Tag: vragen

Als mens leer je iedere dag

Zo zie ik het leven tenminste. Ik vind het dan ook niet zo gek dat ik nu anders in het leven sta dan 20, 10, 5, 3  jaar geleden. Iedere keer leer je bij en ontdek je beter waar je in gelooft en wat voor je werkt.

De laatste tijd merk ik echter dat ik het even niet zo goed weet. Na mijn loslaat-avontuur in Ierland begin ik sinds kort weer vaste grond te krijgen hier. Heb werk. Mijn eigen huisje. Dus heb ik weer letterlijk en figuurlijk de tijd en ruimte om naar mijn hart te luisteren. Te voelen waar ik sta.

Maar waar geloof ik in? Hoe leef ik mijn leven? Wat past bij mij? Wat voelt goed en kloppend? Wat is eigenlijk de bedoeling van hier zijn?

Meer lezen

probeer te onderscheiden

Waar mijn hoofd nu vol van is

Ik kijk er heel erg naar uit om straks met alleen een rugzak op pad te gaan. De weg naartoe vind ik op het moment wat minder. Ik heb een vol hoofd. Deze fase van het loslaten gaat voor mij gepaard met heel veel vragen. Sommige daarvan hebben meteen een antwoord. Anderen blijven -korter of langer- antwoordloos in mijn hoofd zweven. Die laatste neigen naar zorgen.

Dit zijn een aantal van die vragen:

  • Zal ik mijn pincodes van mijn bankpassen straks nog weten als ik er een paar weken geen gebruik van maak, of zal ik ze voor de zekerheid ergens opschrijven?
  • Gaat alles wel passen in de rugzak die ik mee wil nemen?
  • Wat heb ik eigenlijk echt nodig als ik op pad ben?
  • Heb ik al overal mijn adreswijzigingen doorgegeven?
  • Zal ik mijn smartphone of een oud mobieltje meenemen?
  • Wat is handig en nodig qua documenten om online op te staan?
  • Hoeveel wil ik loslaten?
  • Welke spullen wil ik écht bewaren?
  • Weet iedereen die het moet weten dat ik straks een tijd weg en zo goed als offline ben?
  • Hoe zorg ik er in godsnaam voor dat alles wat nu nog in mijn woonruimte staat, binnen twee weken is verkocht, weggeven, weggegooid of ingepakt?
  • Hou ik een dag voordat ik mijn ruimte uitga niet allemaal spullen over die alsnog weg kunnen en zo ja, hoe ga ik dat zonder auto doen?
  • Wie wil ik allemaal nog zien voordat ik ga en hoe ga ik dat allemaal plannen?
  • Net voor eind juli moet de geluidsisolerende wand tussen mijn woon- en werkruimte eruit gehaald worden, wie kan ik daarvoor vragen, wie van de handige mensen in mijn omgeving is niet op vakantie?
  • Zal ik iemand vragen of ik een busje kan lenen voor de verhuizing of zal ik er meteen een huren?
  • Waarom blijf ik het moeilijk vinden om vrienden en bekenden om praktische hulp te vragen?
  • Weet ik alle gebruikersnamen en wachtwoorden uit mijn hoofd? Ook als ik ze amper ga gebruiken?
  • Hoe pak ik alles wat ik opsla het handigst in?
  • Zie ik niet iets totaal over het hoofd?

Ik laat los. Al voelt het nu even juist heel vast.

Ik vind het fascinerend om te merken hoe mijn hoofd hier soms zo druk mee kan zijn. En vind het een fijn vooruitzicht dat juist al deze dingen waar nu zoveel energie naartoe gaat (alles rondom spullen en administratie), straks een hele tijd niet meer aan de orde zijn.

En tussen alle vragen en zorgen door voelt het zo goed: de keuze die ik heb gemaakt. Ik ben dankbaar voor alle mooie en lieve reacties van mensen. Voor iedereen die me op wat voor manier al heeft geholpen. Voor alle bijzondere ‘toevalligheden’ en wonderen die op mijn pad komen.

En juist deze fase van vastlopen in van alles maakt me zo duidelijk waarom ik deze keuze heb gemaakt. Waarom ik het verlangen heb om eens veel los te laten. Omdat ik weet en voel dat alles dan veel meer stroomt.

Een dag meelopen en leren met Spoor van Vernieuwing

Vorige week stond ik op een koude dag met een schort om en een dienblad vol sprinkhanen op toastjes bij een winkelcentrum in Tiel.
Waarom?
Omdat ik een dag mee ging helpen bij de VIP-bus, van Spoor van Vernieuwing.

De week daarvoor was ik aan het werk in cowerplek de Waarmakerij en daar raakte ik aan de praat met Dennis, die te vroeg was voor zijn afspraak met iemand. Gelukkig, want daardoor hadden we de tijd om te praten. Ik vertelde over mijn online cursussen voor mensen die willen ontdekken waar ze goed zijn in en hoe dat te gaan doen. En dat ik het belangrijk vind dat alle mensen ervaren dat het de moeite waard is om je dromen werkelijkheid te maken. Hij kon zich er helemaal in vinden en vertelde over alles wat hij gedaan had en nu deed op dat gebied. Zo heeft hij een oude SRV-wagen omgebouwd tot VIP-bus, waarbij VIP staat voor Very Inspiring People. En samen met een team reist hij diverse gemeentes af om dromen van bewoners te vangen en in te blikken. Daar wilde ik graag eens bij zijn en zo stond ik vorige week bij de bus in Tiel.

Met een dienblad vol sprinkhanen dus. Sommige mensen vroegen we meteen of ze een droom hadden, anderen vroegen we of ze iets nieuws durfden te doen. Of ze een nieuwe stap durfden te zetten. Enkelen staken vervolgens zonder na te denken een sprinkhaan in hun mond, anderen deinsden verschrikt achteruit. Het bleek in ieder geval een goed begin van een gesprek over dromen en plannen. Iedereen die een plan wilt uitvoeren, zal namelijk stappen moeten zetten. En daar zitten nieuwe en enge stappen bij.

Zowel binnen als buiten de bus kwamen er mooie, grappige, moeizame, ontroerende en energieke verhalen, dromen en plannen naar boven. De mensen die een duidelijk doel hadden, konden hun voornemen inblikken. Met daarop de houdbaarheidsdatum geschreven en welke eerste stap er op die datum uitgevoerd zou worden.

Ik raakte aan de praat met een mevrouw die terminaal ziek was en binnen de paar maanden die ze nog te leven had, graag een keer met haar man en kinderen uit eten wilde, maar daar geen geld voor had. Doorvragend bleek het vooral om het samenzijn te gaan.  En blikte ze het voornemen in om binnen een maand met zijn allen bij hun thuis te eten en afhaaleten te halen. De drempel die ze had bedacht om het niet uit te kunnen voeren, namelijk geld om uit eten te gaan, bleek omzeild te kunnen worden door de plannen aan te passen.

Een man en een vrouw hadden de droom om ooit naar Afrika te gaan en daar wilde dieren in het echt te zien, daar hadden zij echter het geld niet voor. Doorvragend bleek de vrouw vooral op de foto met een leeuw te willen gaan en dat was binnen Nederland te regelen.

Een andere vrouw bleek graag te willen presenteren, maar ze wist niet hoe dat aan te pakken. Toen ze later de bus uit liep, was vastgelegd dat zij degene was die de vervolgbijeenkomst van alle verzamelde dromen, die in december gaat plaatsvinden, gaat presenteren.

Op de vraag ‘heeft u een droom?’ reageerden best veel mensen met ‘een miljoen winnen’. Het er vervolgens over hebben wat ze met al dat geld zouden doen, daarin zaten de echte wensen en dromen verborgen. En al pratend bleken vele wensen ook op een kleinere en minder dure manier vervuld te kunnen worden.

Sommige mensen zitten helaas vast in een negatieve manier van denken, alle opties, vragen en mogelijkheden werden door hun negatief en afkeurend benaderd. Wie er (onbewust) voor kiest om geen kansen te zien, zal weinig voor elkaar krijgen.

Ik vond het leuk, leerzaam en interessant om een dag mee te helpen met het naar boven halen van de dromen van mensen. En het was erg fijn om een dag in de weer te zijn met mensen die hetzelfde nastreven als ik: dat mensen hun dromen in daden omzetten. Ik geef het vaak als tip en het is ook een van de opdrachten in de online maandcursus ‘Wat wil ik nou écht? En nu aan de slag!’ en bij deze ook de tip voor jou:
loop een dag mee met iemand/een organisatie die je interessant vindt en waar je meer over wilt weten. 

Leer over jezelf, leer van anderen, ontdek, ervaar en doe!

Meer lezen:
– bekijk hier de foto’s van die dag.
de VIP-bus.
– Spoor van Vernieuwing.
– online cursus ‘Wat wil ik nou écht? En nu aan de slag!

Maar ik vind het niet altijd alleen maar leuk

Het is mijn werk om bezig te zijn met het (her)ontdekken van wat mensen willen en kunnen, waarom ze dat nog niet doen en hoe ze dat wel kunnen gaan doen.

Dat komt voort uit een diepe wens om daar zelf volop mee bezig te zijn en van bewust te zijn. Ik vind het bijzonder en vervullend om hier dagelijks bij stil te staan. Zowel bij anderen als bij mezelf.

Maar ik vind het niet altijd alleen maar leuk.

Mezelf constant afvragen ‘doe ik wat er nu bij me past?’, ‘wil ik dit?’, ‘waar ben ik het beste in?’, ‘waar kan ik dit aanbieden?’ vind ik bij vlagen erg vermoeiend.
En eng. Want het kan me overal naartoe leiden.. Ook naar antwoorden en ontdekkingen die ik confronterend vind. En daarom gemakshalve graag nog even over het hoofd had gezien.

Maar deze vragen en antwoorden komen regelmatig.
En op dat soort momenten ben ik het even kwijt.
Dan weet ik even niet meer waar ik zelf goed in ben. Hoe ik zelf het best tot mijn recht kom. En waar.

Dat voel ik en dat merk ik. Van binnen wringt er iets. Dingen die ik daarvoor gedachteloos deed, vragen me ineens om er bij stil te staan. Ik hoor en lees mijn eigen tips en adviezen en kan er helemaal niks mee. Ze zien eruit als een hele hoge berg.

Ik vind deze fases irritant.
En…
Ik ben er zo dankbaar voor!

Omdat ik uit ervaring weet dat ik deze momenten juist nodig heb om te blijven doen wat ik écht wil doen. Twijfelen houdt me scherp.
Het zorgt ervoor dat ik me steeds bezighoud met de dingen die op dat moment het beste bij me passen.
Het zorgt er voor dat ik beter ‘nee’ kan zeggen tegen de dingen die ik eigenlijk niet wil doen.
En daarmee volop ‘ja’ tegen de dingen waar ik wél tijd en aandacht aan wil geven.

Na een paar dagen zuchten, peinzen en uitstellen heb nu weer helder heb wat mij drijft, ik meer van mezelf wil laten zien én ik duidelijker voor ogen heb waar ik naartoe wil.
En heb ik ‘over mij‘en ‘voor wie‘  opnieuw geschreven.

Herken jij deze fase? Zo ja, hoe ga jij daarmee om?

 

 

Durf jij al te vragen?

“Kinderen die vragen, worden overgeslagen”. Met dit credo is het merendeel van ons opgegroeid. Het wordt ons al vroeg afgeleerd om te vragen. Het hoort niet. Daarnaast zien velen om hulp vragen als een zwakte. Omdat je dan zegt dat je iets niet alleen kan. En we hebben ons aangeleerd dat je alles alleen moet kunnen. Gelukkig durven er steeds meer mensen te vragen. En worden er zo steeds meer dingen makkelijker.

Durftevragen

Ik deed begin 2010 mee aan mijn eerste Durftevragensessie. Een groepje mensen gaat onder begeleiding van een durftevragenbegeleider aan de slag. Je stelt een vraag waar je hulp bij kan gebruiken. Vervolgens schrijft iedereen hun adviezen, leestips, handige contacten en verdere tips op post-its. Met een vel flipoverpapier vol tips waar je alleen nooit op was gekomen ga je naar huis. Het mooie is dat je ook ontdekt hoe leuk het is om anderen te helpen. Hoe zij verder worden geholpen door een boek dat jij ooit hebt gelezen, iemand die jij kent, een evenement waar zij nog nooit van gehoord hebben. Vragen is leuk, maar anderen helpen blijkt ook leuk!

Stel jezelf open

Vragen stellen kan iets kwetsbaars hebben, omdat je daarmee aangeeft dat je iets niet alleen kan. Dat je niet alles weet. Het mooie is dat blijkt dat anderen ook niet alles weten. Of alleen kunnen. Als jij je openstelt en begint met vragen en delen geef je anderen ook de kans om zich open te stellen.

1 + 1 =3

Stel dat iemand me vertelt dat ze op dit moment zoveel tijd overheeft en iets te doen wilt hebben. En een ander verzucht dat hij nog een paar vrijwilligers tekortkomt voor een mooi festival. Omdat ze dit beide hardop durven te delen, krijg ik de mogelijkheid om ze aan elkaar voor te stellen. Dit werkt op alle gebieden zo. Het gevolg van jezelf openstellen, is dat anderen daardoor weten wat jij zoekt. Waar je hulp bij kan gebruiken. En waar jij zelf goed in bent. Stel je voor wat er gebeurt al iedereen dit nog meer zou doen.
Kijk ook eens op de site van Durftevragen als je er meer over wilt lezen.

In 2012 verscheen er iedere dinsdag een mijn artikel van mij op de oude site van Vrouw & Passie. Bekijk ze hier allemaal.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén