Tag: ontspullen

aftellen

Over een week vertrek ik

Dan pak ik mijn rugzak en ga ik op weg naar het onbekende in Ierland. Ik ben er veel mee bezig, maar kan me er nog niet echt een voorstelling van maken. Weet wel dat ik er veel zin in heb.

De afgelopen weken ben ik vooral bezig geweest met alles rondom mijn spullen.

Toen ik deze keuze ruim 2 maanden geleden maakte, had ik geen idee dat ik daar zoveel tijd mee kwijt zou zijn: kiezen wat te verkopen, wat weg te geven, wat weg te gooien, wat te bewaren en wat mee te nemen. Vervolgens gaat daar nog meer tijd in zitten: spullen online zetten, afhaalafspraken maken met alle mensen die iets komen kopen of ophalen, vervoer regelen voor alles dat naar een opslagplek of naar de Milieustraat gaat.

Zo nu en dan waren er ineens zorgen of ik alles wel kwijt zou raken. Zoals mijn bank en grote tafel, die ik gratis weggaf en begin deze week nog niet kwijt was. Ik kreeg het er benauwd van, want ze passen niet in een vuilniszak en met alle mogelijke ophaaldiensten kon ik pas volgende week een afspraak maken. Te laat, omdat ik aankomend weekend uit mijn huisje verhuis. Gelukkig zijn inmiddels ook deze laatste grote spullen op weg naar een nieuwe eigenaar. Zoals met alles rondom dit avontuur waren deze zorgen voor niks.

Het is lang geleden dat ik ergens in mijn leven zo zeker van ben geweest. 

Eerder had ik wel eens de wens om weg te gaan en los te laten, maar voelden alle onzekerheden als een reden om het toch niet te doen. Nu is het verlangen zó sterk, dat dit voelt als het enige logische dat ik op dit moment kan doen. Ik heb geen idee waar ik allemaal naartoe ga, wanneer ik precies terug ga komen, waar ik ga wonen als ik terugkom. Alles staat open. En dat voelt goed en kloppend. Bevrijdend. De energie stroomt.

Ik kies er voor om grotendeels offline te gaan.

Zo wil ik in ieder geval de eerste maanden niet op social media en zal ik geen blogs posten. Ik neem in plaats van mijn smartphone een gewone mobiel mee. Een tijdje zonder de afleiding van WhatsApp en ‘even een foto plaatsen op Instagram’. Ik heb wel de intentie om een keer per week mijn mail te bekijken. En ongeveer een keer per maand een avontuur-mailing te sturen.

Ik wil weer eens ervaren hoe het is, het leven zonder al die online en sociale afleidingen. Iets ten volle ervaren, in plaats van het verder te delen. Wat vaker voor me uit staren en laten komen wat er komt, in plaats van steeds vooruit te kijken en te regelen.

En ja, ik vind het allemaal ook spannend.

Zo’n avontuur, alleen op pad, dat heb ik nog nooit gedaan. Ik heb ook nog niet zo vaak gevlogen, dus het idee dat ik over een week land en dan mijn weg moet vinden, een paar uur te overbruggen heb voordat mijn bus vertrekt (die ik ook zeker niet wil missen, de volgende rijdt namelijk pas twee dagen later), dat vind ik best spannend. En neem ik de goede spullen mee, heb ik wel goed bedacht wat ik echt nodig heb, heb ik alles wel goed geregeld en waar begin ik allemaal aan? Die gedachten gaan ook door mijn hoofd.

Ik weet diep van binnen ook dat het allemaal goed komt en dat er niks mis kan gaan. En dat ik eenmaal onderweg met de minuut meer ervaren word. Dat het ontspullen en onthaasten me iets gaat brengen wat ik anders niet zo snel zou krijgen. Ik kan er alleen maar een rijker mens van worden, in alle opzichten.

Over een week start mijn loslaat-avontuur en ik heb geen idee wat er allemaal gaat gebeuren, maar ik ben er klaar voor!

mensen die haast hebben

 

we verbergen onze heimelijke

Over loslaten en spullen

Nog niet eerder gelezen over mijn loslaat-avontuur? Lees dan eerst: hoe het met mijn plannen staat.

Over 4 weken ga ik weg. Naar Ierland. Op weg naar mijn eerste vrijwilligersproject. Sinds ik deze keuze heb gemaakt, ongeveer twee maanden geleden, ben ik aan het voorbereiden: spullen aan het loslaten, administratief heel veel aan het regelen, voorbereiden op wat ik straks allemaal in mijn rugzak mee wil en kan nemen.

Het meeste gedoe van dit hele proces vind ik alles wat met mijn spullen te maken heeft.

Mijn woonruimte moet 31 juli leeg zijn en voor al mijn spullen moet er dan een bestemming zijn. Wat verkoop ik nog meer? Wat geef ik verder nog weg aan anderen? Wat kan naar de stort? Wat sla ik op bij mijn zus en moeder? Hoeveel sla ik op? Wat wil ik allemaal bewaren?

Alhoewel ik niet eens zo veel spullen heb (ik heb bijvoorbeeld geen heel huis van mezelf, alleen een grote woonruimte en een gedeelde keuken, wc en badkamer) vind ik het zelf soms wel veel. Het zijn allemaal dingen waar ik iets mee moet. Ze zitten me in de weg, nu ik heb besloten om tijdelijk geen eigen woonplek te hebben.

Ik laat los en ga weg. Ik weet niet voor hoe lang.

Ik weet ook niet waar ik naar terugga als ik terugkom. Terug naar Nijmegen? Terug naar elders in Nederland? Naar een ander land? Hoe ga ik wonen? Wat heb ik daar nodig? Heb ik daar wel dingen nodig? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik nu los wil laten.

Sommige keuzes vind ik makkelijk: bijvoorbeeld de bank en de garderobekast waren toch al aam vervanging toe, dus die doe ik makkelijk weg. De tafel is groot en vind ik veel te veel plek innemen met opslaan, dus die gaat weg. Een mens alleen heeft niet zoveel aan heel veel glazen en borden, dus daar doe ik veel van weg. Dit gaat me allemaal makkelijk af.

Dan komen er een hoop dingen die wellicht handig zijn om te bewaren, maar alleen als ik ze straks weer nodig denk te hebben als ik hier ergens kom te wonen, zoals: eetkamerstoelen, de lampen, al mijn pannen, tafeltjes. Ergens handig als ik ze gewoon bewaar, maar ergens voelt elk ding nu ook als ballast, dus wil ik er vanaf. In deze categorie komt de factor ’vasthouden, want anders krijg ik er mogelijk straks spijt van’ om de hoek kijken. Wat als ik ze allemaal wegdoe? En ik straks een nieuwe woonruimte heb en alles opnieuw moet kopen, krijgen, halen? Ik ben er nog niet uit of ik er blijer van wordt als ik deze loslaat, of als ik ze bewaar.

Iets in mij gelooft in overvloed. En dat ik, waar ik ook ben, altijd alles heb dat ik nodig heb.

Dan heb ik de spullen waar ik aan gehecht ben geraakt in de loop der tijd. Cd’s, cassettebandjes, boeken, mijn planten (eerst was ik niet goed in planten verzorgen en de laatste jaren wel, dus ik ben trots op sommige bloeiende planten). Een gedeelte hiervan doe ik weg (is al weg inmiddels), een gedeelte hiervan bewaar ik. Hoeveel en wat precies, dat  zal ik de komende weken moeten beslissen. Van deze spullen ga ik een aantal in bruikleen aan anderen geven: een fijn idee dat de planten tijdens mijn afwezigheid uit Nederland bij iemand anders bloeien. En een fijn idee dat sommige van de boeken waar ik veel mee heb in die tijd door iemand anders worden gelezen.

Dan heb ik nog twee koffers, vol met herinneringen en mijn ziel en zaligheid: één koffer vol dagboeken (ik ben begonnen met schrijven toen ik 9 was) en één vol foto’s. Door de foto’s kan ik nog eens bladeren en besluiten om er wat van weg te doen: niet van alle gelegenheden hoef ik talloze foto’s te hebben, een paar is ook al fijn. Maar mijn dagboeken… Die bewaar ik allemaal. Of allemaal niet. Voorlopig allemaal wel.

Als ik weleens lees dat mensen hun dagboeken verbrand hebben, slaat de schrik me om de oren.

Dagboeken verbanden! Ik ben die dagboeken. Ik zit in die dagboeken. Mijn hele leven, geschiedenis en herinneringen zitten daarin verwerkt. Voor nu zou het voelen alsof ik stukken van mezelf weg zou doen. Tegelijkertijd weet ik ergens ook dat ik zonder die dagboeken ook prima kan leven. Sterker nog, dat ik zonder al mijn spullen prima kan leven.

Een mens is niet zijn spullen. Ik ben niet mijn spullen.

Dat gevoel heb ik de laatste tijd wel vaak gehad. Mede daarom is ook het verlangen ontstaan om een tijd weg te zijn van mijn omgeving, van mijn dingen. Met alleen mezelf en een rugzak vol wat spullen wil ik weer eens ontdekken hoe dat is. Hoe ik dan ben. Wie ik dan ben. Wie er overblijft zonder al die dingen.

we verbergen onze heimelijke

(Op zoek naar een plaatje voor bij deze tekst, kwam ik bij een van mijn bewaarde zinnen uit. Nu ik nog eens goed kijk zie ik dat ik deze heb gelezen in een boek van Sogyal Rinpoche, die toevallig (?) spiritueel verbonden is aan de eerste plek waar ik naartoe ga.)

 

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén