Tag: vrijwilligerswerk

Terugblik op het eerste half jaar loslaten

Een halfjaar geleden ben ik meer dan ooit gaan loslaten. Ik had mijn huur opgezegd, veel spullen weggedaan en ging naar Ierland om daar vrijwilligerswerk te doen tegen kost en inwoning bij verschillende projecten. Ik begon begin augustus bij het boeddhistisch retraite centrum Dzogchen Beara. In ieder geval de eerste maanden wilde ik niet op social media, veel meer offline zijn en ook koos ik ervoor om mijn smartphone niet mee te nemen.

Ik ben ontzettend blij dat ik deze keuze heb gemaakt.

Heb geen seconde spijt gehad van mijn beslissing om veel los te laten en weg te gaan van mijn woonruimte, omgeving, spullen, mensen en gewoontes. Van te voren wist ik niet precies hoe lang ik weg zou blijven. Een half jaar kon sowieso, daarna zou ik (in ieder geval even) naar Nederland moeten gaan in verband met dd reisverzekering en om wat praktische dingen te regelen. Verder had ik niet vastgelegd hoe lang ik op die specifieke plek zou blijven. Of waar ik verder allemaal naartoe zou gaan. Ik gaf mezelf de ruimte en vrijheid om te ervaren wat per moment goed en passend zou voelen.

Uiteindelijk ben ik 5 1/2 maand op dezelfde plek gebleven.

Twee maanden was van tevoren afgesproken en als het aan twee kanten zou bevallen kon het langer worden. Het beviel me heel goed: het mindful schoonmaken, de schitterende natuur, de goede energie, het dagelijks mediteren, de leuke mensen, de lieve katten, het heerlijke vegetarische lunchbuffet, het grotendeels offline zijn (er was weinig mobiele telefoon bereik, geen wifi voor gasten en beperkte internetmogelijkheden voor vrijwilligers), de goede gesprekken en de retraites waar ik grotendeels aan mee mocht doen. Andersom waardeerden zij mijn inzet, opmerkzaamheid, verantwoordelijkheidsgevoel, schoonmaakkwaliteiten (blijk ik daar gewoon best goed in te zijn als ik me er toe zet), heldere communicatie en humor.

Binnen 2 maanden voelde ik duidelijk dat ik er nog langer wilde blijven, op deze bijzondere en leerzame plek. Dat kon. En ergens in oktober waren er verschuivingen en schoof de assistent-manager op naar manager accomodatie. Zij was 2 dagen in de week weg voor haar deeltijd studie en ze vroegen of ik die dagen veel van haar taken wilde overnemen. Dat besloot ik te doen en daarmee maakte ik meteen de keuze om daar tot eind januari te blijven.

Dat was even schakelen, van werken met mijn handen naar meer werken met mijn hoofd.

Tegelijkertijd besloot ik ergens in die tijd ook om mijn smartphone naar me op te laten sturen. Alles samen voelde het ineens veel drukker allemaal. Ik ben erg blij dat ik dat allemaal ervaren heb terwijl ik nog op die serene plek was, in een omgeving met dagelijkse meditatie. Dat maakte het mogelijk om bewuster op te merken wat het met me deed en hoe ik daar mee om wilde gaan.

Mijn schrijversbloed begon ook weer op te borrelen en omdat ik al maanden in het Engels las, praatte en dacht, ben ik toen een Engelstalige blog begonnen: happy without reason. Daarnaast verstuurde ik al vanaf mijn vertrek ongeveer een keer per maand een Nederlandstalige mailupdate (en dat blijf ik doen, aanmelden daarvoor kan via hier.)

Mijn avontuur gaat namelijk verder.

Eind vorige week ben ik terug naar Nederland gegaan (omdat ik wat praktische dingen te regelen had en vanwege de 180 dagen regeling die bij mijn gekozen doorlopende reisverzekering zat) en maandag vertrek ik weer. Terug naar Ierland. Naar een andere plek om vrijwilligerswerk te doen. Op een plek waar ze zich bezighouden met ecotoerisme en waar ze veel in en met de natuur leven. Ik kijk er naar uit om te ervaren hoe dat voor me is. En weer nieuwe dingen te leren. Ik blijf daar in ieder geval een maand. Misschien ook weer langer. Ik heb geen idee hoe het loopt.

Wat ik wel weet, is dat deze manier van loslaten, leven en ontdekken nu goed bij me past.En dan merk ik al doende wanneer het tijd is om iets anders te gaan doen, of meer vastigheid te zoeken, of juist meer los te laten.

Zolang ik goed naar mijn hart en gevoel blijf luisteren en handelen, wordt de volgende stap steeds vanzelf duidelijk.

Meer zien? Bekijk mijn foto’s op Flickr en Instagram.

 

 

 

zonnebloemen

Het hoe en waarom van vrijwilligerswerk

Vrijwilligerswerk heeft altijd een grote rol in mijn leven gespeeld. Door de jaren heen had ik verschillende motieven en redenen: leuke tijdsbesteding, deel uitmaken van een groter geheel, gratis op plekken terecht komen, iets nuttigs doen met mijn tijd, ergens aan bij kunnen dragen.

Er nu zo over nadenkend realiseer ik me ineens nog een groot goed aan vrijwilligerswerk doen: er wordt meer gekeken naar iemand als mens, in plaats van als precies passend in een bedacht hokje. Bij een baan moet je precies die opleiding hebben gedaan, specifieke ervaring hebben opgedaan en aan een gedetailleerd opgestelde profielschets voldoen. Bij vrijwilligerswerk beginnen ze vanuit je tijd en interesse en zo kan je je al doende inzetten en verder ontwikkelen.

Voor mij is dat een manier waarop ik -in het algemeen- beter gedij en tot mijn recht kom

Zowel mijn betaalde als vrijwilligerswerk-lijst is lang. De eerste keer vrijwilligerswerk dat ik me kan herinneren: ik was een jaar of 15 en ging naar Nijmegen om te helpen met iets van de Dierenbescherming. Het voelde goed, me inzetten voor de dieren en  meehelpen aan iets groters dan ik.

Vanaf mijn 18e was ik vrijwilliger in een concertzaal in Den Bosch. Dat heb ik jaren gedaan. Het was leuk om te doen, ik vond de wereld backstage fascinerend, ik heb heel veel bands gezien en de sfeer onderling was gezellig. We ondernamen daarnaast ook veel leuke dingen samen.

Ondertussen was ik gaan studeren, Culturele en Maatschappelijk Vorming, en kwam er van alles voorbij: meehelpen op festivals, dagje figureren.

Tijdens mijn studie was het mijn grootste angst om ooit blind te worden. Om te ervaren hoe anderen dat ervaren ben ik een week als vrijwillige begeleider mee geweest op een jongerenvakantie voor blinden en slechtzienden. Dat was een mooie combinatie: gratis vakantie, meedoen aan bijzondere activiteiten en een hoop gezelligheid. En ondertussen maakte ik al doende ook nog eens die vakantie voor de deelnemers mogelijk.

Na mijn studie ben ik een jaar vrijwilligerswerk gaan doen in Zweden, bij Loesje.

Eenmaal terug begon ‘het echte leven’ en moest er ook geld verdiend worden. Het vrijwilligerswerk in Den Bosch bleef ik doen. Toen kwamen er ook andere projecten en dingen voorbij waarbij ik soms even hielp.

Wanneer heet iets vrijwilligerswerk en wanneer help je iemand?

Dat verschil weet ik niet altijd. Door mijn studie kende ik altijd wel iemand die hulp of een vrijwilliger nodig had: bij festivals, een culturele activiteit of iets anders. Als ik tijd had (en dat had ik vaak, heb nooit de drang naar een 40-urige werkweek gehad) en het me leuk klonk, deed ik mee.

Ik vond het altijd een leuke manier om gratis op leuke plekken te komen, mee te maken hoe dingen georganiseerd werden en ergens bezig te zijn in plaats van er alleen als bezoeker te zijn. Het kwam altijd voort uit een combinatie van graag willen helpen, ergens bij betrokken te zijn, ergens bezig te zijn, en voor weinig tot geen geld toch op veel plekken te kunnen zijn.

Een jaar of tien geleden was er een of andere werkcrisis en kon ik geen baan vinden. Ik kwam toen in een reïntegratie traject. Zij hielp me inzien dat ik veel vrijwilligerswerk heb gedaan omdat er dan minder van me verwacht werd dan in een betaalde baan. De druk was er zo voor mij af. En daardoor deed ik het overal heel goed. Na dat traject heb ik 2 hele leuke banen gehad. En toen maakt ik de keuze om te ondernemen.

Vanaf dat ik ging ondernemen heette alles ineens anders

Onbetaalde klussen, werken op basis van MVO, gewoon helpen met leuke projecten. De scheidslijn werd toen dunner.

Ik vind het gewoon leuk om bezig te zijn, dingen te organiseren, mezelf te ontwikkelen en betrokken te zijn bij zaken die ik interessant en belangrijk vind. Voor mij was het toen de grote balans om ervoor te zorgen dat ik niet alleen onbetaalde dingen deed. Ergens moest ik natuurlijk ook een inkomen verwerven.

Sommige vrijwilligersbanen leiden tot een betaalde baan. Na jaren verschillende vrijwilligersbanen te hebben gedaan bij Doornroosje, ging ik er betaald voor aan de slag: eerst op een festival, later als stagemanager. En mijn vele ervaringen hebben ertoe geleid dat ik ben ingehuurd om vrijwilligerscoördinator te zijn bij de eerste editie van Go Short filmfestival.

De lijst van vrijwilligerswerk is net zo incompleet als deze lijst. Dankzij mijn brede interesse en graag bezig willen zijn. En de scheidslijn tussen vrijwilligerswerk, leuke dingen doen, ondernemen en bezig zijn is bij mij gewoon niet zo helder.

Ik besteed mijn tijd graag aan doen wat goed voelt, de ene keer word ik daarvoor betaald, een andere keer niet

Vanwege mijn liefde voor taal en communiceren ben ik sinds afgelopen herfst ik vrijwilliger in het Taalhuis, in mijn bieb. En vanwege mijn bijzondere en verwarmende ervaringen rondom ziekte en dood ook in een hospice, bij de receptie. Beide geven me ontzettend veel voldoening. Het blijft ook bijzonder om te merken dat je snel een band hebt met de andere vrijwilligers: je zet je tenslotte allemaal belangeloos in voor hetzelfde doel. Dat schept een band, vaak anders dan met de meeste betaalde collega’s.

Deze beide projecten ga ik helaas verlaten, vanwege mijn nieuwe plannen: een paar maanden vrijwilligerswerk doen tegen kost en inwoning bij een paar projecten in Ierland.

Het is me sowieso niet helemaal helder waarom je voor het een betaald krijgt en voor het andere niet

Ik heb vrijwilligerstaken gehad met meer verantwoordelijkheid en waarin ik meer kon bijdragen aan de wereld dan in sommige van mijn banen. Maar blijkbaar is het niet daar van afhankelijk of er geld voor over/beschikbaar is, of niet.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén