten we onderling ruilen. Anderen stonden juist weer te springen om die vroege diensten. Mijn diensten voor 8.30 ruilde ik zo veel mogelijk met anderen. Zo kwamen zowel zij als ik beter tot ons recht.

Omdat ik zelf zo lang zoekende ben geweest op werkgebied, heb ik me voornamelijk op dat gebied gericht met mijn onderneming. Tot je recht komen is echter iets dat je altijd en overal kan naleven. Op elk gebied van je leven. In al je contact met andere mensen. In alles wat je doet, denkt, zegt en deelt.

Ik vind het dan ook zo mooi als mensen mijn blogs lezen, mijn lezingen horen, een gastcollege van me bijwonen, een van mijn workshops of online cursussen volgen, tijdens een Waarmaakdag of ander event met me aan de praat raken en me teruggeven dat ze erachter komen dat de dingen ook anders kunnen. Mogen.

Waarom zou je niet in alles zo proberen te leven zo dat het helemaal bij jou past? 

Week tegen Eenzaamheid

eenzaamheid
de eenzaamheid zelfst.naamw. (v.) Uitspraak:   [‘enzamhɛit]
situatie dat je alleen bent of je zo voelt 

Het is de Week tegen Eenzaamheid. Dat spreekt tot mijn verbeelding. Alleen de term ‘tegen eenzaamheid’, daar kan ik me minder in vinden. Tegen klinkt alsof er iets hardhandig bestreden moet worden. Ik vind het altijd stimulerender als genoemd is waar je voor bent. Heb er even over nagedacht, maar kom er niet op of er een tegenovergesteld woord is van eenzaamheid?

Bij eenzaamheid denk je vaak aan ouderen en zieken. Meer mensen voelen zich eenzaam. En dat zijn niet altijd alleen mensen die veel alleen zijn, maar ook mensen die wel regelmatig onder de mensen komen. Eenzaamheid is namelijk niet hetzelfde als alleen zijn. Mensen die vaak alleen zijn, voelen zich niet per definitie eenzaam. En mensen die zich eenzaam voelen, zijn niet per definitie veel alleen.

Het vergt nogal wat om te zeggen dat je eenzaam bent. Als reactie kan je goedbedoelde adviezen krijgen waar je niks mee kan. Of anderen vinden je zielig. Stom. Raar. Vreemd. Een zeurpiet. Of jij denkt dat anderen dat van je vinden, zodra je zegt dat je je soms eenzaam voelt.

Eenzaamheid kan ontstaan omdat je door ziekte of mobiliteit niet (veel) onder de mensen kan komen. Omdat je je niet begrepen voelt. Omdat je niet goed weet hoe contact te leggen. Omdat je weinig geld hebt en weinig buiten de deur kan doen. Omdat er van alles in je leven is veranderd en je niet weet hoe daar mee om te gaan. Omdat je een andere richting dan je vrienden opgaat. Omdat je je ergens voor schaamt. Omdat je geen aansluiting vindt met anderen.

Ik vind het goed dat er aandacht is voor het thema eenzaamheid. Al heb ik geen idee of de mensen die zich echt eenzaam voelen, hierdoor geholpen zijn. Dat zou mooi zijn. Door het hele land zijn er deze week activiteiten en initiatieven die daar aan bijdragen.

Sta eens stil of jij iets kan en wil doen tegen eenzaamheid. Zoals een kaartje sturen naar een familielid dat ver weg woont en zich eenzaam voelt. Glimlach eens naar de mensen op straat die het kunnen gebruiken. Bied ergens een helpende hand aan.


Zelf ben ik a.s. zaterdagmiddag te vinden bij het Kom Erbij festival in Eindhoven, ik geef daar prikkelsessies. Het festival biedt een uitgebreid programma op een mooie locatie. Bekijk hier alle informatie en misschien tot ziens daar!

Ga met alles en iedereen om zoals jij dat andersom ook zou willen

Mensen die anderen vijandig benaderen, zullen ervaren dat zij vijandig worden benadert.
Mensen die anderen open en vriendelijk benaderen, zullen ervaren dat zij open en vriendelijk worden benadert.

Als je ergens niet blij mee bent, kan je mopperend of treurend of zuchtend wachten tot het ooit anders wordt. Of je kan het zelf anders gaan doen. En ervaren wat dat je oplevert!

hoe vandaag voelen kopie

Voel je je ongezien? Kijk dan zelf écht naar andere mensen.
(kijk eens om je heen: naar je collega’s, je familie, je vrienden, de mensen in de trein, de mensen in de rij)

Wil je minder mails ontvangen? Verstuur dan zelf minder mails.
(je krijgt wat je zendt en in het geval van mails werkt dit zeker zo)

Wil je dat mensen eerlijker tegen je zijn? Ben dan zelf eerlijker.
(als je zelf de waarheid verdraait, zullen anderen eerder geneigd zijn om dat ook te doen)

Heb je het gevoel dat je te weinig krijgt? Geef zelf meer.
(en vaak denken mensen dan meteen aan geld, maar het kan van alles zijn: een glimlach, aandacht, je hulp, iets dat je over hebt)

Wil je meer rust in je leven? Ben dan rustiger.
(zoveel mensen leven op driedubbele snelheid en verzuchten dat ze meer rust willen. Dat krijg je niet zolang je in de turbostand leeft)

Wil je meer kansen? Geef anderen meer kansen.
(als jij anderen niks gunt, wordt jou (onbewust) ook minder gegund)

Vind je het fijn als mensen je aardig behandelen? Behandel anderen dan ook aardig.
(er zijn mensen die schreeuwend door het leven gaan en dan verbaasd zijn dat er tegen hun zelf zoveel geschreeuwd wordt..)

Zou je meer aandacht willen? Geef dan zelf meer aandacht.
(bel die vriend(in) eens op, in plaats van te wachten tot zij belt. Het maakt niet uit wie er als laatste heeft gebeld)

Cocreëren: van project tot verjaardagsfeest

Met een glimlach werd ik wakker. Gisteravond had ik het fijnste verjaardagsfeestje in jaren. Niet dat ze eerdere jaren niet leuk waren, maar dit keer klopte echt alles.

Ik had in plaats van kado’s gevraagd of iedereen wat te eten en drinken wilde meenemen, zodat we met zijn allen een buffettafel konden vullen. Deze stond uiteindelijk vol met onder andere soep, vele soorten gezonde & lekkere salade’s, wijn, brood, zoetigheden en een taart. Sommige hadden in plaats van eten alsnog een kado voor me meegenomen (leuke verrassingen!). Er was genoeg voor iedereen. En al etend en kletsend leerden mijn vrienden, familie en huisgenoten elkaar ook wat beter kennen.
Een bijzondere maandagavond.

En vanochtend realiseerde ik me ineens dat de opzet hetzelfde was als mijn manier van ondernemen en dan voornamelijk in de projecten die ik doe (zoals Waarmaakdagen en 8 uur overwerken voor het goede doel) en cowerkplek de Waarmakerij waar ik regelmatig werk.  Ik heb vaak het idee dat ik aan de niet-ondernemers om me heen niet precies kan uitleggen het het ondernemen werkt voor mij en hoe bijzonder ik de samenwerking met mede-ondernemers vind. Maar gisteren bleken we het ineens ook samen te doen. Cocreëren ten top!

De ingrediënten van cocreëren:

  • een reden waarom iedereen samen is
  • een fijne ruimte
  • een groep leuke mensen 
  • iedereen draagt iets bij 
  • men is bereid om te delen en staat open om te ontvangen
  • iedereen zorgt goed voor zichzelf

Een reden waarom iedereen samen is, zorgt ervoor dat iedereen meteen iets met elkaar gemeen heeft, ook al kent niet iedereen elkaar.

Een fijne ruimte geeft een goed gevoel en zorgt dat mensen zich thuis en welkom voelen.

Een groep leuke mensen kan samen veel voor elkaar krijgen. Die ene die geen zin heeft, of zijn dag niet heeft, of liever ergens anders wil zijn kan er beter ook niet bij zijn.

Iedereen draagt iets bij en dat kan (afhankelijk van de gelegenheid) o.a. zijn: tijd, eten, drinken, geld, kennis.

Er is een gezamenlijke reden en die komt het beste tot zijn recht als iedereen deelt wat hij te delen heeft en ook open staat om te ontvangen.

Het is heel belangrijk dat iedereen goed voor zichzelf zorgt. Zelf in de gaten houden (en regelen) dat je genoeg eten en drinken hebt, bij die mensen bent waar je op dat moment energie van krijgt, je om hulp vraagt als iets niet lukt, je pauze neemt als dat nodig is. Sommige mensen zijn geneigd om voor anderen te zorgen en hoe nobel dat ook is, vaak vergeten ze dan wat het beste voor hunzelf is. Als iedereen zorgt voor zichzelf, komt iedereen het beste tot zijn recht.

Cocreëer jij in je werk, of je verdere leven?

Heb jij de goede mensen om je heen?

Wat heb je liever? Mensen om je heen die al je ideeën naar beneden halen? Die geen vertrouwen in jou en je plannen hebben? Of mensen die geloven dat je dingen wél kan? Hoe fijn is het om mensen om je heen te hebben die denken in kansen, mogelijkheden. En die je de ruimte geven om te zijn wie je bent. Waar je mag vallen en opstaan. Zodat je kan groeien.

Mijn onderneming

Mijn eigen zelfstandige onderneming. Het was een idee dat al langer in mijn hoofd zat, maar ik durfde de stap niet eerder te zetten. Ik had allemaal goed klinkende redenen bedacht waarom ik het niet zou doen. Tot ik eind 2009 een nieuwe baan kreeg waar ik me niet op mijn plek voelde.  Het voelde als het juiste moment om mijn onderneming te beginnen.

Positieve feedback

Nadat ik mijn plannen had gedeeld met familie, vrienden en mensen waar ik weleens dingen mee organiseerde, waren bijna alle reacties hetzelfde: “Wat goed van je!.” ,“ Gefeliciteerd, het werd tijd!”  “Wat knap van je, maar jou gaat dat vast wel lukken.” Maar één iemand vroeg zich af of het wel zo’n slim idee was om mijn baan ‘zomaar’ op te zeggen. Ergens vond ik dat zelf ook best eng. Maar het gevoel dat ik voortaan alles in eigen hand zou hebben, sprak me zo aan dat ik deze stap wel wilde en durfde te zetten.

Ondernemen doe je samen

Wat me heel erg heeft gestimuleerd is dat ik mezelf heb omringd met mensen die openstaan voor kansen. Die mogelijkheden zien. Die durven te vragen. En snappen dat je alleen kan groeien door soms te vallen. Om vervolgens weer op te staan. Door deze mensen durf ik het ondernemen aan! Zodra ik vragen heb, of het nou over belastingen, slimmer-werken-tips, of ideeën voor een workshopnaam gaat, kan ik bij vele mensen terecht.

Cowerkplek

Een mooie verzamelplek waar ik mensen met deze instelling tegenkom, is cowerkplek De Waarmakerij. in Nijmegen. Het hele pand en alles wat er in staat is gekregen omdat het over was. Sociale overwaarde. Mensen werken er aan hun eigen ding, en er ontstaan mooie samenwerkingen. Iedereen denkt in mogelijkheden, samenwerken en delen. Een vruchtbare bodem die het beste in iedereen naar boven haalt.
In vele grotere steden zijn er cowerkplekken te vinden.

Heb jij al zo’n fijne plek en mensen om je heen die ervoor zorgen dat je volop kan groeien?

In 2012 verscheen er iedere dinsdag een mijn artikel van mij op de oude site van Vrouw & Passie. Bekijk ze hier allemaal.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén