Tag: pauze

Ook in de pauzestand is het leven hier en nu

Niet wachten tot het leven weer ‘echt’ begint, maar er zijn, in het hier en nu. Steeds opnieuw. Dat is mijn grootste uitdaging van het moment.

Het is precies drie maanden geleden dat ik vanaf Ierland terug kwam in Nederland en het voelt alsof ‘het’ nog niet echt begonnen is allemaal. Eind januari vond ik een baan, maar deze begint pas in april. Ik verhuis iedere paar dagen of weken naar een nieuw oppashuis.

Het voelt soms alsof mijn leven in de pauzestand staat.

Mijn gedachten en aandacht waren de eerste weken in het verleden en vervolgens  zijn ze vooral in de toekomst gericht. Steeds vinden van nieuwe oppashuizen. Om de paar dagen of weken verhuizen. Bedenken hoe en wanneer mijn spullen te verplaatsen. Dingen die geregeld moeten worden.

Na mijn loslaat-avontuur heb ik zoveel zin om me te aarden, maar door alles mis ik nu nog vaste grond onder mijn voeten. Tegelijkertijd weet ik ook dat die vaste grond iets in mezelf is. Dat het hebben van die eigen woonplek en baan straks er niet automatisch voor zorgen dat ik me dan geaard voel. Want hoe mijn leven ook is, ik kan er ieder moment voor kiezen in het hier en nu te zijn.

Want het leven is iedere dag. Ieder moment. Iedere seconde.

Ongeacht of ik bezig ben, een doel heb, ergens woon, onderweg ben, wacht op iets, me gelukkig voel, ontevreden ben, alles in de hand heb, er niks van snap, stil sta, vooruit wil, al mijn verlangens zijn vervuld of ik nog vele wensen heb.

En door hoe mijn leven de komende tijd is, geeft het me volop de gelegenheid om me hier steeds opnieuw bewust van te worden. En te zijn. Steeds weer te zijn. Zonder verwachtingen.

boomtop

De lunchwandelaars

Ik kijk uit het raam en zie ze lopen: een groepje lunchwandelaars. Sinds het me jaren geleden ineens opviel, kan ik het niet niet meer zien.

Het zijn geen vrienden, geen familieleden, het zijn collega’s. Hoe ik dat weet?

Een groepje mensen gaat zelden op een doordeweekse dag, tijdens lunchtijd zomaar door de stad of een wijk wandelen. Mensen die dat wél doen, hebben daar een aanleiding of een reden toe. Bewegen is goed en buitenlucht ook, dus op de helft van hun werkdag gaan ze aan de wandel. Iemand stelt het voor. Of misschien heeft de baas (m/v) het besloten. Hoe dan ook: een groepje collega’s verzamelt zich en gaat een blokje om.

Als je goed observeert, merk je op dat de verhoudingen minder vanzelfsprekend zijn dan bij een groepje wandelende vrienden of familieleden. Het ziet er op het eerste gezicht ontspannen uit, maar dat is het soms net niet. Of men praat door over het werk (en dan is het zaak dat je naast de goede collega loopt) of men heeft het over andere dingen. Er wel op lettend dat men niet te vrij praat, het blijven tenslotte collega’s. Mensen waar je op die lunchwandelingen na gewoon weer werk mee gedaan moet zien te krijgen.

Als de groep groter is dan 3 mensen wandelt men in opgesplitste groepjes, wel dicht bij elkaar. Zo nu en dan is er een iemand die alleen achteraan loopt. Afhankelijk van een tevreden óf gespannen gezicht, komt dat omdat diegene er zelf voor kiest om een moment voor zichzelf te hebben tijdens de pauze óf diegene is door de groepsdynamica ongewild alleen komen te staan.

Ik zie ze zelden eten, dat vind ik dan wel weer verbazingwekkend. Heeft iedereen z’n bammetjes al op? Eet men tussen het werken door? Is men op weg naar (of komt men terug van) een lunchroom? Of tref ik ze meestal pas als alles al op is?

Zelf schep ik er genoegen in om te bedenken wat voor soort werk ze doen en wie welke functie heeft. Geen idee of ik dat weleens goed heb en het maakt ook niet zoveel uit, er achterkomen doe ik toch niet en is de groep uit het oog, dan laat ik het weer los.

Moeite met kiezen? Neem rust en de antwoorden komen tot je.

Je denkt ergens over na. Bent ten einde raad. Je zoekt naar antwoorden. Ligt ergens wakker van. Hebt moeite met kiezen. Tot je ineens het antwoord hebt en glashelder weet wat je wil doen. Er is geen twijfel meer mogelijk.

Het komt tot je.
Als een donderslag bij heldere hemel.

Zo werkt het in ons brein. Of intuïtie. Of innerlijk weten. Of hoe jij het noemt. We stoppen er al onze vragen, twijfels, kennis, voors en tegens in. Denken er hard over na. Wikken en wegen. En pas als we het even met rust laten, er afstand van nemen, dan pas kan het antwoord komen.

Maar we geven antwoorden steeds minder de kans om tot ons te laten komen. In plaats van ruimte nemen om alles te verwerken, stoppen we ons hoofd juist steeds voller met nieuwe informatie. Mails, nieuwsberichten, alles wat op social media voorbijkomt, filmpjes, foto’s enzovoorts enzovoorts.

Nogal logisch dat veel mensen niet meer weten wat te doen. Wat er goed voor ze voelt. Wat voor keuzes te maken. Welk pad te bewandelen.

Om dat te weten, heb je -op zijn minst soms- namelijk de verbinding met jezelf nodig. En die verbinding met jezelf vind je alleen in rust. Wat niet wil zeggen dat je daarvoor uren mediterend stil hoeft te zitten. Je helpt jezelf al een heel eind door soms even rustiger aan te doen.

Een keer een paar minuten uit het raam staren, in plaats van kijken of je alweer een nieuwe mail hebt. Langzaam lopend naar een afspraak, in plaats van racend op de fiets. Even stilstaan om te kijken naar een mooie wolk, in plaats van kijkend op je mobieltje verder te lopen. Iets eerder naar het station, zodat je daar even kan mijmeren, in plaats van rennen om de trein te halen.

Gun jij het jezelf om soms even stil te staan, zodat je vooruit kan komen?

“Je geest zal de meeste vragen beantwoorden,
als je leert te relaxen en het antwoord af te wachten.”
William S. Burrough

 

Klinkt dit je goed in de oren, maar zit soms rust nemen nog niet zo in je systeem?
Doe dan mee met mijn gratis ‘focus en rust’-week.
Deze start maandag 6 juli.
Inschrijven kan hier.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén