Tag: onthaasten (Pagina 1 van 2)

aftellen

Over een week vertrek ik

Dan pak ik mijn rugzak en ga ik op weg naar het onbekende in Ierland. Ik ben er veel mee bezig, maar kan me er nog niet echt een voorstelling van maken. Weet wel dat ik er veel zin in heb.

De afgelopen weken ben ik vooral bezig geweest met alles rondom mijn spullen.

Toen ik deze keuze ruim 2 maanden geleden maakte, had ik geen idee dat ik daar zoveel tijd mee kwijt zou zijn: kiezen wat te verkopen, wat weg te geven, wat weg te gooien, wat te bewaren en wat mee te nemen. Vervolgens gaat daar nog meer tijd in zitten: spullen online zetten, afhaalafspraken maken met alle mensen die iets komen kopen of ophalen, vervoer regelen voor alles dat naar een opslagplek of naar de Milieustraat gaat.

Zo nu en dan waren er ineens zorgen of ik alles wel kwijt zou raken. Zoals mijn bank en grote tafel, die ik gratis weggaf en begin deze week nog niet kwijt was. Ik kreeg het er benauwd van, want ze passen niet in een vuilniszak en met alle mogelijke ophaaldiensten kon ik pas volgende week een afspraak maken. Te laat, omdat ik aankomend weekend uit mijn huisje verhuis. Gelukkig zijn inmiddels ook deze laatste grote spullen op weg naar een nieuwe eigenaar. Zoals met alles rondom dit avontuur waren deze zorgen voor niks.

Het is lang geleden dat ik ergens in mijn leven zo zeker van ben geweest. 

Eerder had ik wel eens de wens om weg te gaan en los te laten, maar voelden alle onzekerheden als een reden om het toch niet te doen. Nu is het verlangen zó sterk, dat dit voelt als het enige logische dat ik op dit moment kan doen. Ik heb geen idee waar ik allemaal naartoe ga, wanneer ik precies terug ga komen, waar ik ga wonen als ik terugkom. Alles staat open. En dat voelt goed en kloppend. Bevrijdend. De energie stroomt.

Ik kies er voor om grotendeels offline te gaan.

Zo wil ik in ieder geval de eerste maanden niet op social media en zal ik geen blogs posten. Ik neem in plaats van mijn smartphone een gewone mobiel mee. Een tijdje zonder de afleiding van WhatsApp en ‘even een foto plaatsen op Instagram’. Ik heb wel de intentie om een keer per week mijn mail te bekijken. En ongeveer een keer per maand een avontuur-mailing te sturen.

Ik wil weer eens ervaren hoe het is, het leven zonder al die online en sociale afleidingen. Iets ten volle ervaren, in plaats van het verder te delen. Wat vaker voor me uit staren en laten komen wat er komt, in plaats van steeds vooruit te kijken en te regelen.

En ja, ik vind het allemaal ook spannend.

Zo’n avontuur, alleen op pad, dat heb ik nog nooit gedaan. Ik heb ook nog niet zo vaak gevlogen, dus het idee dat ik over een week land en dan mijn weg moet vinden, een paar uur te overbruggen heb voordat mijn bus vertrekt (die ik ook zeker niet wil missen, de volgende rijdt namelijk pas twee dagen later), dat vind ik best spannend. En neem ik de goede spullen mee, heb ik wel goed bedacht wat ik echt nodig heb, heb ik alles wel goed geregeld en waar begin ik allemaal aan? Die gedachten gaan ook door mijn hoofd.

Ik weet diep van binnen ook dat het allemaal goed komt en dat er niks mis kan gaan. En dat ik eenmaal onderweg met de minuut meer ervaren word. Dat het ontspullen en onthaasten me iets gaat brengen wat ik anders niet zo snel zou krijgen. Ik kan er alleen maar een rijker mens van worden, in alle opzichten.

Over een week start mijn loslaat-avontuur en ik heb geen idee wat er allemaal gaat gebeuren, maar ik ben er klaar voor!

mensen die haast hebben

 

Moeite met kiezen? Neem rust en de antwoorden komen tot je.

Je denkt ergens over na. Bent ten einde raad. Je zoekt naar antwoorden. Ligt ergens wakker van. Hebt moeite met kiezen. Tot je ineens het antwoord hebt en glashelder weet wat je wil doen. Er is geen twijfel meer mogelijk.

Het komt tot je.
Als een donderslag bij heldere hemel.

Zo werkt het in ons brein. Of intuïtie. Of innerlijk weten. Of hoe jij het noemt. We stoppen er al onze vragen, twijfels, kennis, voors en tegens in. Denken er hard over na. Wikken en wegen. En pas als we het even met rust laten, er afstand van nemen, dan pas kan het antwoord komen.

Maar we geven antwoorden steeds minder de kans om tot ons te laten komen. In plaats van ruimte nemen om alles te verwerken, stoppen we ons hoofd juist steeds voller met nieuwe informatie. Mails, nieuwsberichten, alles wat op social media voorbijkomt, filmpjes, foto’s enzovoorts enzovoorts.

Nogal logisch dat veel mensen niet meer weten wat te doen. Wat er goed voor ze voelt. Wat voor keuzes te maken. Welk pad te bewandelen.

Om dat te weten, heb je -op zijn minst soms- namelijk de verbinding met jezelf nodig. En die verbinding met jezelf vind je alleen in rust. Wat niet wil zeggen dat je daarvoor uren mediterend stil hoeft te zitten. Je helpt jezelf al een heel eind door soms even rustiger aan te doen.

Een keer een paar minuten uit het raam staren, in plaats van kijken of je alweer een nieuwe mail hebt. Langzaam lopend naar een afspraak, in plaats van racend op de fiets. Even stilstaan om te kijken naar een mooie wolk, in plaats van kijkend op je mobieltje verder te lopen. Iets eerder naar het station, zodat je daar even kan mijmeren, in plaats van rennen om de trein te halen.

Gun jij het jezelf om soms even stil te staan, zodat je vooruit kan komen?

“Je geest zal de meeste vragen beantwoorden,
als je leert te relaxen en het antwoord af te wachten.”
William S. Burrough

 

Klinkt dit je goed in de oren, maar zit soms rust nemen nog niet zo in je systeem?
Doe dan mee met mijn gratis ‘focus en rust’-week.
Deze start maandag 6 juli.
Inschrijven kan hier.

Mijn tweede keer Vipassana

Ruim een week geleden kwam ik terug van mijn tweede keer 10 daagse stilte-meditatie-Vipassana retraite.

Deze keer was het anders. Zoals alles altijd anders is, eigenlijk.
(Mocht je mijn blog over mijn ervaringen van de eerste keer en hoe het praktisch in elkaar zit nog niet gelezen hebben, kan het handig zijn om dat eerst te doen. Zie link onderaan.)

Hoe was deze tweede keer?
Ergens was het makkelijker en rustiger. Ik wist hoe het terrein in elkaar zat, wat waar was, hoe het ging met mediteren, eten, wanneer het geluid van de gong ging, ik kende de techniek. Fysiek was het minder zwaar, omdat het me beter afging om in meditatiehouding te zitten. (een uur stilzitten is me overigens nog steeds niet gelukt. Het zij zo.)

Ergens was het juist moeilijker, omdat ik wist hoe ik me de vorige keer voelde op het einde en bij thuiskomst. Dit wilde ik graag weer bereiken. Of meer. Ergens was ik ongeduldig en wilde ik alle dagen overslaan en meteen bij het eindresultaat komen. Ik begon echter al heel anders. De rust die ik sinds de vorige keer over me heen heb gekregen, is nooit helemaal weggegaan.

Alles was subtieler deze keer. Geen grootse verschillen.

Kon meer de ruimte nemen om mijn eigen weg te volgen, in het strakke en strikte schema. Wandelde vaker een mindful rondje, als het stilzitten niet echt lukte. Genoot van de vele vogels en hun gefluit en gefladder. De wind die door de hoge bomen waaide. De eekhoorn die druk bezig was. De vlinders die voorbij kwam fladderen.

Het was een bijzondere periode om er te zijn.

Aan het eind van de retraite werd het lente. Was er een zonsverduistering te zien. En eerder in de week was ik jarig. Ik was daar jarig. Daar had ik bewust voor gekozen. Het leek me heel bijzonder om op deze manier een nieuw levensjaar in te gaan. Niet zomaar een levensjaar. Ik ben 40 geworden. En vind een nieuw tiental altijd raar (mede ook omdat ik al mijn hele leven jaren jonger wordt geschat en mijn leeftijd daardoor op mezelf vooruit lijkt te lopen).

Op mijn verjaardag voelde ik dat er veel mensen aan me dachten.

Heb ik in stilte een verjaardagsliedje in mijn hoofd voor mezelf gezongen. Zag ik het als een cadeautje dat er een vlinder dicht voorbij kwam vliegen. En voelde ik de aanwezigheid van mijn in juli overleden vader heel sterk op een moment. Heel fijn.

De laatste dag van een Vipassana retraite is de dag dat er weer gepraat mag worden. Dat was deze keer fijn en bijzonder. Heb hele mooie, leuke en inzichtelijke gesprekken gevoerd. Een mooi extraatje van een intense en bijzondere retraite.

Eenmaal thuis voelde ik me die eerste dag rusteloos.

Daardoor ging ik twijfelen. Was ik voor niks geweest? Hoe kan ik nou rusteloos zijn? Ik ging voor meer rust en kalmte! Ergens -al wilde ik dat niet echt toegeven- was ik wat teleurgesteld in hoe ik me voelde.

Afgelopen week kon ik mijn draai nog niet zo vinden. Ik zocht naar verschillen tussen ‘hoe ik me hiervoor voelde’ en ‘hoe ik me nu voel’. Gelukkig kon ik deze rusteloosheid steeds meer accepteren zoals het kwam. Alles is goed. Ook dit is goed. Het komt en het gaat.

De echte berusting is afgelopen weekend gekomen. Ik was naar een meditatieweekend bij mijn vrienden van Going Monk. Ik had er eigenlijk niet zoveel zin in. Had meer behoefte om thuis te zijn, alleen. Niet weer volop te mediteren. Maar ik had zin om hun weer te zien. En heb het daar altijd naar mijn zin. Dus ik ging.

Eenmaal daar realiseerde ik me hoeveel Vipassana me deze keer heeft gegeven.

Hoe ik weer een laag dieper ben gegaan. Ik voelde me rustig in het gezelschap, accepteerde alles wat er was. Alle gesprekken en contacten waren goed en precies zoals ze moesten zijn. Ik dacht niet vooruit. Er was vooral alleen het nu. Mindful dingen doen, mooie gesprekken en grappige dansjes en verhalen gingen hand in hand. Ik kreeg mooie complimenten van mensen die zeiden dat ik zoveel rust uitstraalde. De stilte in de oog van een storm.

Soms heb je het nodig dat anderen woorden geven aan iets in jou. Om te kunnen voelen ‘ja inderdaad, zo voelt het’.

Ik ben dankbaar en blij dat ik deze bijzondere ervaring heb meegemaakt. En voor de rest van mijn leven met me mee draag.

Lees ook:
Mijn eerste keer 10 dagen Vipassana
Ode aan mijn vader
Disconnect to connect more (post op mijn Engelse site)

Pauze en stilstaan

Dit is mijn laatste blog van dit jaar. Van 24 december tot 5 januari heb ik namelijk vakantie.

Een van de leuke dingen aan ondernemen vind ik dat ik mijn tijd grotendeels zelf kan inrichten. Als ik geen afspraken heb, kan ik ’s ochtends wat lummelen. Of midden op de dag even buiten wandelen. En als een enorme berg inspiratie me overspoelt, kan ik dat uitwerken, welk moment van de dag het ook tot me komt.

Bijna alles wat ik doe qua werk vind ik zo leuk, dat ik niet altijd even goed weet waar de grens tussen werken en vrij hebben zich bevindt. Er is een groot schemergebied. Een geweldig leuk en interessant schemergebied, waarin ik schrijf, boeken lees, met interessante mensen afspreek, inspiratie verzamel, ideeën uitwerk en mooie gesprekken heb. Ik ben er dankbaar voor dat ik dit mijn werk mag noemen.

Een nadeel van dit alles is dat alles altijd doorgaat. Er is altijd wel wat te mailen, uit te werken, te lezen, te delen en te doen. En uit ervaring weet ik dat het goed is om soms een pauze te hebben. Om echt alles even goed te laten bezinken. Om in een diepere laag van mezelf te komen, waar alles net iets beter kan beklijven. Daarom heb ik ook regelmatig mailloze dagen, afspraakloze en social medialoze weken. Heerlijk. Fijn. En nodig om op andere tijden geconcentreerd, geïnspireerd en vol energie aan het werk te zijn.

En volgende week, vanaf de Kerst tot een paar dagen na Oud&Nieuw is het weer een mooie tijd voor zo’n pauze. Voor mij houdt dat in dit geval in: geen mail, geen blogs schrijven, niet naar LinkedIn, Twitter, Facebook en geen zakelijke afspraken.

Tijd voor alles wat er wil komen. Tijd om terug en vooruit te kijken.

Vanaf 1 januari schreef ik iedere dag op een briefje iets op waar ik die dag dankbaar voor was. Al deze briefjes zitten in mijn dankbaarheidsweckpot. Briefjes vol grote, kleine, enerverende, bijzondere, lieve, mooie en gewone dingen. Want er is iedere dag wel iets om dankbaar voor te zijn. Het doet me goed om daar regelmatig bij stil te staan.

Wat het nieuwe jaar gaat brengen, is net zoals altijd grotendeels een verrassing voor me. Ik weet wel dat ik nog meer tijd ga besteden aan alles met aandacht doen, stilstaan en mindful bezig zijn. Dat is voor mij de basis van al het inspirerende en productieve in mij.

Ook meer doen vanuit meer rust? Meld je dan aan voor mijn Sta Eens Stil-mailingen. Via deze link kan je er alles over lezen.

Ik wens je fijne decemberdagen
en tot in het nieuwe jaar weer!

Sta eens stil als gedenktekst

Via google zoek ik soms op mijn naam, om te kijken wat er allemaal te vinden is over mij op internet. Altijd leuk en interessant om te zen. Veel daarvan is me bekend, want dat heb ik zelf geschreven en gedeeld. Of het zijn events waar ik aan heb meegewerkt.

Maar tussen al het bekende zag ik pas ineens iets bijzonders staan. Een verwijzing op de site van een protestantse kerk. Bij het doorklikken zag ik dat ze een gedicht van mij, over stilte, als voorbeeld gaven voor gedenkteksten. Op de eerste bladzijdes staan er teksten uit de bijbel, gevolgd door quotes en gedichten van Rudyard Kipling, Loesje en Bram Vermeulen. En daaronder sta ik.

En dat vind ik heel bijzonder. Wat een mooi idee dat iemand hier misschien troost uit heeft gehaald.

Uit de woorden die ik ooit schreef, geïnspireerd door alle mooie dingen in het leven en de foto’s die ik daarvan heb gemaakt.

Nu ik nog eens goed kijk, zie ik dat er op miraculeuze wijze twee korte zinnen op het eind bij zijn gekomen. Een mooie toevoeging die ik er eens bij laat staan.

Sta eens stil en kijk om je heen.

Naar beneden.
Naar boven.
Een punt ver weg.
Of juist heel dichtbij.
Sta eens stil in plaats van door te razen.

Kijk en verwonder je over al het kleins en groots dat er om je heen gebeurt en te zien is.

Sta stil. En merk dat de tijd minder snel gaat.

Afspraakloos en leesonthouding

De dagen dat de tijd niet van belang is, zijn dagen waarin ik helemaal op kan gaan in wat er ook is. Lezen, wandelen, rommelen, muziek luisteren, werken, plannen maken, schrijven, mijmeren, mooie gesprekken voeren met mensen die ik tegenkom, opruimen, door de kamer dansen. Juist in deze drukkere wereld, merk ik dat ik het belangrijk vind om dit soort dagen soms te hebben. Om op te laden. Inspiratie te laten komen. Weer te ervaren en voelen waar ik mijn tijd, energie en aandacht aan wil besteden.

Bijna drie jaar geleden heb ik een afspraakloze week gehad. Dat was zo fijn en verhelderend. Ik heb er naderhand uiteraard een blog over geschreven op mijn vorige site.

Daarna kwam het er nooit meer zo van. Tot deze week. Een paar weken geleden gewoon een kruis in mijn agenda gezet. En als er eenmaal een groot kruis staat, is het makkelijk om nee te zeggen tegen afspraken. Die week kan ik niet. Al heb ik tegen sommige mensen gezegd dat ik een week vakantie heb. Omdat vakantie een term is die iedereen meteen begrijpt. En bij afspraakloos heb je iets uit te leggen en daar had ik niet altijd zin in

Een afspraakloze week is niet hetzelfde als vakantie, al vullen veel mensen dat wel zo in heb ik toen gemerkt. Het houdt voor mij in dat ik geen afspraken van te voren maak. Op de dag zelf kan wel, als dat goed voelt en uitkomt. Verder kan ik gewoon werken en dingen doen.

Gisteravond is er echter ineens een interessante extra wending aan deze week bijgekomen. Sinds een paar weken ben ik namelijk bezig met de opdrachten uit het boek The Artist’s Way van Julia Cameron. Een boek waarmee je je inspiratie en creativiteit meer naar boven haalt. Leerzaam, interessant en leuk! Iedere week een ander thema met bijbehorende vragen, opdrachten en aandachtspunten.

Ik ga nu week 4 in. En dit is de week van de leesonthouding. Oei. Ik lees namelijk heel veel. Tijdens het ontbijt. In de avond. Als ik in de bieb zit. Als ik even pauze neem van werken. In de trein. Als ik wat tijd verdrijf achter mijn laptop.
Boeken. Tijdschriften. Via social media. Blogs.
Julia schrijft er het volgende over:

“Paradoxaal genoeg vullen we de bron door ons leven te legen van afleiding en verstrooiing. Zonder dat soort afleiding worden we weer teruggeworpen op de zintuiglijke wereld. Leesonthouding werpt ons terug op onze innerlijke stilte, een ruimte die sommige van ons meteen met nieuwe woorden beginnen te vullen – eindeloze roddelgesprekken, oeverloos veel tv, de radio als constante praatkameraad op de achtergrond. We kunnen vaak onze innerlijke stem, de stem van onze kunstenaarsinspiratie, niet meer boven het statische geluid uit horen. Bij de beoefening van leesonthouding moeten we dus goed uitkijken voor die andere vervuilers.”

Zo. Dat wordt een interessante week. Zonder afspraken. En de ledige tijd ga ik niet vullen door te lezen. Ook andere afleiders, zoals Facebook en Twitter, zal ik deze week even laten voor wat ze zijn. Vandaag ga ik mijn mail bijwerken, bepaalde werkdingen die veel lees- en schrijfwerk nodig hebben afmaken en nog even rondstruinen op social media.

En dan is er even niks.
Ik ben heel benieuwd hoe ik het niet-lezen ga ervaren. Tijdens mijn 10-daagse Vipassana meditatie-retraite heb ik ook een tijd niet gelezen, maar toen werd mijn tijd gevuld door urenlang (poging tot) mediteren. Ik heb pas ook een week zonder mail en social media gehad. Maar deze week, in deze vorm, is nieuw voor me.
Ik vind het spannend. En kijk er naar uit.

Na deze week zal ik online mijn bevindingen delen!

Lees ook:
Mijn week zonder mail en social media
Mijn 10 dagen Vipassana

Over mijn week zonder mail en social media

Afgelopen week was ik zo goed als offline. Dat hield in: 8 dagen zonder Twitter, Facebook, LinkedIn, Pinterest, Instagram en Google+. En geen mail.

Het is me bijzonder goed bevallen.

Via de verschillende media had ik aangekondigd dat ik er even niet te vinden was. Dat leverde reacties van bewondering en instemming op. Her en der iemand die dat ook wel wilde, maar zei het niet te kunnen. Daar geloof ik niet zo in. Als je zoiets als dit besluit, dan kan je het. Als je het echt wilt. En ik wilde het echt.

Waarom?
Omdat ik de laatste tijd merkte dat ik erg onrustig werd van al mijn mails en alle social media. Van alle input. Het leidde me af. Van verder en dieper nadenken, voelen, ervaren en bezig zijn met de dingen die er echt toe doen voor mij. Zowel op ondernemersvlak als daarbuiten. Al komt de essentie daarvan eigenlijk op hetzelfde neer. Ontdekte ik. Maar weer eens.

Deze week was ik wel aan het werk. En had ik werkafspraken. Als daar iets in zou veranderen, konden mensen me bellen. Of ik hun. Maar dat was niet aan de hand.

Het was veelbetekend dat een aantal mensen die ik deze week tegenkwam, tegen me zeiden ‘je bent niet bereikbaar deze week!’. Jazeker wel. Via de telefoon. Of in levende lijve. Interessant dat deze mensen ‘offline zijn’ gelijk stellen met ‘onbereikbaar zijn’. Mede door deze gedachte bekijken veel mensen de hele dag door hun mail. En de vele social media-sites.

Het ging voor mij vooral over loslaten. Even niet toegeven aan die impulsen om te lezen of te delen via een of ander online platform. Ik voelde soms wel een tweet of bericht opkomen, maar plaatste dus niks. En de urgentie bleek een paar uur ook helemaal weg.

Mijn beeld over wat urgent of nodig is om te delen, is wat verschoven.

Ik merkte dat ik meer tijd, energie en vooral zin had om met mensen te bellen. En af te spreken.  Dat is me heel veel waard.

Het geeft me een fijn gevoel en rust als ik mijn grenzen stel op dit gebied. Met ingang van deze week heb ik dan ook met mezelf afgesproken om maximaal 3 doordeweekse dagen naar mijn mail en social media te kijken. En als ik de behoefte of noodzaak voel ook nog een dag in het weekend.

Hoe lang ik dat ga doen en of me dat gaat bevallen, is een kwestie van uitproberen en doen.

Wat ik wel heb gemerkt is dat heel veel afspraken hebben in een week me meer afhoudt van verder en dieper nadenken, voelen, ervaren en bezig zijn met de dingen die er echt toe doen voor mij. Een jaar of twee geleden heb ik eens een afspraakloze week gepland. Dat ga ik binnenkort weer doen. Om te ervaren wat dat me oplevert.

En hoe werkt dat voor jou?
Wat zou jij meer kunnen doen of laten om beter tot je recht te komen?

Sneller gaan is niet de oplossing

‘ik wou dat ik twee mensen was’
ik wou dat er nog een dag in de week zat’
‘ik wou dat er 26 uur in een dag zaten’
‘ik wou dat ik geen slaap nodig had’

Dit lees en hoor ik vaak en veel mensen reageren dan knikkend en beamend.

Ik vind het omgekeerd denken.

Als dit de enige oplossingen zijn die je kan verzinnen voor je drukke leven, dan heb je een probleem, want ze zullen nooit gebeuren. Je kan geen twee mensen worden, er komt geen 8e dag bij, een dag bestaat al eeuwen uit 24 uur en iedereen heeft op zijn minst een beetje slaap nodig.

Een heel groot deel van onze maatschappij lijkt te denken dat alles beter gaat als we sneller gaan en meer doen. Het werkt eerder averechts.
Ons treinnetwerk zit zo vol dat alles op zijn kant ligt als er een treinstel uitvalt. Als een trein een in plaats van vier keer per uur zou rijden, dan is de dienstregeling minder kwetsbaar.
De wegen zitten zo vol met mensen in auto’s die van de ene naar de andere afspraak sjezen dat er continu files zijn. Als mensen minder afspraken zouden maken, zouden ze minder vaak in de auto hoeven te zitten.
Mensen plannen hun dagen zo vol dat ze er gestrest van raken, fouten maken en het gevoel hebben altijd tijd tekort te komen. Als mensen alles minder zouden volplannen, ligt er minder overhoop als er een keer iets langer duurt dan gepland.

Een mens gaat meer doen als er meer tijd vrijkomt. En krijgt het daardoor juist drukker.

Sinds de invoering van huishoudelijke apparaten zoals de stofzuiger, wasmachine en gasfornuis zouden mensen theoretisch meer tijd over moeten hebben om andere dingen te doen dan het huishouden. Dit hebben ze ooit onderzocht en dit bleek niet het geval. Door de tijdsbesparing die de elektronische apparaten opleverde ging men dingen vaker doen. Zo vulden men nog steeds vele uren aan hetzelfde werk. (zie ook dit artikel op Kennislink)

Sneller gaan is niet de oplossing.
Meer doen is niet de oplossing.

Sta juist vaker stil.
Wat ben je allemaal aan het doen? Is het allemaal even belangrijk? Echt?
Hoeveel wil je  doen op een dag? Waarom? Is het echt nodig om in een dag naar afspraken in drie steden te gaan?
Waar wil je je tijd aan besteden? Waar kijk je naar uit om te doen als alles ‘af’ is?
Denk je dat ooit te bereiken in dit tempo?

Hoe veel er ook wordt uitgevonden en bedacht om tijd te besparen, een gevoel van drukte zit blijkbaar in de mens. Zie hieronder de quote uit 1907…

Aan jou de keus om er in mee te gaan.
Of om je eigen rust zo nu en dan te vinden. Te zoeken. Ervoor te kiezen.

En dat kan.
Echt. Het kan altijd anders.

 

williamdeanhowel1907

 Links:
– mijn andere site Sta Eens Stil En Kijk Om Je Heen
– dagelijks rustpuntje via facebookpagina Sta Eens Stil
– blog: de man die vol aandacht zijn stoep schoonmaakte
– blog: hard werken leidt niet automatisch tot meer resultaat
– blog: ik doe niet meer aan haast
– blog: stilte transformeert ieder levensinzicht tot energie
– kort filmpje: Heb je het druk? Doe de dingen langzamer

De man die vol aandacht de stoep schoonmaakte

Een tijdje geleden zag ik een man, die vol toewijding bezig was met een taak. Hij blijft zo nu en dan in mijn hoofd terugkomen, vooral als ik merk dat ik iets af wil raffelen.

Ik keek bij vrienden uit het raam en daar was hij. Vol overgave bezig om een struik schoon te maken, er stukjes afval uit te halen. Vervolgens ging hij aan de slag met een stukje stoep. Hij veegde het schoon. En deed daar een hele tijd over. Vervolgens spoot hij deze steen voor steen schoon met een tuinslang. Steeds als een van ons naar buiten keek, was die man bezig. Tot onze verbazing schoot hij weinig op. In totaal is hij ruim 3 uur bezig geweest met het schoonmaken van enkele meters struik, stoep en grint voor een flatgebouw.

De keren dat ik keek kwamen er om en om verschillende gevoelens bij me naar boven.
Heeft hij niks beters te doen?“, “Hij zal er wel voor betaald krijgen“, “Jeetje, wat een perfectionist“, “Moet dat nou zo schoon, alsof het iemand anders ooit op zal vallen“.

Naarmate de tijd verstreek, kreeg ik echter steeds meer waardering voor hem. Hij was volledig geconcentreerd op datgene wat hij aan het doen was. Gaf vol aandacht de struiken water. Plukte elk stukje afval er geduldig eruit. Harkte het grint netjes aan. Had twee verschillende bezems om de stoep schoon te maken, om zo alles wat er niet hoorde te liggen er weg te halen.

Hij was alleen maar bezig met waar hij mee bezig was, deed het vol aandacht.

Mijn verbazing veranderde in ergernis en eindigde met bewondering. Wat een mooi voorbeeld om naar te kijken. Wat goed om te zien dat iemand zo geconcentreerd kan zijn. Zo in het nu. Met een vredig gezicht, zonder haast.

Ik hoop dat hij nog lang in mijn geheugen blijf zitten en naar boven komt als ik geneigd ben om ‘iets tussendoor te doen’.

De tijd gaat namelijk niet sneller als je haast hebt. Of als je iets snel wilt doen, om zo ‘ snel snel’  door te gaan naar iets dat je wel de moeite waard vindt.

Lees ook:
Ik doe niet meer aan haast
Heb je het druk? Doe de dingen dan langzamer (incl 1 minuut filmpje)

Over stilte en de echte versie van mezelf tijdens Stand Up Inspiration

Op een podium staan en praten, dat vind ik leuk. Ik word er steeds vaker voor gevraagd en krijg te horen dat het me goed af gaat. En dat mensen er graag naar luisteren. Dat vind ik fijn om te horen, dat gevoel heb ik zelf namelijk ook. Ik merk dat ik het fijn vind om ook op deze manier te kunnen delen.

Mezelf later terugzien op de video die daarvan gemaakt is. En die vervolgens delen met de wereld.. Dat vind ik wel spannend.

Want wat heb ik allemaal verteld? Komt het wel over? Hoe kijken anderen daarnaar? Hebben mensen er graag naar geluisterd?

Daar kom ik pas achter als ik het deel. Dus bij deze: de video van mijn praatje over stilte en de echte versie van mezelf tijdens Stand Up Inspiration in Amsterdam:

#SUI53 Katja Linders from VideoLogic on Vimeo.

Mij als spreker boeken?
Bekijk hier meer info.

Pagina 1 of 2

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén