Tag: schrijven

De behoefte aan schrijven

Schrijven vind ik een wonderlijk iets. En vooral hoe ik ermee omga. Als ik diep naar binnen kijk, voel en weet ik dat schrijven is wat ik het liefst doe. En toch komt het er heel vaak niet van.

Inspiratie heb ik genoeg, dat merk ik iedere keer dat ik er wel voor ga zitten, achter de laptop, of met pen en papier voor mijn neus.

Urgentie voel ik eigenlijk ook genoeg, vaak heb ik het idee dat schrijven mijn manier is om met de wereld en alles wat erin gebeurt om te gaan. Door taal en woorden te delen kan ik op mijn manier bijdragen aan wat ik belangrijk vind. Aan hoe ik denk – en voel- dat de wereld een nog mooiere plek zou kunnen zijn.

Sinds ik mijn eerste schrijfsels online deelde, op mijn eerste blog dat ik in 2004 begon, merkte ik dat ik mensen kan raken. Dat door gewoon te schrijven over wat mij opvalt, raakt of bezighoudt, anderen aan het denken worden gezet. Zien dat dingen anders kunnen. Anders mogen. En ze zo in beweging komen. Op hun manier.

Schrijven blijkt voor mij een manier om meer mezelf te kunnen zijn en tegelijkertijd ook een manier waardoor anderen meer zichzelf kunnen zijn. Dat blijf ik zo bijzonder vinden.

Er is vaak een gesprek gaande in mijn hoofd. Dat balanceert tussen ‘waarom deel je niet meer?‘ en ‘wat maakt het uit, zoveel lezers heb je toch niet‘ en ‘schrijven doe je toch voor jezelf‘ en ‘ik vind mijn site thema niet handig, moet dat eerst even zien te veranderen voordat ik meer kan delen‘ en ‘schrijf ik wel genoeg over dat wat me echt raakt?‘.

Jaren geleden ben ik begonnen met het delen van nieuwsbrieven. In mijn ondernemersjaren werd dat wat zakelijker. En vond ik het vaak lastig om te zoeken naar de balans tussen gewoon schrijven, en de aandacht vestigen op de dingen die ik als ondernemer aanbood.

In 2016 stopte ik als ondernemer, liet ik mijn woonplek en heel veel spullen los en ben ik op loslaat-avontuur naar Ierland gegaan om daar vrijwilligerswerk te doen. Met de keuze om veel minder online te gaan en een paar maanden sowieso niet op social media. Wel zou ik ongeveer een keer per maand een mailing sturen naar mensen die me graag wilden volgen. Nog steeds stuur ik ongeveer een keer per maand die mailing. Tot nu toe is de toon daar anders dan op mijn blog, persoonlijker. Het voelt meer als het schrijven van een brief naar een bekende. Terwijl ik helemaal niet iedereen op die mailinglijst persoonlijk ken.

Nu ik sinds een paar weken weer mijn eigen huisje heb en daarmee een rustigere thuisbasis dan de afgelopen twee jaar, vind ik het tijd om alle excuses overboord te gooien en gewoon weer meer te schrijven. Op papier. Op deze site. In mijn mailing. En wie weet hoe en waar nog meer.

– Op de hoogte blijven van mijn nieuwe blogs? Je kan je abonneren op mijn blog. Dan krijg je automatisch een mail zodra ik een nieuwe blog plaats. Handig toch, zijn zowel jij als ik niet afhankelijk van bv social media of puur toeval.  Op de volledige site zie je de aanmeldknop rechtsboven staan. –

 

Over schrijvend tot meer zelfkennis komen en het loslaten van perfectie

Het is mijn wens en verlangen om meer te schrijven. Blogs, verhalen, observaties, boeken, recensies, artikelen, columns, cursuslessen, reisverslagen, plannen, websiteteksten: zo’n beetje alles waar woorden voor nodig zijn.

Ik heb al veel geschreven: blogs, verhalen, observaties, recensies, artikelen, cursuslessen, plannen, websiteteksten. En ik schrijf al sinds mijn 9e in een dagboek. Op de een of andere manier komen er altijd schrijfdingen op mijn pad. En vanwege mijn verlangen heb ik diverse cursussen op dat gebied gevolgd.

Soms voelde schrijven als ‘echt schrijven’ en soms als ‘gewoon schrijven’. In mijn hoofd zat daar een verschil in.

Een paar dagen geleden viel mijn oog in de bieb toevallig (voorzover toeval bestaat, maar dat terzijde) op het boek ‘Je leven schrijven. Een meditatieve weg tot zelfkennis,’ van Julia Cameron. Mooi. Deze kwam op een goed moment in mijn leven. Het verlangen om meer te schrijven is de afgelopen tijd namelijk steeds sterker geworden. Daarnaast ben ik een zoekend mens, altijd op zoek naar datgene dat het beste bij me past. En doordat er afgelopen zomer een aantal levensveranderende dingen zijn gebeurd, was ook de focus en richting van mijn ondernemen even niet zo helder. Schrijven en meer zelfkennis: kom maar op!

Door het lezen van een paar bladzijden werd me al duidelijk dat ik het mezelf moeilijk heb gemaakt door een verschil te maken tussen ‘echt schrijven’ en ‘gewoon schrijven’. Schrijven is schrijven. Het is een proces, een handeling, een werkwoord. Het resultaat komt later pas. Door me teveel te richten op een mogelijk eindresultaat heb ik mezelf verkrampt. En schreef ik amper meer.

En gisteren las ik een zin die iets me raakte. ‘De obsessie met tijd is in feite een obsessie met perfectie’. Oei. Die kwam binnen. Niet alleen herkenbaar op schrijfgebied, maar op zoveel meer. Hoeveel cursussen, plannen en ideeën liggen er nog bij me op de plank, te wachten tot ze perfecter zijn?

Ook herken ik het in de vele coachgesprekken die ik heb gevoerd. En in de deelnemers aan mijn workshops en cursussen. Velen beginnen vol goede moed. Maar maken het niet af. Ze beginnen bijvoorbeeld met mijn online cursus ‘Wat wil ik nou écht? En nu aan de slag!’, doen een paar lessen en stoppen er dan mee. Bij navraag blijkt dan dat ze een opdracht te moeilijk vonden, of ergens niet helemaal uit kwamen, of iets te confronterend vonden. Ze maakten er geen tijd meer voor vrij.

Ze vonden wat ze deden niet goed genoeg. En in plaats van juist door te gaan, kiezen ze ervoor om te stoppen. Om er van weg te lopen. Om er helemaal geen tijd meer in te stoppen.

Zonde. Want zo wordt er ineens helemaal niks meer geleerd. En blijft iemand stilstaan.

Het doet me ineens denken aan een van mijn supervisiebijeenkomsten toen ik tijdens mijn studie stage liep. Ik kwam er achter dat ik altijd te lage doelen voor mezelf stelde. Zo haalde ik ze zeker. En dat dit vooral uit angst kwam. De angst om het niet goed te doen. Om het niet perfect te doen. Ik bleek helemaal niet zo onverschillig te zijn als ik altijd dacht. Het was juist het omgekeerde.

Dit is ruim 15 jaar geleden. En in die tijd heb ik veel geleerd en ontdekt over mezelf. Ik ben gegroeid. En ik heb veel bereikt. En toch, toen ik die zin las over tijd en perfectie. En nu weer terugdenk aan die supervisie. Realiseer ik me dat ik ergens van binnen nog steeds dingen perfect wil doen. Dat ik andere doelen stel dan de dingen die ik eigenlijk écht wil doen. Ik kan mezelf nog steeds op verschillende manieren voor de gek houden door te verklaren waarom dingen niet lukken. ‘Geen tijd’, ‘niet het goede moment’, ‘anderen zijn er beter in’.

Ik heb er mijn werk van gemaakt en doordat ik zelf jaren- en jarenlange ervaring heb in smoesjes verzinnen, ben ik zo goed in wat ik doe. Ik herken alle smoesjes en alle drogredenen bij anderen. Ik geloof ze niet. Ik benoem ze. Ik prik er doorheen. En zo help ik anderen volop met inzien waarom ze blijven hangen, zodat ze flinke stappen gaan zetten.

En nu dit inzicht. Voor mezelf. Tot me gekomen terwijl ik schrijf.

Dus ik ga weer meer schrijven. Omdat het me helpt. Omdat het me dingen laat inzien. Omdat het feilloos mijn eigen blinde vlekken tevoorschijn tovert. Zodat de onrust kan worden vervangen door weten.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén